"ΒΑΡΕΤΟΣ" ΑΛΛΑ ΦΟΡΤΣΑΤΟΣ

"Βαρετός" αλλά φορτσάτος

Από τη στιγμή που μπαίνει στο rotation του Πεδουλάκη και ο κλασάτος (αλλά όχι πια τόσο σβέλτος κι οξυδερκής) Μάικ Μπατίστ, ο νταμπλούχος βάζει στη φαρέτρα του ακόμα ένα όπλο. Ο Αμερικανός πρόσφερε πολύτιμες ανάσες χθες στον Στέφαν Λάσμε που (και) κόντρα στην Εφές «πετούσε», με την «αεροπορία» του τριφυλλιού να πιάνει υψηλό επίπεδο απόδοσης, κλείνωντας διαδρόμους στους Τούρκους. Εδώ και 1.5 χρόνο έτσι και δεις ΕΝΑ παιχνίδι του ΠΑΟ στην Ευρωλίγκα είναι σαν να τα έχεις παρακολουθήσει ΟΛΑ. Γίνεσαι μάρτυρας 40 λεπτών σε απολύτως ελεγχόμενο ρυθμό και υψηλό επίπεδο προσήλωσης και στο τέλος (ενώ έχεις απολαύσει «επαγγελματικό» μπάσκετ) το πολύ –πολύ να θυμάσαι 2-3 καρφώματα του Γκιστ που σε έκαναν να σηκωθείς από τη θέση σου!

Ο Τζέημς μαζί με τον Διαμαντίδη είναι οι πιο σημαντικοί κρίκοι της αλυσίδας με την ευχέρειά τους να κάνουν ΤΑ ΠΑΝΤΑ στο παρκέ. Αυτοί φροντίζουν για τη συνοχή του συνόλου, μεριμνούν για το τέμπο, κρατούν μειωμένες τις αποστάσεις μεταξύ των χώρων, τηρούν την ισορροπία ανάμεσα σε αμυντικό και επιθετικό κομμάτι, «ηλεκτρίζουν» την εξέδρα. Γενικώς είτε εντός, είτε εκτός εκτός έδρας η προσήλωση στην άμυνα είναι το Α και το Ω αυτού του συνόλου που εσχάτως ειδαμε δειλά-δειλά να παρομοιάζεται με ...καταστροφέα του αθλήματος. Πλάκα θα έχει να διαβάσουμε τίποτα παρεμφερές του...τσούκου-τσούκου basketball και να «μείνουμε» γενικώς! 

Η αλήθεια είναι πως ο μόνιμος πρωταθλητής δεν θυμίζει σε τίποτα τον φαντεζί εαυτό του 2007 ή του 2009, αν περιμένεις ν’ αντικρύσεις θέαμα παρακολουθώντας τον ίσως βαρεθείς. Άλλοι πάλι που έμαθαν με την πάροδο των ετών να εκτιμούν σταθερότητα, διάρκεια, συνέπεια δεν χασμουριούνται ούτε δευτερόλεπτο. Αφήστε που ξέρουμε πολλούς που θα χάριζαν το βασίλειό τους για τα τρόπαια και τις διακρίσεις που πέτυχαν οι δικοί μας τα τελευταία 20 χρόνια. Εδώ που τα λέμε δεν μπορούμε να σκεφτούμε ανθρώπους που θα προτιμούσαν...αποτυχίες με λιγότερο βαρετό θέαμα. Σε τελική ανάλυση ο κόουτς κι οι καλαθοσφαιριστές προσλαμβάνονται πρωτίστως σε ομάδες πρωταθλητισμού για να κερδίζουν κι όχι για να είναι ευχάριστοι στα μάτια.

Στα σπορ όλα εξηγούνται με αθλητικούς όρους κι όχι μεταφυσικούς, αφήστε που στο μπάσκετ η τελευταία φορά που πιστέψαμε ότι κάτι έγινε με θέλημα Θεού ήταν στον προπέρσινο τελικό της Ευρωλίγκας! Ο Καζλάουσκας κρατούσε 40 λεπτά στο παρκέ τον χαζό Μπακατσιά της Σερβίας, στο β΄ ημίχρονο κοτζάμ Κυριλένκο δεν πήρε ούτε μια πάσα της προκοπής στο ζωγραφιστό και τελικά το τρόπαιο πήγε στην πιτσιρικαρία του Ίβκοβιτς! Η διαφορετικότητα του ΠΑΟ από τον Δεκέμβρη και μετά έγκειται στο προφανές. Περισσότερο βάρος στην τακτική, περισσότερη ηρεμία στην ομάδα, καλύτερη αξιοποίηση του έμψυχου δυναμικού από τη στιγμή που οι παίκτες βρέθηκαν όλοι μαζί λίγο πριν φύγει το 2013! Μέχρι τότε δεν υπήρχε εβδομάδα που ο Πεδουλάκης να μην μετρά απουσίες στις προπονήσεις. Ο νταμπλούχος είναι πολύ κοντά στο κύπελλο, κρατά στα χέρια του την πρωτιά της regular season, ξεκίνησε με 3-0 την β΄ φάση της Ευρωλίγκας κι όλα αυτά με Ούκιτς-Ματσιούλις-Μπράμο-Φώτση καταπονημένους από το Ευρωμπάσκετ, Λάσμε , Παππά τραυματίες και με Διαμαντίδη να παίζει +30 λεπτά ΟΛΑ τα παιχνίδια.

Βρέθηκε πολύ κοντά στο να «καταστραφεί» (μην ξεχνάμε ότι στο εντός έδρας παιχνίδι με τον Ερυθρό Αστέρα παιζόταν η ευρωπαϊκή συνέχεια) κι όμως δεν κατέρρευσε, δείγμα του «μετάλλου» που έχει! Τώρα αν μελλοντικά συμβεί να δώσει αγώνα και βρεθούν εκτός τόπου και χρόνου όλα τα ατού του θα έχουμε μια ενδιαφέρουσα απάντηση στο «πότε θα ξεφουσκώσει»! Ο Εξάστερος δεν νομίζουμε ότι έχει πολλά περιθώρια για να συστήσει στο μέλλον κάτι διαφορετικό όσον αφορά το αγωνιστικό του στυλ, το στοίχημα από εδώ και στο εξής είναι η διάρκεια που θα φέρει στο Μαρούσι ακόμα μια καραβιά κούπες! Το θετικό είναι πως τα «καλά» αποδυτήρια εξακολουθούν να κρύβουν αλληλεγγύη και σεβασμό, αίσθηση κοινού στόχου, ξέρουμε πως οι ισορροπίες είναι ευκολότερο να διαταραχθούν στις αποτυχίες κι από δαύτες μέτρησε μπόλικες ο σύλλογος μέχρι τις γιορτές. Η παρουσία Διαμαντίδη, Μπατίστ, Φώτση είναι καταλυτική, παρόντων αυτών ουδείς διανοείται να βγάλει το κεφάλι πάνω από την ομπρέλα της ομάδας, διαφορετικά ήταν πιθανό να είχαμε μανούρες με τον χρόνο χρησιμοποίησης του Μάικ, την περιθωριοποίηση του «Μαύρου», ενίοτε και του Κάρι.    

ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ
ΕΚΤΥΠΩΣΗ

ΕΞΕΔΡΑ