ΣΕ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΠΟΥ ΥΠΑΡΧΕΙΣ ΡΕ ΤΡΙΦΥΛΛΑΡΑ!!!

Είναι κάποιες στιγμές για τις οποίες όχι απλά ζεις, αλλά είναι το παν. Πριν τον αγώνα στο Καραϊσκάκη έλεγα πως θα πρέπει οι παίκτες να μπουν στο Καραϊσκάκης σαν να είναι το τελευταίο παιχνίδι της ζωής τους. Να τα δώσουν όλα για να κερδίσουν το ματς που γι' αυτούς μπορεί να είναι μια απλή μάχη, αλλά για εμάς ένας ολόκληρος ΠΟΛΕΜΟΣ.

Σε ευχαριστώ που υπάρχεις ρε ΤΡΙΦΥΛΛΑΡΑ!!!

Είναι κάποιες στιγμές για τις οποίες όχι απλά ζεις, αλλά είναι το παν. Πριν τον αγώνα στο Καραϊσκάκη έλεγα πως θα πρέπει οι παίκτες να μπουν στο Καραϊσκάκης σαν να είναι το τελευταίο παιχνίδι της ζωής τους. Να τα δώσουν όλα για να κερδίσουν το ματς που γι' αυτούς μπορεί να είναι μια απλή μάχη, αλλά για εμάς ένας ολόκληρος ΠΟΛΕΜΟΣ.

Αυτόν τον πόλεμο οι μάγκες του Αναστασίου τον κέρδισαν κατά κράτος γιατί πολύ απλά μπήκαν με τα μαχαίρια στα δόντια. Μπήκαν γιατί ήθελαν να αποδείξουν πρώτα από όλα στους ίδιους τους τους εαυτούς πως; άδικα βρίσκονται στην θέση αυτή και φυσικά να δείξουν σε όλους και κυρίως στους απέναντι πως καλά τα πρωταθλήματα, τα πέναλτι και οι αποβολές, αλλά τέτοια ματς κερδίζονται ΜΟΝΟ με ψυχή.

Αυτή την ψυχή όχι απλά την είχαν, αλλά την κατέθεσαν μέσα στο γήπεδο όλοι στον Παναθηναϊκό. Από τους παίκτες που αγωνίστηκαν, τον προπονητή, τους αναπληρωματικούς, την διοίκηση, όλοι. Και στο τέλος όχι απλά κατάφεραν να κόψουν τον αήττητο του Ολυμπιακού και να παραμείνουν οι μοναδικοί που το έχουν πάρει χωρίς ήττα, αλλά κυρίως να τον ταπεινώσουν μέσα στο σπίτι του. Γιατί αυτό το 0-3 που θα μπορούσε άνετα να γίνει και 0-4 και 0-5 είναι η απόλυτη ταπείνωση.

Δεν έχει ξαναγίνει εδώ και πολλά πολλά χρόνια σε ένα ντέρμπι να πάει ο φιλοξενούμενος να κάνει ότι θέλει τον γηπεδούχο. Να μην τον αφήσει να αναπνεύσει να μην τον αφήσει να κάνει μια φάση, να περάσει την σέντρα, να ελπίζει πως μπορεί να κερδίσει κάτι. Αυτή την διαφορά την κατάλαβε καλύτερα από όλους ο κόσμους στο Καραϊσκάκης που όσο περνούσαν τα λεπτά και με 0-1 ακόμα, το μόνο που άκουγες ήταν η ντουντούκα, γιατί οι υπόλοιποι απλά θαύμαζαν το υπερθέαμα του ΤΡΙΦΥΛΛΙΟΥ.

Για τους διακριθέντες τι να γράψεις; Όλοι μα όλοι ήταν φανταστικοί. Από την άμυνα και τους Καπίνο, Νάνο, Σίλντενφελντ, Κουτρουμπή και Τριανταφυλλόπουλο που κατάπιαν τους αντιπάλους τους, τους Πράνιτς, Λαγό, Αμπέντ, Ζέκα, Ατζαγκούν που έκαναν τους Πειραιώτες να μοιάζουν μικρά παιδάκια και φυσικά τον Μπεργκ που δεν έχασε ούτε μία προσωπική μονομαχία. Όλοι τους έκαναν αυτό που έπρεπε, μπήκαν με ψυχή, μπήκαν με τσαμπουκά και μας έκαναν να ανατριχιάσουμε από ηδονή.

Πραγματικά ρε μάγκες σας ευχαριστούμε γι' αυτή την στιγμή, σας ευχαριστούμε μέσα από την καρδιά μας. Και φυσικά ευχαριστούμε τον Παναθηναϊκό που υπάρχει και συνεχίζει να μας κάνει περήφανους, να μας κάνει να κλαίμε σαν μικρά παιδιά από χαρά, να είμαστε έτοιμοι να λιποθυμήσουμε αλλά να το χαιρόμαστε όσο τίποτα. Παναθηναϊκός θα πει μαχητική ψυχή και αυτό φάνηκε περίτρανα σήμερα. Συνεχίζουμε και το μέλλον ανήκει σε αυτή την ομάδα και εμείς απλά θα είμαστε εκεί να ζούμε με όλη μας την ψυχή την κάθε μαγική στιγμή...

ΥΓ: Άκουσε πολλά, ειδικά μετά από κάθε άσχημο αποτέλεσμα, αλλά και σήμερα ο Αναστασίου έδειξε πως έχει μεγάλα καρύδια. Όχι απλά πήρε την ταυτότητα του Μίτσελ σπίτι του, αλλά όταν χτυπήθηκε με το γεμάτο ποτήρι και έπεσε αναίσθητος, σηκώθηκε και έλεγε στους παίκτες του πως είναι καλά. Δεν μάσησε και του αξίζουν ένα εκατομμύριο μπράβο...

ΥΓ1: Να κερδίζεις με 3-0 και να βλέπεις τον Κουτρουμπή να λέει «πάμε γερά ρε για το τέταρτο»... Σε ευχαριστώ ρε Παναθηναϊκέ που με έκανες να το ζήσω και αυτό, απλά σε ευχαριστώ... 

ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ
ΕΚΤΥΠΩΣΗ

ΕΞΕΔΡΑ