ΤΡΑΓΩΔΙΑ ΕΜΕΙΣ, ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟ ΟΙ ΑΛΛΟΙ…

Μακράν η χειρότερη ποδοσφαιρική βραδιά της σεζόν και απόλυτη αδυναμία για τα αυτονόητα!

Τραγωδία εμείς, Παπαδόπουλο οι άλλοι…

Δεν είναι η πρώτη γκέλα του Παναθηναϊκού στη σεζόν. Δεδομένα (δυστυχώς) δε θα είναι η τελευταία. Όμως τόση ποδοσφαιρική… μελαγχολία, δεν είχαμε ξαναδεί. Ξεκάθαρα μιλάμε για τη μακράν χειρότερη εμφάνιση της σεζόν για τους «πράσινους». Μακράν χειρότερη ακόμη κι απ’ αυτή στο Ηράκλειο με τον ΟΦΗ. Να παίζεις σε όλο το παιχνίδι σχεδόν (πέραν μίας φάσης) με παίκτη παραπάνω κόντρα στην ΑΕΛ, να προηγείσαι με πέναλτι που κέρδισες στο 1ο λεπτό και να κατορθώνεις όχι απλά να μη νικήσεις αλλά να μην κάνεις καλά καλά ευκαιρία για να έχεις να λες πως ήσουν… λίγο άτυχος!

Σε καθαρά ποδοσφαιρικό επίπεδο, ήταν πισωγύρισμα η συγκεκριμένη αναμέτρηση. Είναι η πρώτη φορά, η πρώτη απώλεια στην οποία πρέπει να μπουν στο… κάδρο οι πάντες και οι ποδοσφαιριστές δηλαδή. Έστω στο… βάθος, επειδή σε πρώτο ρόλο πάντα είναι αυτοί που έφεραν την ομάδα εδώ, να παίζει με τέτοιο μπάτζετ, να μην έχει ελπίδα ουσιαστικά και καμία δυναμική στο οτιδήποτε!

Δεν είναι δικαιολογία το γεγονός πως χωρίς ευκαιρία δέχτηκες γκολ. Όποιος μιλήσει για τύχη, είναι απλά άσχετος ή δεν είναι Παναθηναϊκός! Τόσο απλά τα πράγματα. Στο κάτω κάτω ακόμη και το γκολ, «δώρο» τους το έχεις κάνει. Με τόσο φθηνό και άσχημο τρόπο. Νεαρός ο Μαυρομμάτης, θα μάθει με σκληρό τρόπο και πάει λέγοντας, αλλά οκ όλα έχουν κι ένα όριο. Αυτό το λάθος δεν σηκώνει δικαιολογίες, για το καλό του ίδιου του παιδιού το λέμε. Για να μην φτάσουμε στο αντίθετο σημείο απ’ αυτό που προσπαθούμε να αποφύγουμε, δηλαδή να γίνονται τέτοια λάθη και να λέμε «έλα μωρέ δεν έγινε και κάτι θα μάθουν».

Τρόπος ανάπτυξης δεν υπήρξε. Πίεση στον αντίπαλο δεν υπήρξε. Φαντασία δεν υπήρξε. Ατομική ενέργεια, ούτε να το συζητάμε. Η έλλειψη φρεσκάδας, η κούραση, είναι για να τα λέμε σε άλλα ματς. Τώρα που προηγείσαι με 1-0 στην πρώτη φάση και έχεις αριθμητικό πλεονέκτημα, είναι απλά ανικανότητα να νικήσεις. Είναι έλλειψη προσωπικότητας για να σε οδηγήσει στο διάστημα που είσαι ντεφορμέ. Διότι είναι φως φανάρι πως η ομάδα δεν κάνει απλά… κοιλιά, αλλά έχει… τουμπανιάσει για τα καλά. Η διαφορά με τις άλλες μεγάλες ομάδες, βέβαια, είναι πως δεν υπάρχει κανένας σεβασμός απέναντί σου και φυσικά δεν έχεις την προσωπικότητα για να στηριχτείς πάνω της (αγωνιστικά). Κατά συνέπεια απλά προσπαθείς να βγει απ’ την… κινούμενη άμμο ουσιαστικά και με κάθε σου κίνηση απλά βουλιάζεις και περισσότερο.

