ΜΗ ΒΓΑΛΟΥΜΕ ΤΑ ΜΑΤΑΚΙΑ ΜΑΣ…

Η αντιμετώπιση της ήττας στην Κρήτη και η καταστροφική… αμνησία!

Μη βγάλουμε τα ματάκια μας…

Τα… αυτογκόλ στον Παναθηναϊκό, πάντα ήταν συνηθισμένο φαινόμενο. Ειδικά αυτή την εποχή που δεν κάνεις πρωταθλητισμό και κυρίως έχει στην ψυχή του κάθε φίλου της ομάδας υπάρχει πάντα η πίκρα και η μιζέρια λόγω των όσων συνέβαιναν και συμβαίνουν στα γύρω γύρω της ομάδας, η καταστροφή και ο μηδενισμός είναι απλή υπόθεση. Μέσα σε μια στιγμή αισθάνεσαι πως καταστράφηκαν όλα ρε παιδί μου. Κάπως έτσι έχει η κατάσταση μετά το ματς της Κρήτης. Εκεί που ο Παναθηναϊκός ήταν… σκιά του εαυτού του, τραγικός αγωνιστικά ειδικά στο δεύτερο μέρος (όχι πως στο πρώτο σάρωσε) και μοιραία έχασε. Κυρίως όμως φάνηκε να μην το πάλεψε στην ουσία.

Να καθόμαστε και να καταστρέφουμε όλη την προσπάθεια τη φετινή για αυτό το αποτέλεσμα, είναι ο ορισμός του αυτογκόλ. Να… σταυρώνουμε τους πάντες, να βγάζουμε το συμπέρασμα πως «έλα μωρέ όλοι είναι άχρηστοι τελικά» και πάει λέγοντας. Ξαναλέμε, για ένα αποτέλεσμα. Άσχημο; Τραγικό; Πείτε το όπως θέλετε. Μέχρι εκεί όμως. Εμείς είμαστε έτοιμοι να «διαλύσουμε» όλη την προσπάθεια και να αναγάγουμε σε πραγματικά προβλήματα του Παναθηναϊκού, το γεγονός πως παίζει ο Χρήστος Δώνης στην ενδεκάδα και πως οι στόπερ κάνουν λάθη. Δεν υπάρχει τίποτα άλλο προφανώς, μόνο αυτά! Χωρίς να σημαίνει πως κι αυτά είναι λογικά επιχειρήματα φυσικά.

Μας πιάνει μια ξαφνική αμνησία ένα πράγμα. Ξεχνάμε το -6, ξεχνάμε το σκορποχώρι που ανέλαβαν ο Νταμπίζας με τον Δώνη λόγω διοικητικών αποφάσεων-πράξεων, ξεχνάμε τους περιορισμούς στις μεταγραφές αλλά και την ύπαρξη του χαμηλότερου μπάτζετ στην ιστορία σου. Ξεχνάμε πως πρόκειται για ένα νεανικό σύνολο σε όλα τα επίπεδα. Ξεχνάμε πως όλα αυτά γίνονταν και γίνονται εν μέσω μιας αλλαγής στο ιδιοκτησιακό που από λεφτά με… ουρά έφερε ξαφνικά «κάτι λίγα», που τελικά ακόμη τα περιμένει η ΠΑΕ για να υπάρχει συνιδιοκτησία. Όλα αυτά στη φαντασία μάλλον, επειδή το πράγμα φαίνεται που πηγαίνει με τους Πιεμπονγκσάντ-Ρέστη-Pan Asia, όπως θέλετε πείτε το. Αλήθεια λοιπόν, πόσο άδικοι είμαστε όταν κράζουμε τόσο σκληρά και άσχημα την ομάδα που έχει ήδη κάνει περισσότερα απ’ όσα περιμέναμε; Διότι το να είναι ουσιαστικά σε θέση διεκδίκησης πεντάδας με αξιώσεις κι ως φαβορί, πρόκειται για τεράστια επιτυχία!

Συν τοις άλλοις ξεχνάμε και τα ίδια τα γεγονότα σε επίπεδο ρόστερ. Δηλαδή τις δεδομένες ανάγκες που είχε και έχει το «τριφύλλι», οι οποίες δεν έχουν καλυφθεί επειδή κάποια παιδιά… ξεπετάχτηκαν. Ξεχνάμε πως μέσα σε όλα αυτά υπάρχουν κι άλλα αγωνιστικά προβλήματα, όπως η απουσία των Μουνιέ και Άλτμαν που υπό νορμάλ συνθήκες τώρα θα τους είχες. Ξεχνάμε πως σου έλειψαν και τα δύο δεξιά μπακ. Οκ, θα νικούσαμε με αυτόύς; Όχι. Όμως δε θα χρειαζόταν να… τραβούν κουπί οι ίδιοι και οι ίδιοι, δε θα χρειαζόταν να κάνουμε τόση κουβέντα γύρω από επιλογές που μας συγχωρείτε αλλά μας φαίνονται φυσιολογικές. Συν τοις άλλοις αφού η κουβέντα και η γκρίνια αφορά το ματς με τον ΟΦΗ, ε δεν υπήρξε και κάποιος που να διακρίθηκε για να πεις «αν δεν έβαζε αυτούς τους δύο θα σαρώναμε».

