Ο «ΒΙΑΣΜΟΣ» ΜΙΑΣ ΟΜΑΔΑΣ…

Οι κρίσεις λες και έχουμε πέντε Εμπαπέ και το λάθος του «μόνο εμείς»!

Ο «βιασμός» μιας ομάδας…

Υπάρχουν στιγμές που μπερδεύονται τα πάντα στο μυαλό μας. Έτσι κι αλλιώς έχει γίνει… μπλέντερ με όσα ζούμε κι όσα γίνονται στον Παναθηναϊκό τα τελευταία χρόνια. Όλο αυτό συνδυασμένο με την πίκρα, το ξενέρωμα, την μελαγχολία. Όπως και να το κάνουμε, έχει καταντήσει το «τριφύλλι» να βλέπει τον ΠΑΟΚ να είναι ισχυρός κι αυτό απλά να υπάρχει. Έχει καταντήσει ο Παναθηναϊκός να μην μπορεί να κάνει τις κινήσεις που κάνει ο νεοφώτιστος Άρης! Ε, όπως και να το δεις το πράγμα είναι κάπως. Και φυσικά δε μας φταίνε σε τίποτα οι άλλες ομάδες (εκτός μίας που ρήμαξε τα πάντα). Μόνος σου έφτασες ως εδώ και από πάνω δείχνεις να μην το αντιλαμβάνεσαι. Δείχνεις να μην μπορείς να καταλάβεις ποιος και τι σου φταίει.

Οι κρίσεις και η κριτική επικεντρώνονται κυρίως στις επιλογές του προπονητή, στα λάθη που μπορεί να κάνει κάποιος παίκτης και πάει λέγοντας. Σε τέτοιο σημείο που σκέφτεσαι «καλά ρε φίλε αυτοί έχουν ξεχάσει τι γίνεται;». Λες και υπάρχει διαθέσιμος ο Εμπαπέ και ο Δώνης λέει «όχι εγώ θα βάλω τον κουρασμένο Μπουζούκη». Λες και είναι στον πάγκο ο Καντέ και προτιμά να παίζει ο γιος του. Ας καταλάβουμε λίγο τι μας γίνεται. Ας σκεφτούμε το απλό για να συνειδητοποιήσουμε από τι έχουμε γλιτώσει. Αν ο Παναθηναϊκός στις πρώτες αγωνιστικές κόντρα στις αντίστοιχες ομάδες που αντιμετώπισε μέχρι τώρα στον δεύτερο γύρο είχε τα αντίστοιχα αποτελέσματα, μετά την 4η αγωνιστική θα μετρούσε… -3 βαθμούς. Τότε θα μας φαινόταν φυσιολογικό. Αλλά καλύτερα να μην σκεφτούμε που θα βρισκόταν η ομάδα και τι θα κυνηγούσε. Σε αυτό το σενάριο λοιπόν, θα έφταιγαν οι παίκτες και ο προπονητής; Αν τώρα χαθεί η πεντάδα, γιατί να ευθύνονται πρώτα και πάνω απ’ όλα τα παιδιά και το τεχνικό τιμ; Όταν τα εχέγγυα που έχουν σε όλα τα επίπεδα (λεφτά, μεταγραφές, στήριξη διοικητική, σεβασμός στα κέντρα αποφάσεων) είναι στα χειρότερα επίπεδα της κατηγορίας.

Την πραγματικότητα αν δεν την κοιτάς κατάματα, καλύτερα να μην την κοιτάς καθόλου. Αν βλέπουμε μόνο ένα θολό πράγμα και μέσα στη θολούρα κάθονται και γελούν ή περνούν απαρατήρητοι αυτοί που πραγματικά φταίνε, τότε το… χάσαμε το τρένο παιδιά. Γιατί ο Παναθηναϊκός δεν έχει μόνο τη φετινή σεζόν να ασχοληθεί. Έχει πολλές περιόδους που είναι καταστροφικές και οδήγησαν μέχρι εδώ. Έχει αισίως 9 χρόνια (μαζί με το φετινό) χωρίς Πρωτάθλημα και στα περισσότερα εξ αυτών δεν κατόρθωσε έστω να ακολουθήσει κάνοντας Πρωταθλητισμό. Έχει άλλα τόσα χρόνια με… φάπες στην Ευρώπη. Ποιος; Ο Παναθηναϊκός. Που ακόμη και να φτάσει η Άγια μέρα να ξαναπαίξουμε εκτός συνόρων (καλά να είμαστε) οι κληρώσεις θα είναι μάλλον απαγορευτικές για να βρεθείς έστω σε φάση ομίλων.

