ΤΕΛΙΚΑ ΜΠΟΡΟΥΝ ΤΑ ΠΑΛΙΚΑΡΙΑ...

Τελικά μπορούν τα παλικάρια...

Τελικά μπορούν τα παλικάρια. Όπως σε όλα τα απαιτητικά φετινά παιχνίδια έτσι και στο Περιστέρι, οι ποδοσφαιριστές του Παναθηναϊκού θυμήθηκαν ποιανής ομάδας την φανέλα φορούν, θυμήθηκαν τι μπορούν να κάνουν εάν έχουν την απαιτούμενη σοβαρότητα και μετά από περίπου δύο μήνες ήρθε ένα «τρίποντο» να δώσει ηρεμία και τίποτα παραπάνω. Δεν είναι δα και για να πανηγυρίζουμε αλλά έτσι όπως έχει διαμορφωθεί η κατάσταση ,αυτή η νίκη επιτρέπει στον Φάμπρι και τους παίκτες να βγάλουν από πάνω τους, όλο το αρνητικό κλίμα που είχε δημιουργηθεί μετά τις τραγικές εμφανίσεις του τελευταίο διμήνου, οι οποίες... ολοκληρώθηκαν με τον αποκλεισμό από τον Πλατανιά.

Τακτικά οι «πράσινοι» ήταν εξαιρετικοί, είχαν μετά από καιρό και λίγη τύχη, και με τους Ζέκα και Τοτσέ σε εξαιρετικό απόγευμα πέρασαν από το Περιστέρι. Όταν ο Πορτογάλος μέσος είναι καλά, ο Παναθηναϊκός πρεσάρει πολύ καλύτερα, γυρίζει την μπάλα με μεγαλύτερη σιγουριά και σε γενικές γραμμές ανεβαίνει επίπεδο. Για τον Ισπανό στράικερ, δεν χρειάζεται να γραφτούν πολλά. Ο πιο χρήσιμος ποδοσφαιριστής στο ρόστερ της ομάδας. Σκοράρει, πασάρει, πιέζει, βοηθάει την άμυνα στα »στημένα».

Το ζητούμενο είναι να υπάρξει ηρεμία σε όλα τα επίπεδα και ο Παναθηναϊκός να λειτουργήσει ποδοσφαιρικά. Αλίμονο αν πληρώσει την νύφη, ξανά ένας προπονητής και να φτάσει το «τριφύλλι» σε τέσσερις τεχνικούς σε μία σεζόν! Ο Φερέιρα δεν έκανε «γιατί δεν φώναζε όσο έπρεπε και είχε χάσει τα αποδυτήρια», ο Φάμπρι είναι «πολύ νευρικός και φωνάζει». Ε, τότε ποιος προπονητής κάνει για τους συγκεκριμένους ποδοσφαιριστές; Ο Θεός; Η Παναγία; Το... Άγιο Πνεύμα; Ήμαρτον.

Μεγάλα παιδιά είναι, ας αναλάβουν τις ευθύνες τους όπως έκαναν στο Περιστέρι και να φέρουν τον Παναθηναϊκό εκεί που πρέπει. Δεν υπάρχουν πλέον δικαιολογίες. Δεν γίνεται ΠΑΝΤΑ να φταίνε όλοι εκτός από τους ποδοσφαιριστές. Πάντως, για να τα λέμε κι όλα έχουν κάθε δικαίωμα να γκρινιάζουν για κάποιες λανθασμένες κινήσεις της διοίκησης αλλά αυτά πρέπει να μένουν έξω από το γήπεδο.

Από κει και πέρα, αυτό που έγινε στο Περιστέρι είναι η απόλυτη απόδειξη της αμπαλοσύνης που μας... δέρνει σαν χώρα. Μιλάμε για ποδοσφαιρικά ιθαγενείς ανθρώπους. Ο Ατρόμητος είναι από το πουθενά μέσα στις 4-5 δυνατές ομάδες του πρωταθλήματος τα τελευταία χρόνια, έπαιξε στην Ευρώπη, πήγε δύο τελικούς Κυπέλλου και διαθέτει μία από τις καλύτερες ακαδημίες αν όχι την καλύτερη. Όλα αυτά από το πουθενά. Από το απόλυτο μηδέν. Από το τίποτα. Και, όμως, στη πρώτη ήττα μετά από 8 παιχνίδια έβριζαν τους πάντες. Παίκτες, προπονητή, πρόεδρο. Απίστευτα και όμως ελληνικά. Κατ΄ αποκλειστικότητα.

Υ.Γ: Οι παλαίμαχοι ποδοσφαιριστές της ομάδας αξίζουν όλο τον σεβασμό για όσα προσέφεραν όταν αγωνίζονταν με το τριφύλλι στο μέρος της καρδιάς. Το τι κάνουν στην πορεία, το τι λένε και το πως συμπεριφέρονται είναι μία πολύ διαφορετική ιστορία. Δικαίωμα τους. Και να δίνουν συνεντεύξεις σε εφημερίδες του Ολυμπιακού, και να κατηγορούν τον κόσμο που ζει για την ομάδα και όχι από αυτήν και να ζητούν την επιστροφή του Τζίγγερ, και να λένε για επιταγές Πρίγκιπα και Τσάκες. Ακόμη και να δηλώνουν για τον Σισέ πως «γκολ βάζει και ο Μπάρκογλου». Όλα δικαίωμα τους είναι. Η ιστορία θα τους κρίνει αν και κάποιοι από αυτούς χρειάζονται ιδιαίτερα μαθήματα από τον ΕΝΑΝ και ΜΟΝΑΔΙΚΟ, Ζαχαρία Πιτυχούτη...

Υ.Γ1: Όποιος αγαπάει τον Παναθηναϊκό, πολεμάει, δίνει μάχες, βρίσκεται παντού για τον σύλλογο και κάνει τα πάντα για αυτόν, αργά ή γρήγορα μπαίνει στο «στόχαστρο». Σειρά έχει πάρει η Θύρα 13, αλλά όπως γνωρίζουν καλά: Όποιος τα έβαλε με τον κόσμο του Παναθηναϊκού αργά ή γρήγορα έχασε...

ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ
ΕΚΤΥΠΩΣΗ

ΕΞΕΔΡΑ