Όσο τραγικός, ανίκανος να κάνει κάτι, χωρίς λύσεις κι αν ήταν ο Παναθηναϊκός, ακόμη μια φορά ένας διαιτητής του στερεί όχι απλά τα αυτονόητα, αλλά κάτι περισσότερο. Ίσως για εμάς, βέβαια, να ισχύουν άλλοι κανονισμοί. Για παράδειγμα να απαγορεύεται να πάρουμε πάνω από ένα πέναλτι σε κάθε ματς. Ή να απαγορεύεται να αποβληθεί πάνω από ένας αντίπαλος. Σε φάση «πείτε κι ευχαριστώ που έδωσα αυτό και μη μιλάτε». Ο Παπαδόπουλος έχει… κλείσει τα μάτια σε μαρς πέναλτι πάνω σε Κουρμπέλη και Μακέντα, ενώ υπάρχει και εξόφθαλμη αποβολή του Ζίζιτς που τραβάει τον Ιταλό πρώτα απ’ το χέρι και μετά απ’ τη φανέλα για να μη φτάσει την μπάλα στην κενή εστία! Τι άλλο να έκανε δηλαδή; Να έριχνε και κάνα μπουκέτο;

Οκ όμως, τα λέμε, τα ξαναλέμε, καμία έκπληξη για τη νέα «σφαγή». Θα αλλάξει κάτι; Θα αντιδράσει κανείς; Θα βγει η… πυγμή του Παναθηναϊκού για να πουν αυτοί που πρέπει «ρε, αυτούς πρέπει να προσέχουμε να μην τους αδικούμε, να μην κάνουμε λάθη». Ουδείς ασχολείται. Καμία δυναμική, καμία παρουσία για να σεβαστεί ο οποιοσδήποτε, έγιναν όσα έγιναν και ήταν απλά Κυριακή. Άντε να τιμωρήσει η ΚΕΔ με 2-3 αγωνιστικές τον συγκεκριμένο διαιτητή και μετά θα επιστρέψει να σφυρίξει κάνα ντέρμπι. Σαν τον Σιδηρόπουλο στην πρεμιέρα με την Ξάνθη…

Απ’ όπου και να το πιάσεις το θέμα, ο Παναθηναϊκός είναι κάτι άλλο απ’ αυτό που βλέπαμε στο ξεκίνημα της σεζόν. Δε θέλουμε να πιστεύουμε πως τόσο μπορεί. Δε γίνεται να μπορεί τόσο. Οκ, ας μη φτάσει στα επίπεδα της αρχής της περιόδου, αλλά είναι αδιανόητο το επίπεδο του ποδοσφαίρου που παρουσίασε με την ΑΕΛ. Να σε πιάνει πονοκέφαλος! Ξέρουμε (θα το λέμε μέχρι να σβήσει ο ήλιος) πως η ευθύνη για την κατάντια της ομάδας δεν είναι του αγωνιστικού τμήματος σε καμία περίπτωση. Όμως κάποιες φορές ας προστατεύουν τους εαυτούς τους έστω. Σε ματς που πρέπει να είσαι με το… μαχαίρι στα δόντια, σε ματς που είναι το ευκολότερο (έρχονται τα εκτός με Παναιτωλικό, Λεβαδειακό, ΠΑΣ Γιάννινα) που έχεις μπροστά σου, παρουσιάζεις αυτή την εικόνα, ενώ ξεκινάς τόσο ιδανικά; Σα να σου λέει η μοίρα «έλα φιλαράκι, κάνε μια νίκη με μεγάλο σκορ να ηρεμήσεις». Κι εσύ δε νικάς έστω; Ακόμη και να σου έδινε τα πέναλτι ο Παπαδόπουλος και τελικά έπαιρνες του 3 βαθμούς, είναι δυνατόν αυτό που παρουσίασε το «τριφύλλι»;

Τώρα όλα γίνονται δύσκολα. Η υπόθεση πεντάδα πλέον μας φοβίζει. Αν δει κανείς τα αποτελέσματα των άλλων, τώρα έπρεπε να έχει… καθαρίσει η μπουγάδα. Αλλά είναι σα να μας τη δίνουν και να λέμε «όχι παιδιά, αφήστε το μωρέ καλύτερα». Έτσι όπως έχουν εξελιχθεί τα πράγματα, απώλεια της ευκαιρίας να σβήσεις την ποινή της UEFA (πόσο ξενέρωτος στόχος πραγματικά…) θα είναι πραγματική τραγωδία.

Υ.Γ. Όλοι κάτι κάνουν. Ας μην έχουν δυναμική, κάτι κάνουν! Αντιδρούν με κάποιο τρόπο! Εσύ είσαι Παναθηναϊκός και… πετάς αετό ενώ σε πάνε… αίμα στο θέμα της διαιτησίας. Σα να σου λένε πως δεν πρέπει να είσαι στην πεντάδα (άλλο θέμα τα δικά μας χάλια, τα αναγνωρίζουμε). Πραγματικά είναι το λιγότερο προκλητικό να εμφανίζεται η ΠΑΕ απλά και μόνο για να… βάλει πλάτη στον Κωνσταντίνου.

Τα βλέπουμε όλα πράσινα και στο Instagram. Ακολούθησέ μας!
ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ
ΕΚΤΥΠΩΣΗ

ΕΞΕΔΡΑ