ΤΙΜΑΜΕ ΖΟΤΣ, ΔΟΞΑΖΟΥΜΕ ΤΟ ΤΡΙΦΥΛΛΙ!

Η αλήθεια είναι πως δεν υπάρχει φίλος του Παναθηναϊκού που να μην περιμένει να έρθει η Πέμπτη και να βρεθεί στο ΟΑΚΑ. Για την ακρίβεια αυτή την στιγμή την περίμενε πως και πως μόλις ο μεγάλος, ο τεράστιος Ζέλιμιρ Ομπράντοβιτς έφυγε από το ΤΡΙΦΥΛΛΙ. Μόλις έγινε γνωστό το διαζύγιο, το πρώτο πράγμα που σκεφτήκαμε όλοι (μετά φυσικά την απογοήτευση για την αποχώρηση ενός ανθρώπου που δεν ήταν απλά προπονητής του Παναθηναϊκού αλλά πολλά περισσότερα), ήταν το πότε θα έρθει στο ΟΑΚΑ ως αντίπαλος.

Τιμάμε Ζοτς, δοξάζουμε το τριφύλλι!

Η αλήθεια είναι πως δεν υπάρχει φίλος του Παναθηναϊκού που να μην περιμένει να έρθει η Πέμπτη και να βρεθεί στο ΟΑΚΑ. Για την ακρίβεια αυτή την στιγμή την περίμενε πως και πως μόλις ο μεγάλος, ο τεράστιος Ζέλιμιρ Ομπράντοβιτς έφυγε από το ΤΡΙΦΥΛΛΙ. Μόλις έγινε γνωστό το διαζύγιο, το πρώτο πράγμα που σκεφτήκαμε όλοι (μετά φυσικά την απογοήτευση για την αποχώρηση ενός ανθρώπου που δεν ήταν απλά προπονητής του Παναθηναϊκού αλλά πολλά περισσότερα), ήταν το πότε θα έρθει στο ΟΑΚΑ ως αντίπαλος.

Αυτή η βραδιά που θέλουν να ζήσουν όσο τίποτα άλλο οι φίλοι του ΤΡΙΦΥΛΛΙΟΥ πλησιάζει και την Πέμπτη ο ένας και μοναδικός Ζοτς θα μπει στο παρκέ, θα αποθεωθεί όσο ποτέ στο παρελθόν και αντί για τον αγαπημένο του πάγκο θα κάτσει σε αυτό των φιλοξενουμένων. Πραγματικά και μόνο που το γράφω ανατριχιάζω γιατί είμαι σίγουρος πως αυτό που θα βιώσει ο κορυφαίος προπονητής της Ευρώπης θα είναι μοναδικό και είναι δεδομένο πως δεν θα το ξεχάσει ποτέ.

Όπως δεν το έχουν ξεχάσει οι Ντέγιαν Μποντιρόγκα και φυσικά ο Μάικ Μπατίστ. Ο κόσμος του Παναθηναϊκού ξεχωρίζει για πολλά πράγματα, αλλά σε ένα δεν έχει πραγματικά αντίπαλο. Ξέρει όσο κανένας να τιμά τους ανθρώπους που έχουν βοηθήσει και προσφέρει σε αυτή την ομάδα που αγαπά περισσότερο και από την ζωή του. Και ξέρει να τιμά, όχι στα λόγια, αλλά στις πράξεις. Και αν για τον Μποντιρόγκα το κλειστό των Πατησίων φάνταζε και ήταν μικρό, αν για τον Μπατίστ το κλάμα δεν μπορούσε να σταματήσει, την Πέμπτη θα πέσουν και τα τσιμέντα.

Θα πέσουν, γιατί πραγματικά αυτός ο άνθρωπος το αξίζει και με το παραπάνω, θα πέσουν γιατί ο κόσμος της μεγαλύτερης ομάδας που γέννησε ο ελληνικός αθλητισμός δεν ξεχνά και ξέρει να τιμά όσους έχουν τιμήσει και με το παραπάνω τον Παναθηναϊκό. Είναι δεδομένο πως και στο ποδοσφαιρικό γήπεδο να γινόταν το ματς, θα είχε γεμίσει ασφυκτικά και είναι δεδομένο πως οι εκδηλώσεις λατρείας θα ξεπεράσουν κάθε προηγούμενο και είναι εξαιρετικά δύσκολο να έχουν και επόμενο, γιατί πολύ απλά Ομπράντοβιτς είναι ένας.

