ΦΑΡΜΑΚΟ!

Η αντίδραση ψυχής είναι… έτη φωτός πολυτιμότερη απ’ την ποδοσφαιρική αντίδραση!

Φάρμακο!

Δεδομένα ο Παναθηναϊκός ήταν γεμάτος… πληγές. Όταν δεν έχεις νικήσει την Ξάνθη στην έδρα σου επειδή δέχεσαι γκολ με πέναλτι στο τελευταίο… δευτερόλεπτο, όταν παίζεις με παίκτη παραπάνω απ’ την ΑΕΛ για σχεδόν όλο το ματς και ισοφαρίζεσαι και δε νικάς, όταν έχεις αποκλειστεί απ’ τη Λαμία στο Κύπελλο και έχεις χάσει απ’ την ίδια ομάδα στο Πρωτάθλημα, δε γίνεται διαφορετικά… Στο Αγρίνιο δεν είχε γυρισμό για τον Παναθηναϊκό. Που πήγε να αγωνιστεί «σκοτωμένος» ψυχολογικά και «σμπαραλιασμένος» σωματικά (λόγω κούρασης), κόντρα σε μια εξαιρετική ομάδα και σε μια δύσκολη έδρα. Νίκησε όμως και μάλιστα με συνθήκες που έκαναν ακόμη δυσκολότερα τα πράγματα!

Με τα δεδομένα που υπήρχαν, βρέθηκες να παίζεις με παίκτη λιγότερο για πάνω από μισή ώρα αγώνα. Κάπου εκεί και με το ματς να παίζεται για τα καλά σε επίπεδο αποτελέσματος, η ψυχολογία είναι λογικό να γίνεται… φοβική σε μια ομάδα που δεν έχει εμπειρία και έχει υποστεί τόσα τον τελευταίο καιρό, ενώ είναι αναγκασμένη να τρέχει με 10 ποδοσφαιριστές! Αυτό που κατόρθωσε ο Παναθηναϊκός στην έδρα του Παναιτωλικού, ήταν ο ορισμός της αντίδρασης σε όλα τα επίπεδα! Και τώρα που έχει… παγώσει το μυαλό, το πλέον εντυπωσιακό είναι η άνεση με την οποία το κατάφερε η ομάδα. Οι Αγρινιώτες ουσιαστικά δεν έκαναν φάση σε όλο το ματς, με εξαίρεση μια κεφαλιά που έβγαλε ο Διούδης.

Θα πει κανείς «ρε μεγάλε, δε… δακρύσαμε κιόλας με την μπάλα που παίξαμε». Σαφώς και δεν… δακρύσαμε, αλλά δε χρειαζόταν αυτό η ομάδα. Δεν ήθελε και κυρίως δεν μπορούσε να μπει στον αγωνιστικό χώρο με τα δεδομένα που υπήρχαν και να… πιάσει απ’ το λαιμό τον αντίπαλο. Ο Παναθηναϊκός ήθελε να θυμηθεί τις καλές του μέρες. Δηλαδή την άριστη τακτική συμπεριφορά, τη συνέπεια και την αυτοσυγκέντρωση στο παιχνίδι του, το να εκμεταλλεύεται τις στιγμές που του παρουσιάζονται και να είναι δύσκολο να «δώσει» φάσεις στους αντιπάλους. Όλα αυτά έγιναν… επί δύο, μια και προέκυψε η αποβολή του Κάτσε που δυσκόλεψε την κατάσταση. Το εντυπωσιακό είναι πως καλά καλά δεν μπορούμε να θυμηθούμε ούτε ένα σουτ που να μας ανησύχησε όσο η ομάδα ήταν με παίκτη λιγότερο! Ε, αυτό είναι ο ορισμός της θέλησης και πρέπει να γίνει βίωμα!

Αυτό το διπλό ξεκάθαρα λειτουργεί ως… φάρμακο για τον Παναθηναϊκό. Το είχε ανάγκη. Είχε συμπληρώσει σχεδόν ένα μήνα χωρίς νίκη στο Πρωτάθλημα για το 2019. Επίσης είχαμε ξεχάσει πότε ήταν τόσο συμπαγής ο Παναθηναϊκός ανασταλτικά. Διότι και στις αναμετρήσεις προς το τέλος του 2018, δεν είχε αυτό το προνόμιο το «τριφύλλι». Ούτε καν στο ματς με τον ΑΟΧ Κισσαμικό για την τελευταία αγωνιστική των ομίλων του Κυπέλλου. Η ομάδα κέρδισε αυτοπεποίθηση, κέρδισε ψυχολογία και κυρίως ηρεμία στην πιο κατάλληλη στιγμή. «Γιατρεύοντας» πολλές απ’ τις… πληγές που προέκυψαν για αγωνιστικούς λόγους. Διότι αυτές που προέρχεται όχι από αγωνιστικούς λόγους αλλά επηρεάζουν το αγωνιστικό, δεν είναι δουλειά της ομάδας να τις «γιατρέψει»! Είναι δουλειά της διοίκησης, όμως άλλο κεφάλαιο αυτό.

