ΣΚΟΝΗ ΚΑΙ ΘΡΥΨΑΛΑ

Σκόνη και θρύψαλα

Οι παστίλιες για τον πόνο του γαύρου κυκλοφορούν και έχουν γίνει ανάρπαστες! Λογικό κι αναμενόμενο. Ήταν πολλά βαρύς ο πόνος για την ομάδα των εφτά θαλλασών και των πέντε ηπείρων, σε μια βραδιά συμβολικού χαρακτήρα που δεν έκλεισε μόνο με το κάψιμο του αποκριάτικου βασιλιά καρνάβαλου, αλλά και του ποδοσφαιρικού. Μια υπερτιμημένη ομάδα, με αβάντες που έχουν προ πολλού ξεπεράσει τα όρια της πρόκλησης και με σύμμαχο μια τρομερή εύνοια της τύχης, έγινε μέσα σε δύο ώρες σκόνη και θρύψαλα με τρόπο τόσο εκκωφαντικό όσο και αδιαμφισβήτητο. Όλα τα χρόνια που ζω από κοντά τα μεγάλα ντέρμπι του Παναθηναϊκού με τον Ολυμπιακό, δε θυμάμαι ποτέ μα ποτέ τέτοια αιχμαλωσία. Διαχρονικά, υπήρξαν κι άλλες φορές βαριά σκορ για τη μια ή την άλλη ομάδα, αλλά τέτοιο χειροπόδαρο δέσιμο δεν έχει ξαναγίνει και δεν ξέρω πόσα χρόνια θα χρειαστεί να περάσουν για να ξαναζήσουμε κάτι αντίστοιχο.

Σε μια γενική θεώρηση των πραγμάτων, η ιστορία έχει δείξει ότι οι μεγάλες ζημιές έχουν γίνει στα ανυποψίαστα ντέρμπι, αυτά που για κάποιους λόγους η μια ομάδα θεωρεί ότι έχει πάρει για τα καλά τον αέρα της άλλης και μπαίνει στο γήπεδο ως γκραν φαβορί. Έχουν μια περίεργη λογική αυτού του είδους τα ντέρμπι. Τα μεγάλα σκορ τα πετυχαίνει συνήθως η ομάδα που παίζει με την πλάτη στον τοίχο και οι περισσότεροι την έχουν χαμένη από χέρι. Το ένστικτο της επιβίωσης είναι πολύ δυνατό και δεν επιτρέπει ήττες με κάτω τα χέρια για τον θεωρητικά πιο αδύναμο του ζευγαριού. Αντίθετα, η αλαζονεία και η μεγάλη γλώσσα έχουν αποδειχθεί η μεγαλύτερη παγίδα για όποιον από τους δύο καβαλήσει το καλάμι και νομίσει ότι θα κάνει το γύρο του θριάμβου περπατώντας.

Κάπως έτσι ξεκίνησε η ιστορία κι αυτού του ντέρμπι. Με το κλίμα πριν τη σέντρα να προϊδεάζει για μια κατά κράτος επικράτηση του Ολυμπιακού και τον αμούστακο Παναθηναϊκό να εμφανίζεται σαν πρόβατο επί σφαγή. Δεν ήταν μόνο η μεγάλη διαφορά στο μπάτζετ ή στον βαθμολογικό πίνακα, ήταν και η αύρα της νίκης επί της Μάντσεστερ που φούσκωνε τα μυαλά των γηπεδούχων και τους έκανε να πιστεύουν ότι έγιναν υπερομάδα. Λογικό να υπάρχει τέτοια ευφορία. Όταν μια ομάδα σαν τον Ολυμπιακό με εξήντα τόσα χρόνια ιστορίας στις ευρωπαϊκές διοργάνώσεις δεν έχει νικήσει ποτέ μα ποτέ Φλεβάρη μήνα σε φάση των 16 και κάτω του Τσάμπιονς Λιγκ ή του Πρωταθλητριών, λογικό να λιποθυμήσει με μια νίκη επί της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ έστω κι αν αυτή βρίσκεται εκτός εξάδας στον βαθμολογικό πίνακα της Πρέμιερ Λιγκ. Είναι όπως το λένε στο χωριό μου: έκανε η μύγα κώλο κι έχεσε τον κόσμο όλο.

