ΜΙΑ ΣΥΓΓΝΩΜΗ…

Ο πατέρας μου είναι 71 χρονών. Γεννήθηκε τον Νοέμβρη του 1947. Στις 10.

Μια συγγνώμη…

Έχουμε μια μέρα και 29 χρόνια διαφορά. Με τον πατέρα μου, δεν έχω ανταλλάξει ποτέ ούτε στραβή ματιά. Ήταν, είναι και θα είναι (στα μάτια μου) αετός. Ο κυρ-Σπύρος δεν ευτύχησε να κάνει καμιά μεγάλη περιουσία.

Θα μπορούσε, αν έμενε στα καράβια. Αλλά στο δίλλημα «να βλέπω τα παιδιά μου ή να βγάλουμε λεφτά» προτίμησε το πρώτο. Κάπως έτσι, μόλις γεννήθηκα άφησε το μπάρκο κι έγινε στεριανός. Κι ας ήταν δύσκολο να συνηθίσει τη στεριά από τη θάλασσα. Από τα χρήματα μέχρι τον θαλασσινό αέρα της περιπέτειας που απολαμβάνει ο ναυτικός. Δεν ξέρω πώς θα ήταν η ζωή μας αν έμενε στη θάλασσα. Ίσως να είχαμε κάνα-δυο σπίτια ή έναν παχύ λογαριασμό στην Τράπεζα.

Κι εγώ κι ο αδερφός μου. Δεν θα είχαμε όμως όλες αυτές τις στιγμές. Να τον περιμένουμε να έρθει το μεσημέρι, να φάμε όλοι μαζί ή να βλέπουμε τα βράδια μπάλα, πάλι όλοι μαζί. Ακόμη και η μάνα μου, που δεν έβλεπε αλλά καθόταν εκεί. Παρέα. Για να… γκρινιάζει που βλέπουμε πάλι μπάλα.

Στα 71 του, αν δεν κερδίσει κάνα Τζόκερ, ο κυρ-Σπύρος δεν θα φτιάξει πλούτη και παλάτια. Έφτιαξε όμως ευτυχισμένα παιδιά. Που προσπαθούν με τη σειρά τους να έχουν ή να φτιάξουν ευτυχισμένες φαμίλιες.

Διαβάστε όλο το άρθρο του Νίκου Συρίγου στο Onsports.gr

Τα βλέπουμε όλα πράσινα και στο Instagram. Ακολούθησέ μας!
ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ
ΕΚΤΥΠΩΣΗ

ΕΞΕΔΡΑ

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ

Δευτέρα, 18 Μαρτίου