Με αυτές τις λογικές, μόνο κακό θα κάνουμε στην αγωνιστική προσπάθεια που γίνεται και μας έκανε περήφανους τόσες φορές μέχρι τώρα. Ήρθε η «στραβή», σαφώς ήταν αποτέλεσμα και εμφάνιση που πίκραναν, αλλά μέχρι εκεί. Ούτε θα «σταυρώσουμε» τον προπονητή, ούτε τα παιδιά. Και ειδικά τα παιδιά που δεν έχουν και την εμπειρία της διαχείρισης τέτοιων καταστάσεων, καθώς μέχρι τώρα είχαν μόνο την ήττα στην Τούμπα που σαφώς και πίκρανε, αλλά με τα δεδομένα που υπάρχουν κανείς δεν μπορεί να την χαρακτηρίσει… έκπληξη.

Τα δεδομένα που υπάρχουν τα αναφέρουμε συνέχεια, διότι επιβάλλεται να τα θυμόμαστε. Σε όλα τα επίπεδα. Αγωνιστικά, διοικητικά, ξεχωριστά σε κάθε ματς τι έχεις να αντιμετωπίσεις, ποιοι σου λείπουν και πόσο έχουν ταλαιπωρηθεί οι υπόλοιποι. Επίσης είναι κομματάκι… τρελό να περιμένουν οι πάντες πως ο Παναθηναϊκός θα σάρωνε αν είχε άλλες επιλογές ο προπονητής, τη στιγμή που είδαμε άλλες επιλογές με την Ιεράπετρα. Λογική του παραλόγου κι αυτό, όμως να μας μείνει στο μυαλό το τι πραγματικά γίνεται. Ούτε ο Παναθηναϊκός με τον ΟΦΙ ήταν για… πέταμα, ούτε αυτός με τον ΟΦΗ. Ανάγκες είχαν, έχουν και θα έχουν και οι δύο. Αλλά ακόμη κι έτσι το πρόσημο παραμένει με ευκολία θετικό. Σε αγωνιστικό επίπεδο, επειδή σε όλα τα άλλα δεν έχει διαφοροποιηθεί και κάτι. Στοιχείο που φαίνεται πως οι πάντες ξεχνούν σιγά σιγά…

Στο τέλος της ημέρας, αν για μία ήττα, για μία κακή εμφάνιση χάνεται εντελώς η συσπείρωση και πάμε στην υπέρμετρα σκληρή έως και άδικη κριτική, τότε καλύτερα να μην ασχολούμαστε άλλο, ας περιμένουμε απλά να τελειώσει η σεζόν και μετά βλέπουμε… Ρεαλισμός πρώτα και πάνω απ’ όλα χρειάζεται. Σε όλα τα επίπεδα.

Υ.Γ. Ζήσαμε για να ακούσουμε απειλή του Ολυμπιακού πως θα αποχωρήσει απ’ το Πρωτάθλημα… Με τρόπο βέβαια, όχι ευθέως. Το κακό είναι πως το λένε και δεν το κάνουν. Απουσία της συγκεκριμένης ομάδας θα είναι χαρά του αθλήματος. Κι ας τους ανακηρύξουν πρωταθλητές… εν αποστρατεία.

Υ.Γ.1: Την Κυριακή ο αγώνας είναι στις 19:00. Μια χαρά ώρα, μέρα που δεν είναι εργάσιμη, δικαιολογία καμία. Η συσπείρωση και η στήριξη, δεν πτοείται από κρύο φυσιολογικό για την εποχή. Σεβαστό το οικονομικό θέμα για τον καθένα, προς Θεού. Αλλά θεωρούμε πως υπάρχουν 10.000-15.000 Παναθηναϊκοί που δε θα στερηθούν τα χρήματα του εισιτηρίου για να πάνε στο ΟΑΚΑ τώρα που η ομάδα τους έχει ανάγκη, για να δουν αυτά τα παιδιά πως δεν καταστράφηκε η καριέρα τους από μια κακή ήττα μέσα σε ένα Πρωτάθλημα.

Τα βλέπουμε όλα πράσινα και στο Instagram. Ακολούθησέ μας!
ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ
ΕΚΤΥΠΩΣΗ

ΕΞΕΔΡΑ