ΟΠΩΣ Η... ΜΙΛΑΝ!

Όπως η... Μίλαν!

Επειδή έχουν γραφτεί πολλά (αν κι εδώ που τα λέμε τίποτα δεν είναι αρκετό για να προσδιορίσουμε τι αποτελεί ο Ομπράντοβιτς για τον παναθηναϊκό ψυχισμό) είπαμε σήμερα να καταπιαστούμε με μια άλλη «επιστροφή», αυτή του Μάικ Μπατίστ. Ο 36χρονος σέντερ κόντρα στη Φενέρ έχασε πολλά σουτ που υπό άλλες συνθήκες θα ευστοχούσε με κλειστά μάτια, αλλά στην άμυνα ήταν θετικότατος, ακόμα ένα παιχνίδι κόντρα σε Τούρκους που ο προπονητής του, του έδωσε «σήμα» ότι υπολογίζεται κανονικά! Ως παίκτης κι όχι ...μνημείο θύμησης των λαμπρών εποχών. Το καλοκαίρι δεν υπήρξε άνθρωπος του «πράσινου έθνους» (που έλεγε κι ο Σάρας) ο οποίος δεν ευχαριστήθηκε στο άκουσμα της είδησης ότι ο «Μιχάλης» γύρισε σπίτι, ώστε να κλείσει την τεράστια καριέρα του.

Χρόνια μετά ο Αμερικανός θ’ αποτελεί πεδίο έρευνας για το πως ένα παιδί ήρθε στην Αθήνα άγνωστο μεταξύ αγνώστων, «ανέβηκε» τρεις θέσεις σε λίγα χρόνια και κατάφερε να γίνει ο ορισμός του «πενταριού», σε μέρες που ο Ομπράντοβιτς πρωτολάνσαρε τη μόδα με τους undersized ψηλούς. Τον Ιούλιο δεν βρέθηκε κανείς που να μην σκεφτεί ότι με το φτηνό κόστος απόκτησής του (200.000 ευρώ την στιγμή που στην Πόλη έπαιρνε τα πενταπλάσια), σε ρόλο τρίτου ψηλού (αντί των Σκορδίλη-Πινγκ Σανγκ) ο Μάικ θα μπορούσε να κάνει την διαφορά.

Με την πάροδο του χρόνου ο Πεδουλάκης τον «πάρκαρε» στον πάγκο, δεν τον έβαζε ούτε πεντάλεπτα σε διαδικαστικά παιχνιδάκια της Α1, προφανώς επειδή έβλεπε ότι ο «βαρύς» Μπατίστ (τα χρόνια περνάνε για όλους) δεν ήταν σε θέση να ακολουθήσει τους ρυθμούς που ήθελε στην άμυνα. Ο «Iron Mike» βλέποντας πρόπερσι τον μέντορά του να φεύγει από τον ΠΑΟ ξενέρωσε, έψαξε να βρει το τελευταίο «γερό» συμβόλαιο της καριέρας του, έλα όμως που μερικοί μήνες στη Φενέρ ήταν αρκετοί για να τον κάνουν «πλαδαρό». Με τον Πιανιτζάνι να του ζητά να χάσει κιλά (!), να επιστρέψει στο «4», να κυνηγά «τριάρια» έξω από το τρίποντο, να κάνει γενικώς πράγματα που δεν είχε συνηθίσει , ο Αμερικανός παρασύρθηκε από το γενικό αλαλούμ που επικρατούσε, με αποτέλεσμα στο τέλος να τα παρατήσει.

