ΟΙ ΚΑΝΟΝΕΣ ΤΗΣ ΑΓΟΡΑΣ

Οι κανόνες της αγοράς

Τα σενάρια ανατροπής που άρχισαν να αχνοφαίνονται στην υπόθεση του συμβολαίου του Τάσου Λαγού αμέσως μετά το στράβωμα της περασμένης Τρίτης, θα επιβεβαιωθούν ή θα διαψευσθούν, όπως πάντα, από το χρόνο. Θα έλθει σύντομα η ώρα που θα μιλήσουν όχι το περιβάλλον του παίκτη ή οι κύκλοι της ομάδας, αλλά οι υπογραφές. Μόνο τότε θα φανεί και με τη βούλα πώς ακριβώς θα κλείσει το θέμα, είτε με την παραμονή του νεαρού διεθνή είτε με τη φυγή του. Έξι μήνες πριν το τέλος του συμβολαίου του, ο Λαγός έχει το δικαίωμα να μιλήσει και να υπογράψει σε οποιαδήποτε ομάδα για μετά το καλοκαίρι, οπότε η μπάλα είναι αποκλειστικά στα δικά του πόδια και αυτός θα αποφασίσει για τη συνέχεια της ποδοσφαιρικής του καριέρας.

Ο τρόπος που έχει κυλήσει αυτή η υπόθεση, δείχνει ότι τα πάντα είναι ρευστά στο ποδόσφαιρο. Μόλις μία εβδομάδα νωρίτερα, ο Παναθηναϊκός διέρρευσε ότι η επαφή του Νταμπίζα με τον Λαγό πήγε πολύ καλά και ότι η πιθανότερη εξέλιξη είναι να υπογράψει. Βιάστηκε πολύ για τη διαρροή και επικοινωνιακά εκτέθηκε. Είναι προφανές ότι η πρόταση αυτή δεν ήταν η μόνη που έχει στα χέρια του ο παίκτης και για να το σκέφτεται τόσο πολύ, οι άλλοι δρόμοι που του ανοίγονται μάλλον είναι πιο δελεαστικοί οικονομικά ή από πλευράς προοπτικής, με την έννοια ότι ενδεχομένως να έχει τη δυνατότητα να δοκιμάσει την τύχη του σε ένα πρωτάθλημα καλύτερο από το δικό μας, έστω και σε ομάδα χαμηλότερου ειδικού βάρους. Αν ισχύει αυτό, προφανώς δυσκολεύεται να αποφασίσει ακριβώς επειδή είναι γέννημα – θρέμμα του Παναθηναϊκού και συναισθηματικά δεμένος με την ομάδα.

Τι έχει μπροστά του στον Παναθηναϊκό ο Λαγός στα 22 του χρόνια, αν αποφασίσει να μείνει μέχρι το 2017; Η μία πιθανότητα είναι να αλλάξει χέρια η ΠΑΕ με την είσοδο του Γιαννακόπουλου και η άλλη είναι να μείνουν τα πράγματα ως έχουν, με την μάχη για την επιβίωση να παραμένει υπόθεση της καθημερινότητας. Στο πρώτο σενάριο, ο Λαγός δύσκολα θα έχει μέλλον στον Παναθηναϊκό. Άμα πέσουν πολλά χρήματα, είναι δεδομένο ότι ειδικά σ’ αυτή την πολύ ευαίσθητη θέση, θα αναζητηθεί μεταγραφικά πολύ καλύτερη λύση, όπερ σημαίνει ότι θα επιστρέψει στην μέχρι πέρυσι κατάσταση, με ελάχιστο χρόνο συμμετοχής εκτός κι αν δείξει πολύ θεαματική βελτίωση. Με το δεύτερο σενάριο, θα έχει καλές πιθανότητες να διεκδικεί θέση βασικού όπως τώρα, αλλά με λιγοστά χρήματα και χαμηλό ταβάνι από πλευράς διακρίσεων. Θα δουλέψει κυρίως για να φτιάξει ένα καλύτερα όνομα ενόψει του επόμενου συμβολαίου του, αλλά αν έχει τώρα μια συμπαθητική πρόταση από άλλη ομάδα, γιατί να περιμένει άλλα τρία χρόνια; Πόσο καλύτερη μπορεί να είναι η επόμενη; Γι’ αυτό και δεν μπορείς να τον κακίσεις που το παιδεύει τόσο πολύ στο μυαλό του.