Νόμιζαν, λοιπόν, στον Ολυμπιακό ότι ο Παναθηναϊκός θα γινόταν σάκος του μποξ και θα έφευγε με μια ξεγυρισμένη πεντάρα στην πλάτη από το Καραϊσκάκη. Πλην Μίτσελ που κράτησε τα προσχήματα, όλοι οι υπόλοιποι αυτό το κλίμα καλλιεργούσαν, αγνοώντας όχι μόνο τη δυναμική που έχει αναπτύξει εφέτος ο νενανικός Παναθηναϊκός, αλλά και το ειδικό βάρος των ντέρμπι. Η αλαζονεία τους πληρώθηκε με το κατάλληλο νόμισμα. Δεν μιλάμε απλά για μια νίκη, μιλάμε για μια αιχμαλωσία που όμοιά της δεν έχει ξαναγίνει ποτέ ξανά. Ακόμα και σε άλλα ντέρμπι με βαρύ σκορ, ο ηττημένος όλο και από κάπου είχε να πιαστεί. Την Κυριακή, ο Ολυμπιακός δεν είχε να πιαστεί από τίποτα. Με 90-10 τη διαιτησία υπέρ του στο β' ημίχρονο, δεν έκανε ούτε φάση της προκοπής και τα τρία γκολ που έφαγε, πάλι λίγα ήταν με βάση τη συνολική εικόνα του ματς και τις καλές στιγμές των δύο ομάδων.

'Ηταν μια θεία δίκη, που δεν αρκεί όμως για να ξεπλύνει τις πομπές προηγούμενων ντέρμπι όπου ο Παναθηναϊκός πέρασε από πριονοκορδέλα για να μη νικήσει μέσα στο Καραϊσκάκη. Τι να πρωτοθυμηθεί κανείς; Το "κάλυπτα κι εγώ τον Κατσουράνη' σε ένα ματς που ο Ολυμπιακός δίδαξε ήθος και πολιτισμό; Το πέναλτι - ορισμός που δεν δόθηκε στο 90' στον Κλέιτον και ενώ ο Παναθηναϊκός έπαιζε με δέκα; Το 1-1 αντί 1-5 τη χρονιά του Ν' Ντόι ή μήπως εκείνο το απίστευτο οφ σάιτ σε τετ α τετ του Σκάτσελ στο πρώτο ντέρμπι του καινούργιου Καραϊσκάκη;

Το έχουμε πει κι άλλη φορά. Τα ντέρμπι είναι πάνω απ' όλα υπόθεση καρδιάς και τα παιδιά του Παναθηναϊκού πάντα έπαιζαν ψυχωμένα στο Καραϊσκάκη, δεν κώλωναν από τις καφρίλες των "επιστημόνων" ή των διαιτητών. Θα περίμενε κανείς κατά κράτος νίκες της ομάδας που παίρνει το ένα πρωτάθλημα μετά το άλλο, όμως τα αποτελέσματα και η εικόνα στα ντέρμπι ήταν εντελώς διαφορετική. Μία νίκη πήρε με καθαρό σκορ (2-0) ο Ολυμπιακός κι αυτή σε ματς που χρειάστηκε να μείνει μιάμιση ώρα εγκλωβισμένη μέσα στο πούλμαν η αποστολή του Παναθηναϊκού απ' τα καρτέρια που της έστησαν στο δρόμο οι "επιστήμονες".

Η νίκη αυτή βαθμολογικά δε λέει κάτι ιδιαίτερα σημαντικό. Είναι όμως νίκη απ' αυτές που γράφουν ιστορία και ο Παναθηναϊκός οφείλει να επενδύσει πάνω της αγωνιστικά και επικοινωνιακά. Δεν έχει νόημα να πούμε κάτι παραπάνω για το πώς κρίθηκε το ντέρμπι. Έχουν ειπωθεί μέσα σε λίγες ώρες πάρα πολλά κι έχουν γίνει οι σχετικές αναλύσεις. Αυτό που δεν έχει ειπωθεί είναι ότι δεν κλείνει τη χρονιά μ' αυτή τη νίκη ο Παναθηναϊκός, για να την αφήσει να σκεπάσει όλα τα άλλα. Αντιθέτως, μ' αυτή την ιστορική νίκη τώρα ανοίγει καινούργια σελίδα και μπορεί να τη γράψει με χρυσά γράμματα στη συνέχεια. Αυτή η νίκη δίνει χρόνο, εμπιστοσύνη, ξυπνά εγωισμούς και κοιμισμένες συνειδήσεις. Αν όλοι μέσα στην κάψα τους αποφασίσουν να πάρουν θέση μάχης δίπλα στην ομάδα, να είστε σίγουροι πως οι καλύτερες μέρες που περιμέναμε να έλθουν κάποια στιγμή στο μέλλον, θα έλθουν πολύ πιο γρήγορα και πολύ πιο ορμητικά.
 

ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ
ΕΚΤΥΠΩΣΗ

ΕΞΕΔΡΑ