ΑΠΑΙΤΕΙΤΑΙ ΠΛΑΝΟ ΣΩΤΗΡΙΑΣ

Απαιτείται πλάνο σωτηρίας

Οσα βιώνουμε σήμερα στον Παναθηναϊκό δεν είναι σημεία των καιρών αλλά αποτελούν απόρροια όλων όσων έχουν συμβεί στην ομάδα κατά την τελευταία δεκαετία. Αν δεν είχαν κλαπεί πρωταθλήματα από το Τριφύλλι, όλα θα ήταν διαφορετικά. Αν η πολιτική του Βαρδινογιάννη ήταν πιο προσιτή προς τους οπαδούς του Παναθηναϊκού και δεν επέλεγε να μετατρέψει την ομάδα σε κλειστό κλαμπ, όλα θα ήταν διαφορετικά. Αν την τετραετία 2004-2008 πραγματοποιούσε επενδύσεις ανάλογες του οικονομικού βεληνεκούς της οικογένειάς του και του μεγέθους του Παναθηναϊκού, όλα θα ήταν διαφορετικά. Αν η οικονομική διαχείριση της τριετίας 2008-2011 ήταν πιο συνετή, όλα θα ήταν διαφορετικά. Αν η πολυμετοχικότητα δεν διαλυόταν το 2010, κυρίως λόγω των χειρισμών του Τζίγγερ, όλα θα ήταν διαφορετικά. Αν ο Βγενόπουλος δεν τραβούσε στα άκρα τη διαμάχη με τον πρώην μεγαλομέτοχο και ήταν πιο διαλλακτικός, επίσης όλα θα ήταν διαφορετικά. Και γενικώς, πολλά θα ήταν διαφορετικά αν όλα αυτά τα χρόνια υπήρχε σε πρώτο πλάνο η ομάδα και όχι οι έριδες των μετόχων, η κόντρα των διοικήσεων με οπαδούς, ποδοσφαιριστές, δημοσιογράφους, προπονητές και ο διαχωρισμός τους σε καλούς και κακούς και τα πάσης φύσεως επικοινωνιακά παιχνίδια. Με τα αν όμως δεν γράφεται ιστορία…

Ουσιαστικά, από τον Σεπτέμβριο του 2010 άρχισε η κατάρρευση του Παναθηναϊκού που έχει φέρει τον σύλλογο στο σημερινό κατάντημα. Και προφανώς, θα ακολουθήσουν και χειρότερα αν δεν αλλάξει κάτι δραστικά. Αλλωστε, όταν ο εμφύλιος μεταφέρεται στις εξέδρες, γίνεται σαφές ότι μια ομάδα έχει φτάσει στο σημείο μηδέν. Και προκειμένου να υπάρξει η ολική επαναφορά, απαιτείται η εξεύρεση και υλοποίηση ενός πλάνου σωτηρίας από την παρούσα διοίκηση, η οποία ωστόσο, μέχρι στιγμής, άγεται και φέρεται.

Είναι σαφές (και αποτελεί ελαφρυντικό) ότι οι πρωτοφανείς δυσκολίες που έχει κληθεί να αντιμετωπίσει η διοίκηση Αλαφούζου την έχουν φέρει σε εξαιρετικά δυσμενή θέση, αφού κυριολεκτικά δεν ξέρει από που να αρχίσει και που να τελειώσει. Τα μέτωπα είναι πολλά και ορθάνοιχτα, τα οποία γιγαντώνονται, αφενός λόγω της έλλειψης ρευστού, αφετέρου εξαιτίας της απειρίας των διοικούντων.

Προφανώς και δεν φέρει καμιά ευθύνη ο Αλαφούζος για το γεγονός ότι καλείται ως πρόεδρος της ΠΑΕ να διαχειριστεί ένα έλλειμμα ύψους 28 εκατ. ευρώ, το οποίο άλλοι δημιούργησαν και αυτός απλά προσπαθεί να καθαρίσει. Ούτε είπε ποτέ ότι ήρθε για να χρηματοδοτήσει ο ίδιος. Εξ αρχής έκανε λόγο για ομαδική προσπάθεια…

Ευθύνη ωστόσο, και μεγάλη μάλιστα, φέρει ο πρόεδρος της ΠΑΕ ως προς τη διαχείριση της κρίσης που ταλανίζει τον Παναθηναϊκό σήμερα. Ας μην ξεχνάμε ότι ο ίδιος ήταν εκείνος που πυροδότησε τη βόμβα αμέσως μετά τη συντριβή στη Βέροια. Αν είχε διαχειριστεί πιο φρόνιμα και συνετά εκείνη την ήττα, σήμερα δεν θα είχε εκτραχυνθεί η κατάσταση.

