ΞΕΝΕΡΩΜΑ

Nα κρατάς τη Ρεάλ κάτω από 60 πόντους και να χάνεις εντός έδρας είναι δυσκολοχώνευτο όπως και να το κάνουμε. Η ομάδα σε σχέση με το παιχνίδι της 15ης Νοεμβρίου πάλι με τους Καστιλιάνους στο Μαρούσι ήταν soft.

 Ξενέρωμα

Nα κρατάς τη Ρεάλ κάτω από 60 πόντους και να χάνεις εντός έδρας είναι δυσκολοχώνευτο όπως και να το κάνουμε. Η ομάδα σε σχέση με το παιχνίδι της 15ης Νοεμβρίου πάλι με τους Καστιλιάνους στο Μαρούσι ήταν soft.

Θυμόμαστε σ΄ εκείνη την αναμέτρηση τους αφιονισμένους παίκτες του Πεδουλάκη να παίζουν άμυνα λες και δεν υπήρχε αύριο για εκείνους (ειδικά το σχήμα με Λάσμε, Μπράμος, Διαμαντίδη, Κίτσεν "δάγκωνε λαιμούς") μ' αποτέλεσμα οι Ισπανοί να μπλοκάρουν. Αυτό που συνέβη δηλαδή απόψε στους δικούς μας στο τέταρτο δεκάλεπτο όταν βάλαμε μόλις πέντε πόντους στην επίθεση, επίδοση που δεν ξέρω αν έχει επαναληφθεί ποτέ στην ιστορία της Ευρωλίγκας.

Ο Παναθηναϊκός εκτός από το ότι εκτελούσε διαρκώς από το τρίποντο (χωρίς επιτυχία) δεν μπόρεσε να προστατέψει το ζωγραφιστό του. Εικοσιδύο πόντους δεχθήκαμε κοντά στο καλάθι, ενώ από το παιχνίδι του Νοέμβρη ο κόουτς είχε το know how για να τους δημιουργήσει αξεπέραστα προβλήματα (εναλλαγές στο μαρκάρισμα του Ρούντι από Διαμαντίδη-Ματσιούλις, κόψιμο στο post παιχνίδι του Σουάρεθ και φραγή διαδρόμων ώστε να μην πεδίο δράσης ο Γιουλ). 

Σ' εκείνο τον αγώνα οι πράσινοι έγιναν η πρώτη ομάδα που κράτησε τα παιδιά του Λάσο κάτω από τους 79 πόντους, η Ρεάλ σημείωσε μετά βίας 68, απόψε πέτυχε δέκα λιγότερους κι όμως έφυγε μαζί της με το ροζ φύλλο αγώνα. Ο Πεδουλάκης θ' ακούσει πολλά τις επόμενες ώρες, αλλά εδώ που τα λέμε ο άνθρωπος προσπαθεί να σχεδιάσει χειμωνιάτικα μια τελείως διαφορετική ομάδα από εκείνη που είχε στο μυαλό του το καλοκαίρι, συν την μέγιστη ατυχία να μην διαθέτει έτοιμους Διαμαντίδη-Σοφοκλή που αποτελούν το βαρύ σασί του τριφυλλιού.

Τα τρίποντα δεν γίνεται να μπαίνουν συνέχεια, επιπλέον είναι ντεφορμέ ο Λάσμε (που ξεκίνησε φορτσάτος την καριέρα του με την πράσινη φανέλα, αλλά τελευταία δείχνει ότι η παρουσία του Γκιστ περισσότερο τον μπερδεύει, παρά τον βοηθά) ο οποίος δίνει άλλη οντότητα στο αμυντικό μας παιχνίδι. Το Α και το Ω στη φετινή ομάδα είναι ο αρχηγός, είναι τόσο μεγάλη η επιρροή του Καστοριανού παικταρά που στα καλά του καλύπτει και την μετριότητα οποιουδήποτε κοντού τον συντροφεύει στο μπακόρτ. Χωρίς αυτόν στα καλά του, τα πράγματα ζορίζουν, ειδικά άμα πέσεις και σε βραδιές που Μπανκς-Καπόνο δεν πατάνε γερά, όπως είδαμε σήμερα. Θα ήταν κάτι σαν θαύμα να πηγαίναμε στο 4-1, έχοντας τόσο μεγάλο διάστημα εκτός αγώνων τον "3-D" και τον Σχορτσιανίτη.

Η Ρεάλ έχει παίκτες με μεγάλη ικανότητα στις προσωπικές φάσεις  (Γιούλ, Ρούντι, Μίροτιτς), στα τρία παιχνίδια που δώσαμε εναντίον τους κανείς δεν "ξεσάλωσε", παρόλα αυτά ο ΠΑΟ πλήρωσε την έλειψη χημείας (ειδικά στο παιχνίδι της 12ης Οκτωβρίου όταν η ομάδα προσπάθησε να παίξει μονάχα με τους Διαμαντίδη-Σοφοκλή στην επίθεση) με αποτέλεσμα οι Μαδριλένοι να μετρούν 66% επιτυχία απέναντί μας. Έτσι κι αλλιώς ο ρεαλιστικός στόχος της τρέχουσας -μεταβατικής-σεζόν είναι να περάσει η ομάδα στα προημιτελικά, αν κερδίζαμε θα κάναμε ήδη σχέδια για την επόμενη φάση, τώρα τα πράγματα δυσκόλεψαν, πλην όμως όλα είναι ανοιχτά.

ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ
ΕΚΤΥΠΩΣΗ

ΕΞΕΔΡΑ