Δεν είναι εύκολο να φύγεις από ένα σωματείο που δίνει σημασία στην παραμικρή λεπτομέρεια για να βιώσεις στα 36 σου ένα περιβάλλον με διαφορετική φιλοσοφία που –σημειωτέον- ξεκινούσε από το μηδέν για να χτίσει κάτι ανταγωνιστικό σε επίπεδο Ευρωλίγκα. Η Φενέρ πάτωσε, γρήγορα οι παίκτες της έχασαν τα κίνητρά τους, ποσώς μάλλον ένας αθλητής που στην καριέρα του έχει κερδίσει τα πάντα και δεν είχε δίπλα του κάποιον να του ταρακουνά τον εγωϊσμό, τομέας που ο Ομπράντοβιτς παραμένει ασυναγώνιστος.

Ξέχωρα από τα χρόνια που πέρασαν, ο Αμερικανός δεν είναι δα και κανένα παιδάκι για να τον έχεις στον πάγκο ως ...ουρά της 12άδας. Π.χ στο Βελιγράδι απέναντι στον Ερ. Αστέρα , σ’ ένα γήπεδο που κόχλαζε, έβαλε «σβηστά» 13 ποντάκια απέναντι σε Μαριάνοβιτς-Κάτιτς. Η εμπειρία του είναι τόσο μεγάλη που σαφώς μπορείς να ποντάρεις πάνω του, σε στοχευμένες καταστάσεις. Το κορμί του δεν είναι το ίδιο, φαίνεται όταν τον σπρώχνουν μακριά από την ρακέτα, στην αμυντική του ανθεκτικότητα ή στα τελειώματά του όπου οι περίφημες συνεργασίες με τον Διαμαντίδη και τον Γιασικεβίτσιους ανήκουν πια στο παρελθόν.

Όμως (για να ξέρουμε και τι λέμε) αναφερόμαστε στον ΤΡΙΤΟ σέντερ του ρόστερ που είχε ξεχαστεί λες και δεν μπορούσε να προσφέρει ένα ποιοτικό (τηρουμένων των αναλογιών) πεντάλεπτο. Για να μην ξεχνιόμαστε, αναφερόμαστε σε ένα ζωντανό θρύλο του Παναθηναϊκού και της Ευρωλίγκας, έναν αθλητή-νικητή, πολύ αγαπητό στον κόσμο, τον οποίο ο Πεδουλάκης αντιμετώπιζε λες κι ήταν ο Χαραλαμπόπουλος. Ο απερχόμενος κόουτς προφανώς δεν κατάφερε να του δημιουργήσει κίνητρο, ο Μάικ κατάλαβε ότι δεν υπολογιζόταν και το έριξε στο σορολόπ.

Η ενεργοποίηση Αλβέρτη έφερε νέο αέρα στα αποδυτήρια, με τον Παναθηναϊκό να λειτουργεί όπως η ποδοσφαιρική Μίλαν. Ο κόσμος θα συρρεύσει μαζικά στο γήπεδο στην τελευταία στροφή της σεζόν, περίεργος για το πόσο θα «τρομάξουν» τους αντιπάλους τέσσερα «τοτέμ» του συλλόγου (ένα στον πάγκο και Διαμαντίδης, Μπατίστ, Φώτσης στο παρκέ), με τον πρώτο ν’ αναλαμβάνει ρόλο που ποτέ δεν υποστήριξε δημοσίως ότι γουστάρει και τους υπολοίπους να βαδίζουν στους τίτλους τέλους της καριέρας τους. Άπαντες με προσωπικότητα και τεράστιο παρελθόν, ικανοί να δημιουργήσουν κίνητρα και συσπείρωση στα αποδυτήρια για κάμποσα ακόμα σημαντικά κατορθώματα λίγο πριν το φινάλε τους...Σημειωτέον ο Μπατίστ στις αναμετρήσεις  με Εφές, Φενέρμπαχτσε/Ούλκερ αγωνίστηκε για 12:28 και 17:48 αντίστοιχα, τον τελευταίο χρόνο επί Πεδουλάκη θα τον συμπλήρωνε μετά από καμιά...δεκαριά παιχνίδια!

ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ
ΕΚΤΥΠΩΣΗ

ΕΞΕΔΡΑ