«...ΛΙΓΟ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΤΑΧΥΤΗΤΑ»

«...Λίγο μεγαλύτερη ταχύτητα»

Αυτό που φάνηκε καθαρά μετά τις χθεσινές τοποθετήσεις του νέου προπονητή είναι ότι ο Παναθηναϊκός ως το τέλος της σεζόν θα κοιτάξει να τρέξει, με τις ευλογίες του Φραγκίσκου Αλβέρτη. Είναι ένας τομέας που μπορείς να επιρρίψεις ευθύνες στον Πεδουλάκη ο οποίος χαρακτηριζόταν από το υπερβολικό σφίξιμο των γκεμιών! Να το πούμε ατολμία; Έτσι κι αλλιώς το ρόστερ διαθέτει αρκετά παιδιά με φτερά στα πόδια που με λίγο μεγαλύτερη ελευθερία κινήσεων θα μπορούσαν να δείξουν ευκολότερα στο παρκέ το πλούσιο ταλέντο τους. Ο απερχόμενος κόουτς-φανατικός θιασώτης της άμυνας- κρατούσε ψηλά το χειρόφρενο, ζούσε ή πέθαινε απ’ την αποφασιστικότητα των πρωταθλητών να κρατούν τον αντίπαλο κοντά στους 60 πόντους ενώ με το «κλείσιμο» του rotation στους 7-8 παίκτες «φώναζε» σε διεθνείς κι έμπειρους άσους ότι δεν τους υπολογίζει, με αποτέλεσμα στον πάγκο να υπάρχουν κατεβασμένα κεφάλια.

Ανεξαρτήτως των όποιων παραπόνων μπορεί να είχαν από τον προπονητή τους Μαυροκεφαλίδης, Μπατίστ, Βλάντο, Παππάς, ο Παναθηναϊκός μπαίνει στην τελική ευθεία με «προίκα» από πέρσι, η ομάδα δεν ξεκινά από το μηδέν, όνας -τουλάχιστον στο αμυντικό κομμάτι-δουλεμένη εξαιρετικά. Απομένει αυτό που υπογράμμισε ο «Φράνκι», ν’ ανέβουν οι στροφές επιθετικά. Ο κυπελλούχος μπορεί να προσφέρει θέαμα, αριθμεί στις τάξεις του παίκτες με εκπληκτικά αθλητικά προσόντα που τους αρέσει να σπριντάρουν και να πετυχαίνουν τους άλλους απροετοίμαστους. Τουλάχιστον στο ξεκίνημα της σεζόν μπορούσες να συμπεράνεις ότι έτσι και το έβαζαν σκοπό οι «πράσινοι»,  στο 90% των παιχνιδιών της Α1 θα έφταναν άκοπα σε 80-100 πόντους, μιας και λόγω σπιρτάδας θα ήταν εις θέση να εκδηλώσουν πολλές επιθέσεις.

Ο Πεδουλάκης το ήξερε, αλλά προτίμησε ν’ ακολουθήσει την πεπατημένη, κρίνοντας ότι Παππάς, Γιάνκοβιτς (βασικοί εκπρόσωποι του run n gun) δεν είναι έτοιμοι ακόμα ν’ αναλάβουν πρωταγωνιστικό ρόλο. Ο κόουτς μπορεί να ήθελε να παίξει γρήγορα αλλά σαφώς απέρριψε οποιοδήποτε ρίσκο για ΒΙΑΣΤΙΚΟ μπάσκετ, δίνοντας την μπαγκέτα στις παλιές καραβάνες. Ο Διαμαντίδης, ο Ούκιτς, δευτερευόντως ο Κάρι έφτασαν να παίζουν +15 λεπτά σε ματσάκια διαδικαστικά, εκεί που φαινόταν ότι θα ήσουν νικητής ακόμα κι αν έριχνες στο γήπεδο Χαραλαμπόπουλο-Διαμαντάκο! Το καλοκαίρι διαφημίστηκαν οι πολλές combo λύσεις που είχε στα χέρια του ο «Αρτζι», κάτι που του έδινε την ευκαιρία να επιτίθεται, να ανασυντάσσεται και να διαφοροποιεί την πεντάδα όπως γούσταρε όταν αμυνόταν.

Π.χ με τον Γκιστ να λειτουργεί ως τεσσαροπεντάρι μπροστά και στην άμυνα να βγαίνει στο τρίποντο ώστε να κόψει το οπτικό πεδίο των γκαρντ. Ή τον Ματσιούλις να ποστάρει αλλά να παίζει στο λόου ποστ σπρώχνοντας με τα μούσκουλά του τα αντίπαλα «τεσσάρια». Για τα στάνταρ της Ευρωλίγκας, ο Αμερικανός, ο Λιθουανός, μαζί με τον Διαμαντίδη είναι ικανοί να καλύψουν τουλάχιστον τρεις θέσεις , ίσως να ενόχλησε την διοίκηση η μη σπουδή να δοθούν plays και συστήματα που θα αξιοποιούσαν τα προσόντα τους, παρότι σε πολλά παιχνίδια «φώναζαν» ότι μπορούσαν να κερδίσουν μοναχοί τους.

Πλέον μέλημα του κόουτς είναι να κρατήσει «ζεστούς» τους «βοηθητικούς» οι οποίοι μπορούν να αποσυμπιέσουν τους καλαθοσφαιριστές-κλειδιά και να τους απογειώσουν ενόψει τελικών Α1 (...το στοίχημα της Ευρώπης -έτσι όπως τσούλησαν τα πράγματα- είναι χαμένο, μακάρι η ομάδα να μας αναγκάσει να παραδεχθούμε ότι γράφαμε τερατώδεις χαζομάρες). Π.χ ο Ζακ Ράιτ έχει αφήσει ως τώρα υποσχέσεις. Πραγματικός διαβολάκος, αεικίνητος, διαθέτει το σπάνιο προσόν για Αμερικανό να πιέζει στην άμυνα όχι μόνο με το τυπικό hand cheking αλλά κυνηγώντας σ’ όλο το παρκέ, ψάχνοντας διαρκώς το κλέψιμο. Τα αλτικά του προσόντα υπερκαλύπτουν το μειονέκτημα του ύψους του κι ότι δεν σουτάρει καλά μακριά από τα πέντε μέτρα, κατά τα άλλα στην επίθεση είναι θρασύς και μπουκαδόρος όσο δεν παίρνει, «κοψιά» Ούκιτς αλλά στο πιο αθλητικό! Με την σπιρτάδα και την ενέργειά του μπορεί να επιφέρει αναστάτωση σε κάθε ευρωπαϊκή ομάδα, ενώ μοιάζει ιδανικός να πέσει πάνω στον Σπανούλη και να του κάνει -μέχρι ενός σημείου- τη ζωή δύσκολη.

Αύριο θ’ αναφερθούμε σε Παππά, Γιάνκοβιτς, η μη αξιοποίηση (;) των οποίων βάρυνε περισσότερο το κλίμα για τον Πεδουλάκη , οδηγώντας τον στο ταμείο ανεργίας. Εν κατακλείδι τα συστατικά του φετινού Παναθηναϊκού μόνο άσχημα δεν είναι, το...ζυμάρι είναι υψηλής ποιότητας,μένει να δούμε τι θα σοφιστούν οι σεφ και τι παρασκεύασμα θα μας σερβίρουν στο τέλος της σεζόν όταν προηγουμένως επί εννιά μήνες οι πρωταγωνιστές έχουν εκπαιδευτεί σ’ άλλο τρόπο μάχης!                  

 

ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ
ΕΚΤΥΠΩΣΗ

ΕΞΕΔΡΑ