Αυτό όμως είναι το ένα μέρος του παιχνιδιού της Πέμπτης, το οποίο ξαναλέω πως περιμένουμε όλοι πως και πως. Το άλλο είναι το αγωνιστικό που είναι εξίσου σημαντικό. Ναι να αποθεωθεί όσο κανένας άνθρωπος στην ιστορία του παγκόσμιου αθλητισμού ο τεράστιος Ζοτς. Ναι να ζήσει στιγμές που δεν θα τις ξεχάσει ποτέ του, όπως φυσικά και δεν θα τις ξεχάσουμε και εμείς. Όμως κανείς δεν πρέπει να ξεχνάει πως κόντρα στην Φενέρ η ομάδα παίζει το τελευταίο της χαρτί για πρόκριση στα πλέι οφ της Ευρωλίγκας.

Και για να τα καταφέρει θα πρέπει να έχει τον κόσμο δίπλα της, όπως άλλωστε τον έχει σε κάθε ματς και περισσότερο από κάθε άλλη ομάδα. Οι τιμές και το μαγικό «Ομπραντοβιιιιτς πορο πορομ πομ περομ περομ πορο πορομ πομ περομ περομ πορο πορομ πομ ποοοομ!!!» να ακουστεί όσο πιο δυνατά από κάθε άλλη φορά, αλλά μόλις αρχίσει ο αγώνας, αυτός που πρέπει να κερδίσει είναι ο Παναθηναϊκός και μόνο. Ένας Παναθηναϊκός που με τον Φράγκι στο πάγκο, τον αγαπημένο αρχηγό του Ζοτς, μπορεί να τα καταφέρει και να βρεθεί στο Μιλάνο. Δεν είναι εύκολο, αλλά στο κάτω-κάτω αυτής της ομάδας δεν της αρέσουν τα εύκολα αλλά τα δύσκολα. Τότε είναι που συσπειρώνεται και καταφέρνει πράγματα που αρχικά έμοιαζαν απίθανα.

Και δεν τα καταφέρνει μόνη της, αλλά με τον κόσμο που πάντα είναι στο πλευρό της και που είναι δεδομένο ότι θα είναι και την Πέμπτη. Προσωπικά δεν μπορώ να πω σε κανέναν πόσο θα αποθεώσει τον Ομπράντοβιτς, γιατί άλλωστε όσο και να τον τιμήσεις, θα είναι λίγο, όμως καλώς ή κακώς δεν μιλάμε για μια επιστροφή σε ένα φιλικό παιχνίδι, αλλά σε ένα ματς χωρίς αύριο, οπότε καλό θα είναι, από την μία να πέσουν τα τσιμέντα, όπως πραγματικά του αξίζει, αλλά από την άλλη να μην ξεχάσει κανένας πως πάνω από όλα είναι ο Παναθηναϊκός.

Ένας Παναθηναϊκός που ναι μεν βρίσκεται σε δύσκολη θέση, αλλά σε καμία περίπτωση δεν είναι τελειωμένος όσον αφορά την συνέχειά του στην Ευρωλίγκα. Και αυτό μπορεί να φανεί την Πέμπτη, σε μια όντως εξαιρετικά περίεργη ημέρα που την περιμένουμε όλοι για να δοξάσουμε τον μοναδικό Ομπράντοβιτς, αλλά και να στηρίξουμε και με το παραπάνω το λατρεμένο μας ΤΡΙΦΥΛΛΙ...

ΥΓ: Από τον Ομπράντοβιτς κάθε φίλος του Παναθηναϊκού μπορεί να θυμηθεί πολλές και μοναδικές στιγμές. Προσωπικά εμένα αυτή που μου είναι χαραγμένη στη μνήμη μου είναι ο πανηγυρισμός του με τον Δημήτρη Διαμαντίδη και γι' αυτό προτίμησα να μπει ως φωτογραφία. Ένας πανηγυρισμός που έκανε πολλούς να ανατριχιάσουν... 

ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ
ΕΚΤΥΠΩΣΗ

ΕΞΕΔΡΑ