ΧΩΡΙΣ ΑΠΑΙΤΗΣΕΙΣ ΟΛΑ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΕΥΚΟΛΟΤΕΡΑ...

Χωρίς απαιτήσεις όλα γίνονται ευκολότερα...

Το χθεσινό παιχνίδι ήταν το πρώτο στη σεζόν που πήρες χωρίς να παίξεις ούτε καν υποφερτά με βάση  όσα μας έχει συνηθίσει το αξιόμαχο σύνολο του Αναστασίου. Ακόμα και στις πρόσφατες αναμετρήσεις με Πλατανιά, Πανιώνιο (όπου οι αντίπαλοι ήταν «αφεντικά» για ένα ημίχρονο) είχες «κουνηθεί» για ένα 45λεπτο. Στην Ήπειρο αφού πέρασες «άβρεχτος» το δεκάλεπτο (σπουδαίο τάκλιν του «Τριάντα» προ του Ίλιτς στο 3΄ -όπως και στο 83΄στη βολίδα του Γιάκου-πήρε ρεβάνς απ’ τον τεχνίτη επιθετικό που τον είχε κάνει...ρόμπα στη φάση του 1-1 στον πρώτο γύρο), μετά χρειάστηκε απλώς να διαχειριστείς το 0-1. Χρειάζονται και τέτοια «μαθήματα» για τους πιτσιρικάδες που ως τώρα πάνε περίφημα έχοντας ν’ αντιμετωπίσουν αντιπάλους, διαιτητές, επόπτες και «επιθετικές» εξέδρες.

Το να κρίνεις το νέο εγχείρημα που γίνεται είναι ακόμα πρώιμο. Από τη στιγμή που δεν υπάρχει χειροπιαστό παράδειγμα προηγούμενης δουλειάς Αναστασίου, Νταμπίζα, Σαραβάκου δεν γίνεται να είσαι σίγουρος για το τι θα συμβεί στο μέλλον. Σαφώς έχουν ξεκινήσει εξαιρετικά δημιουργώντας μια ομάδα-οικογένεια, κάτι στο οποίο παίζει σημαντικό ρόλο η παρουσία του «μίστερ 7» στο Κορωπί. Του μοναδικού που το πρόσωπό του θα συγκέντρωνε σταλινικά ποσοστά αν γινόταν ερώτηση για ποιου γηγενή άσου η παρουσία θα δικαιολογούνταν να βρισκόταν σ’ ένα από τα φύλλα του εμβλήματος, δίπλα στους Καλαφάτη, Δομάζο. Όταν για μια 15ετία ο Τύπος προσπαθούσε να περάσει ως «σημαίες» τους μεγαλύτερους λαπάδες, η ενεργή παρουσία του Σαραβάκου (που λειτουργεί συσπειρωτικά στον κόσμο και ...ψαρωτικά στους μικρούς) σε συνεργασία με δύο ανθρώπους που έχουν αποκτήσει τεχνογνωσία πάνω στο άθλημα, είναι βήμα σε θετική κατεύθυνση. Όλα τα παραπάνω κουμπώνουν με την άμεση σύνδεση των ακαδημιών με την πρώτη ομάδα. Διακρίνεις αμέσως το μεράκι, κάτι που είχε λείψει από την Παιανία.

Φτάσαμε να βγαίνουμε έκτοι, να μας ξεπερνά ο ΠΑΣ που αποκλείεται να το επεδίωξε μόνο και μόνο γιατί ο Χριστόπουλος δούλεψε με μεθοδικότητα, κάτι που έγινε αντιληπτό στους ξένους που του πρόσφεραν συμβόλαιο με πολύ καλύτερα χρήματα. Πρόσφατα διαβάσαμε για την προώθηση ακόμα μίας φουρνιάς «φυντανιών» στην πρώτη ομάδα, δείγμα του πόσο καλά συνεργάζεται ο Γιάννης Σαμαράς  με το επιτελείο της ανδρικής ομάδας. Σαφώς αποκλείεται να κάνουν όλοι οι μπόμπιρες καριέρα στον ΠΑΟ, το σημαντικότερο είναι να δούμε πως θα καλύπτεται κάθε θέση και  τα χαρακτηριστικά που θα επιλέγονται για την στελέχωση της. Μόνο αν όντως είναι παρόμοια σ’ όλα τα τμήματα, θα μπορεί πιο εύκολα να αντιγραφεί το μοντέλο Πόρτο, να αντικαθίστανται ποδοσφαιριστές και να έρχονται έσοδα στο κλαμπ. Με ένα σωστό δομημένο πλάνο δεν θα ταράζονται κι οι ισορροπίες της πρώτης ομάδας, αφού θα υπάρχει διάδοχη λύση για όποιον παίκτη «χαιρετά».