Το πρόβλημα με την κατάσταση που υπάρχει τώρα στον Παναθηναϊκό είναι πολύ συγκεκριμένο: όσοι παίκτες του έχουν «όνομα», τον βλέπουν σαν σανίδα σωτηρίας της φθίνουσας καριέρας τους και όσοι είναι ανερχόμενοι, σαν σκαλοπάτι για το επόμενο βήμα. Δεν προσφέρει δελεαστική διέξοδο από πλευράς χρημάτων ή προοπτικής σε φτασμένους παίκτες και αναγκαστικά πηγαίνει σε επιλογές που υπό άλλες συνθήκες θα προορίζονταν κυρίως για εναλλακτικές λύσεις ή επενδύσεις για το μέλλον. Όπως και να ‘χει, δυσκολεύεται (αν όχι αδυνατεί) να κρατήσει όποιον βγει στον αφρό και τους χάνει τον έναν μετά τον άλλο. Και καλά να πάρει ικανοποιητικά ανταλλάγματα όπως στην περίπτωση του Μαυρία ή έστω του Καρνέζη. Τους περισσότερους τους χάνει χωρίς ανταλλάγματα, ακόμα και φτασμένους ποδοσφαιριστές που έφυγαν για καλές ομάδες και πρωταθλήματα κι όχι μόνο δεν γέμισαν τα ταμεία, αλλά πληρώθηκαν κι από πάνω για να φύγουν. Στο σύγχρονο ποδόσφαιρο δεν αρκεί μόνο να ξέρεις να αγοράζεις, πρέπει να ξέρεις και να πουλάς. Και σ’ αυτό το κομμάτι, ο Παναθηναϊκός ανέκαθεν ήταν πίσω, πόσω μάλλον τώρα που έπεσαν πολλά μαζεμένα και πνίγεται σε μια κουταλιά νερό.

Η περίπτωση του Λαγού, λοιπόν, δεν έχει να κάνει αποκλειστικά με τον ίδιο. Είναι ο καθρέπτης όλων των υπόλοιπων παιδιών που αποτελούν τη μισή ενδεκάδα της τωρινής ομάδας και αργά ή γρήγορα θα βρεθούν στην ίδια θέση. Η πολιτική της διατήρησης της εσωτερικής ισορροπίας είναι κατανοητή κάτω από δύσκολες οικονομικές συνθήκες, αλλά στην πορεία θα δημιουργήσει περισσότερα προβλήματα από μια λογική αύξηση των συμβολαίων μέσα στα πλαίσια της αγοράς. Αν χάνεις τον κάθε ανερχόμενο Λαγό για 50-60 χιλ. ευρώ που ζητάει παραπάνω συνολικά για τρία χρόνια, δεν χάνεις μόνο την ευκαιρία της πώλησής του σε μια καλή τιμή, αλλά υποχρεώνεσαι και να τον αντικαταστήσεις. Κι ο όποιος αντικαταστάτης θα κοστίσει ενδεχομένως αρκετά παραπάνω αν είναι καλός παίκτης, γιατί δεν μπορεί τη λύση να τη δίνουν πάντα οι Ακαδημίες, τουλάχιστον όχι αν θέλεις άμεσα αποτελέσματα και να μην ξαναρχίζεις πάλι από την αρχή.

Η εμπειρία λέει ότι το συμφέρον της ομάδας είναι να κινηθεί με τους όρους της αγοράς, ακόμα κι αν χρειαστεί να κάνει λογικές οικονομικές υπερβάσεις. Ό,τι κοστίσει τώρα λίγο παραπάνω, θα το γλιτώσει μεσοπρόθεσμα, συν το επικοινωνιακό και ψυχολογικό κομμάτι της ιστορίας. Δεν είναι ωραίο για μια ομάδα με το μέγεθος του Παναθηναϊκού να μην μπορεί να κρατήσει, αν το θέλει αγωνιστικά να τον κρατήσει, τον κάθε Λαγό και να τον χάνει για χρήματα που στο σύγχρονο ποδόσφαιρο είναι ψίχουλα. Επικοινωνιακά είναι ήττα όπως και να το κάνουμε. Και ψυχολογικά δεν είναι ό, τι καλύτερο για τους παίκτες, ειδικά τους ανερχόμενους, να βλέπουν μονίμως την πόρτα ανοικτή. Λίγα καλά παιχνίδια να κάνουν στη σειρά, το μυαλό τους θα είναι το πώς θα την περάσουν για να πάνε κάπου που θα έχει καλύτερα συμβόλαια και καλύτερες προοπτικές σε επίπεδο ομάδας ή πρωταθλήματος. Καλό για τον παίκτη είναι να ξέρει ότι θα μείνει και θα πληρωθεί με τους όρους της αγοράς, εκτός βέβαια από περιπτώσεις όπου προκύπτει θεαματική υπεραξία όπου ούτως ή άλλως δεν μπορείς να τον κρατήσεις. Εκεί πρέπει η ομάδα να κοιτάξει να πληρωθεί τουλάχιστον και να μην χάσει ελεύθερο τον παίκτη ή για ένα κομμάτι ψωμί.

ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ
ΕΚΤΥΠΩΣΗ

ΕΞΕΔΡΑ