Το πλέον εντυπωσιακό για τον Παναθηναϊκό, πάντως, είναι το γεγονός πως βρήκε αυτή την αντίδραση. Ξεκάθαρα και ειλικρινέστατα θα σας πούμε πως δεν το περιμέναμε. Διότι το νεανικό ρόστερ χωρίς τις πολλές εμπειρίες, είναι απόλυτα λογικό να δυσκολευτεί να βγει από μια τέτοια κατάσταση. Εδικά σε μια τόσο δύσκολη έδρα, χωρίς καθόλου χρόνο για ξεκούραση και ψυχολογική διαχείριση των όσων έγιναν. Όμως μέσα σε τρεις μέρες ο Δώνης και τα παιδιά κατόρθωσαν να σηκώσουν το κεφάλι και μάλιστα με τόσο εντυπωσιακό τρόπο. Όχι λόγω του επιπέδου ποδοσφαίρου που απέδωσαν ή των ευκαιριών που δημιούργησαν, αλλά της ουσίας που είχαν και της αποφασιστικότητας! Όπως πρέπει να αντιδρά κάθε μεγάλη ομάδα!

Όλο αυτό πλέον πρέπει να συνεχιστεί… Ο Λεβαδειακός περιμένει και δεν περιμένει ήρεμα. Ο Παναθηναϊκός πήρε ψυχολογία, αλλά πρέπει να κρατήσει την αντίδραση. Να την κάνει βίωμα και ρουτίνα! Να μην είναι αντίδραση σε κάτι άσχημο, αλλά να είναι το φυσιολογικό του μοτίβο. Αυτή η ουσία, η θέληση, η ψυχή, η τακτική συνέπεια, είναι τα στοιχεία που έχει ως «όπλα» το «τριφύλλι» φέτος. Σε ποιότητα υστερεί, σε λύσεις το ίδιο, άρα πρέπει να γίνουν… μαξιλάρι του όλα τα υπόλοιπα! Με τον Λεβαδειακό η συνέχεια λοιπόν. Εκεί που ξαφνικά πριν τον Παναθηναϊκό… έγιναν ομάδα (όπως και οι περισσότεροι βεβαίως). Η νίκη τους επί του Άρη και η εικόνα του ματς με την ΑΕΚ, είναι… καμπανάκι πως δε θα είναι εύκολα τα πράγματα. Ίδια νοοτροπία όμως, ίδια λογική, ίδια θέληση και θα είναι… νοστιμότατο το κυριακάτικο σουβλάκι!

Υ.Γ. Η αποβολή του Κάτσε είναι το λιγότερο υπερβολική. Οκ, αν πρέπει κάθε διαμαρτυρία απ’ την εξέδρα ή κάθε φάουλ να θεωρείται κίτρινη (και μάλιστα δεύτερη) τότε καλύτερα να το κόψουμε το άθλημα. Αλλά ποιος θα σε σεβαστεί; Ποιος θα πει «ρε αυτόν τον αδικήσαμε»; Έχουμε χάσει το μέτρημα στο πόσα σερί ματς μας αδικούν και υπάρχει αλλοίωση αγώνα (και αποτελέσματος σε κάποιες περιπτώσεις).

Υ.Γ.1: Η εικόνα στην εξέδρα σε εκείνη την εντυπωσιακή «γωνιά» του γηπέδου του Παναιτωλικού, ήταν εκπληκτική! Όχι πως δεν έχουμε ξαναδεί Παναθηναϊκούς να δημιουργούν τέτοια εξέδρα εκτός έδρας. Απλά είναι τέτοιο το ξενέρωμα λόγω των όσων γίνονται στην ομάδα εκτός αγωνιστικού, ήρθαν και τα τελευταία αποτελέσματα να μεγαλώσουν την πίκρα… Αλλά κανείς δε «μάσησε» και είδαμε αυτό που είδαμε. Ένα μπράβο είναι λίγο!  

Τα βλέπουμε όλα πράσινα και στο Instagram. Ακολούθησέ μας!
ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ
ΕΚΤΥΠΩΣΗ

ΕΞΕΔΡΑ