Όταν διαθέτεις λίγα χρήματα δεν έχεις πολλά περιθώρια λάθους, επιβάλλεται να πας  στα σίγουρα. Γι αυτό το καλοκαίρι δεν είδαμε μεταγραφικές...ξεπέτες (προηγουμένως ο Βαρέλα μας γέμισε σαβούρα ξεπερνώντας σε ασχετοσύνη και τις τρισάθλιες επιλογές Ζάετς το καλοκαίρι του 2004), αλλά προσεκτικά διαλεγμένες περιπτώσεις. Τον Πράνιτς π.χ τον «έψηναν» ένα δίμηνο μαζί με τον Σόρεν Λέρμπι, ενώ Μπεργκ, Μέντες, Μπαϊράμι ήταν στο μυαλό του κόουτς με το που αυτοπροτάθηκε στον Γιάννη Αλαφούζο την άνοιξη! Ο Αναστασίου είχε μεγαλύτερη ανάγκη την ομάδα απ’ όσο ο σύλλογος την δική του παρουσία, άλλωστε «άγραφος» ήταν και το μοναδικό του εφόδιο ήταν πως δύσκολα θα τα πήγαινε χειρότερα από τον Φάμπρι! Κόντρα στους απαισιόδοξους που έβλεπαν υποβιβασμούς, ο περσινός ΠΑΟ με όλες τις απαιτήσεις και τις φιλοδοξίες του ριγμένες στα τάρταρα δεν ήταν απλώς «εύκολος» για την διάδοχη κατάσταση: ήταν ΠΑΝΕΥΚΟΛΟΣ! Ο «Ολλανδός» προσελήφθη κάπου που κανείς δεν είχε άποψη για τον τρόπο που εργάζεται, οι περισσότεροι όμως συμφωνούσαν ότι δεν ήταν και τόσο...δύσκολο να βγούμε Ευρώπη.

Έτσι κι αλλιώς η πρώτη σεζόν δεν είχε χαρακτήρα δοκιμασίας: ο προπονητής ήξερε πως με παρουσία στην τετράδα οπαδοί και διοίκηση θα ήταν ευτυχισμένοι, άλλωστε ο πήχης των απαιτήσεων είχε πέσει με τον Ολυμπιακό να ελέγχει ολοκληρωτικά το παιχνίδι, τον ΠΑΟΚ να ξοδεύει αλόγιστα, τον Ατρόμητο να έχει βρει σταθερό κορμό, την Τρίπολη να είναι «νοικοκυρεμένη». Πιθανότατα ο καπάτσος Αναστασίου καταλάβαινε ότι με την επιστροφή στη Λεωφόρο και μια καλογυμνασμένη, γρήγορη ομάδα (σε μια χώρα που το ποδόσφαιρο παίζεται σε slow motion) όχι μόνο θα πρωταγωνιστούσε σύντομα αλλά θα γέμιζε και το «Α. Νικολαϊδης» σε χρόνο-ρεκόρ. Χωρίς το στρες που προκαλούσε ο στόχος της διακήρυξης του τριφυλλλιού σε πρωταθλητή, η διοργάνωση γινόταν ακόμα ευκολότερη...Του χρόνου η ικανότητα ν’ ανταποκριθείς στην απαίτηση θ’ αποκαλύψει ακόμα περισσότερα για το ποιόν του κόουτς που μέχρι τώρα τα πάει παραπάνω από καλά...

ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ
ΕΚΤΥΠΩΣΗ

ΕΞΕΔΡΑ