Για να μην μακρηγορούμε όμως, ο Παναθηναϊκός απαιτεί εδώ και τώρα ένα σχέδιο σωτηρίας διότι οδεύει ολοταχώς προς τον γκρεμό. Οχι με παλινωδίες, ούτε με ημίμετρα αλλά με σταθερότητα και ένα ξεκάθαρο πλάνο σε αγωνιστικό και διοικητικό επίπεδο. Αυτή είναι η μεγάλη ευθύνη που έχει ο Γιάννης Αλαφούζος από τη στιγμή που βρίσκεται στο τιμόνι του Παναθηναϊκού. Και χρέος του είναι να βγάλει το Τριφύλλι από το αδιέξοδο.

Για να συμβεί αυτό όμως απαιτείται συνέπεια λόγων και έργων. Δεν γίνεται τη μια ημέρα να θεωρείς (καλώς ή κακώς) μέτριο, στημένο ή ακριβό τον έναν ή τον άλλο παίκτη και την επόμενη να τον διατηρείς στην ομάδα δίνοντάς του και φανέλα βασικού. Δεν γίνεται να λες ότι θα γίνει κάθαρση και επί της ουσίας να μην αλλάζεις τίποτα. Δεν είναι δυνατόν να προχωράς σε πλάνο προώθησης νεαρών παικτών από τις Ακαδημίες «τρώγοντας» τον Ρότσα και φέρνοντας κάποιον Φάμπρι, ο οποίος έχει αρχίσει να αγνοεί επιδεικτικά τους πιτσιρικάδες. Γι’ αυτό λέω και ξαναλέω εδώ και μήνες: πρωτίστως χρειάζεται ποδοσφαιρικό πλάνο από ανθρώπους που ξέρουν μπάλα…

Για την ομάδα δεν έχει νόημα να συζητάμε. Μέσα στη γενικότερη τρέλα που ζούμε, από πού και ως πού έχουμε διαφορετικές απαιτήσεις από τους ποδοσφαιριστές; Μπαλάρα με τον Ολυμπιακό και την Τότεναμ, σκορποχώρι με τη Βέροια, τον Λεβαδειακό και τον Πανθρακικό. Αυτό ακριβώς είναι ο εφετινός Παναθηναϊκός. Μέσα στην παράνοια…

Επίσης, το γεγονός ότι υπήρξε εμφύλιος στις εξέδρες για τον ποδοσφαιριστή Βύντρα (!) καταδεικνύει και το μέγεθος του προβλήματος και της σχιζοφρένειας που έχει πλήξει τον σύλλογο. Αυτά φίλοι μου δεν έγιναν πριν από πολλά χρόνια για τον μέγα Σαραβάκο και συμβαίνουν σήμερα για τον Βύντρα. Ελεος…

Και κάτι τελευταίο, εννοείται ότι είναι κατακριτέες και καταδικαστέες οι επιθέσεις οπαδών σε οπαδούς, οι αποδοκιμασίες και οι βρισιές σε ποδοσφαιριστές και γενικώς οι πάσης φύσεως συμπεριφορές που δεν συνάδουν με την Παναθηναϊκή κουλτούρα. Ας αναλογιστούν όμως όλοι αυτοί (κάποιοι εκ των οποίων φαίνεται ότι περίμεναν στη γωνία) που σήμερα ρίχνουν εύκολα το ανάθεμα στους οργανωμένους γιατί υπάρχει τέτοιο μίσος και ας σκεφτούν, ποιες συμπεριφορές και ποιες πρακτικές έχουν εξοργίσει μια μερίδα του κόσμου. Οταν κάποιοι παίζουν ύπουλα παιχνίδια στην πλάτη του συλλόγου κι όταν δεν σέβονται την ιστορία του Παναθηναϊκού και των οπαδών του, θα υπάρξουν και οι θερμόαιμοι που θα ξεφύγουν. Δεν τα λέω εγώ, τα έχει πει ο Νεύτωνας αιώνες πριν: για κάθε δράση, υπάρχει αντίδραση…

ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ
ΕΚΤΥΠΩΣΗ

ΕΞΕΔΡΑ