Η ομάδα του Παναθηναϊκού… βιάζεται εδώ και χρόνια. Έχει καταντήσει πειραματόζωο του καθενός και αυτή η διαδικασία δεν είναι δυνατόν να προχωρά και να λέμε «μα ο προπονητής φταίει που βάζει το γιο του». Που ακόμη κι αγωνιστικά να το δεις, για να μην κρυβόμαστε πίσω απ’ το δάχτυλό μας, όσοι κράζουν απλά θεωρούν πως ο Παναθηναϊκός με βασικό τον Τζανδάρη και τον Εμμανουηλίδη θα έπαιρνε το Πρωτάθλημα προφανώς. Έτσι δεν είναι; Τι άλλο δεν έχουμε δει δηλαδή ρε παιδιά; Την ίδια ώρα βέβαια, ουδείς ασχολείται με τα πραγματικά προβλήματα…

Κι αν το… ζορίσουμε το θέμα αρκετά, αν σκεφτούμε το τι συμβαίνει στην ομάδα ή αν αντιληφθούμε πως πλέον όταν αναφέρονται σε μεγάλες ομάδες του Πρωταθλήματος ο Παναθηναϊκός είναι… στην απ’ έξω, τότε θυμόμαστε το ποιοι είμαστε και το τι έχουμε κάνει. Αυτό μόνο εμείς, εκείνο μόνο εμείς. Ναι σαφώς. Αήττητο Πρωτάθλημα μόνο εμείς κι ακόμη αν το κάνει ο ΠΑΟΚ φέτος πρώτοι μόνο εμείς θα είμαστε. Στην Ευρώπη αυτά που έχουμε πετύχει, κανείς άλλος, μόνο εμείς. Όλο αυτό, όμως, είναι σαν… μνημόσυνο. Τι καλός που ήταν, τι κουβαλητής, άρχοντας πραγματικός… Δεν «κλαίμε» κάνα μακαρίτη όμως. Ο Παναθηναϊκός πρέπει να προχωρήσει, πρέπει να φτάσει στα στάνταρ του. Ο καθένας ας δει τις ευθύνες του. Για να μην ξεχνάμε ποτέ το ποιοι έχουν την ευθύνη για εδώ που έφτασε ο Παναθηναϊκός και γιατί δεν θα ορθοποδήσει ούτε την επόμενη σεζόν αν δεν γίνει κάτι συγκλονιστικά καλό! Το βλέπετε πιθανό; Μικρή σημασία έχει. Ρεαλισμό χρειάζεται ο Παναθηναϊκός, όχι όνειρα.

Κατά τα άλλα το αν θα τερματίσει το «τριφύλλι» στην πεντάδα, είναι κάτι απλά και μόνο για να ασχολούμαστε σε μια ακόμη σεζόν που θα ολοκληρωθεί με άδεια χέρια. ΧΩΡΙΣ ΕΥΘΥΝΗ των παιδιών και του προπονητή. Ίσα ίσα που αν δει κανείς τα αντίστοιχα παραδείγματα της ΑΕΚ ή του Άρη (μικρότερα μεγέθη απ’ τον Παναθηναϊκό, αλλά σημαντικά για τον Ελληνικό αθλητισμό) σε σεζόν παρόμοιες με τη δική μας (οικονομικά, διοικητική αδυναμία κτλ), τότε καταλαβαίνει το πόσο σημαντικά και ελπιδοφόρα (τηρουμένων των αναλογιών) είναι αυτά που έγιναν μέχρι τώρα ποδοσφαιρικά. Βλέπετε η ΑΕΚ και ο Άρης που προαναφέραμε, υποβιβάστηκαν με χαρακτηριστική ευκολία. Χωρίς να έχουν και -6 στην πλάτη. Ας δούμε τους φταίχτες, ας δούμε τις ευθύνες, ας δούμε το πώς θα… σηκώσει κεφάλι ο Παναθηναϊκός. Αγωνιστικά η ομάδα σε σχέση με αυτά που έχει στη διάθεσή της, είναι σε πολύ καλύτερο επίπεδο απ’ όσο περιμέναμε. Θα τον βρει τον δρόμο της, αλλά μέχρι ένα σημείο… Το οποίο είναι απίστευτα χαμηλό για Παναθηναϊκά δεδομένα. Και το σημάδι για το που φτάνει το σημείο αυτό, δεν το έβαλαν ούτε οι παίκτες, ούτε ο Δώνης, ούτε ο Νταμπίζας, ούτε ο Σαραβάκος…

Τα βλέπουμε όλα πράσινα και στο Instagram. Ακολούθησέ μας!
ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ
ΕΚΤΥΠΩΣΗ

ΕΞΕΔΡΑ