ΧΑΜΗΛΟ ΤΑΒΑΝΙ…

Αν δεν καλύπτεις φιλοδοξίες, αυτόματα θα πρέπει να μάθεις να ζεις με αυτές τις συνθήκες!

Χαμηλό ταβάνι…

Είναι λογικό και θεμιτό να σκεφτόμαστε συχνά τους παίκτες που είχε πρόσφατα ο Παναθηναϊκός. Δε συζητάμε για το μακρινό παρελθόν, δε συζητάμε ιστορικά, αλλά μόνο για τα τελευταία χρόνια. Είναι λογικό να σκέφτεσαι το πώς έφυγε ο Μπεργκ, πόσο εύκολα έχασες τον Μολέδο, τον Βιγιαφάνιες, τον Ζέκα, τον Βλαχοδήμο και πάει λέγοντας. Ποδοσφαιριστές που ουσιαστικά εσύ τους ανέδειξες ή τους επανέφερες στο ποδοσφαιρικό προσκήνιο. Αλλά αφού πέρασες αυτή την δύσκολη και απαιτητική διαδικασία, μετά απλά κάθεσαι και βλέπεις να τους χαίρονται άλλοι.

Ταυτόχρονα, έτσι όπως έγιναν τα πράγματα, απλά… σταυρώνεις τα χέρια και παρακολουθείς το ποιος τους θέλει πλέον. Τον Μολέδο τον ήθελε ο ΠΑΟΚ και μετά ο Ολυμπιακός. Τον Βιγιαφάνιες ακόμη και τώρα δειλά-δειλά τον συζητούσαν για την ΑΕΚ (πέρα από τον Ολυμπιακό που έκανε… κίνηση ένα χρόνο πριν κι ας μην το παραδέχονται). Τον Μπεργκ τον θέλουν… όλοι. Διαρκώς διαβάζεις πόσο ωραίο θα ήταν να έχουν έναν Μπεργκ και ταυτόχρονα μαθαίνεις πως… ποντάρουν στην επιθυμία της συζύγου του να γυρίζει στην Ελλάδα. Μπορείς να κάνεις κάτι; Όχι, απλά κοιτάς.

Φυσικά πέρα απ’ αυτούς, «ανέστησες» τον Κλωναρίδη και πήγε στην ΑΕΚ, ανέβασες την καριέρα του Χουλτ και τον πούλησες αναγκαστικά στην ίδια ομάδα, επειδή σου είχε κάνει προσφυγή και θα τον έχανες έτσι κι αλλιώς. Όπως βλέπετε, λοιπόν, όλα αυτά τα παιδιά που έζησαν τις έχθρες του Παναθηναϊκού (αθλητικές έχθρες), που «δέθηκαν» με την εξέδρα, που αγαπήθηκαν και τους αγαπά ακόμη ο κόσμος (τους περισσότερους) φαίνεται ξεκάθαρα πως δεν έχουν κανένα θέμα να πάνε στον Ολυμπιακό ή σε κάποια άλλη ομάδα εντός Ελλάδας. Θα πείτε «λογικό επαγγελματίες είναι». Σωστό κι αυτό, αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Δυστυχώς ο Παναθηναϊκός πλέον δεν είναι σε θέση να καλύψει φιλοδοξίες. Αυτό τον καθιστά ευάλωτο και σαφώς μικρότερο μέγεθος στα μάτια πολλών, απ’ αυτό που πραγματικά είναι.

Σε βλέπει ο κάθε ποδοσφαιριστής ως κάτι που θα τους βοηθήσει να εξελιχθούν, να φτάσουν στο πικ τους ίσως, ή ως κάτι που προσφέρεται για να επανέρθουν στα επίπεδα που θέλουν. Όταν αυτά γίνουν, όμως, δεν είναι σε θέση οι «πράσινοι» αυτή τη στιγμή (όπως και τα προηγούμενα χρόνια φυσικά) να τους καλύψουν οικονομικές φιλοδοξίες, ή και αγωνιστικές φιλοδοξίες. Όσο κι αν μας ενοχλεί, ο Παναθηναϊκός έχει… χαμηλό ταβάνι κακά τα ψέματα. Όταν οι ποδοσφαιριστές που αναφέρουμε φτάνουν το συγκεκριμένο ταβάνι, θέλουν να φύγουν. Είτε για περισσότερα λεφτά, είτε για να διεκδικήσουν τίτλους, είτε για να έχουν μόνιμη συμμετοχή στην Ευρώπη και πάει λέγοντας.

Σε καμία περίπτωση δεν κατηγορούμε τα παιδιά. Ίσα ίσα που ακόμη κι αν πάνε σε άλλη Ελληνική ομάδα (επειδή συνήθως όλα αυτά μένουν στα λόγια) απλά το θα το βουλώσουμε. Δε θεωρούμε πως δεν αγάπησαν τον Παναθηναϊκό, ή πως δεν σεβάστηκαν τον κόσμο τους. Αλλά ο ίδιος ο Παναθηναϊκός τους έκανε να αντιληφθούν λάθος το μέγεθός του. Όταν ο Μολέδο για παράδειγμα ξέρει πως συζητούσαν ένα χρόνο πριν να τον δώσουν στον Ολυμπιακό δανεικό, αλλά και να τον πουλήσουν στον ΠΑΟΚ (σε σημείο να τον πιέζουν κιόλας), γιατί να σκεφτεί δύο και τρεις φορές πριν πάει στον κάθε Ολυμπιακό αν του κάνει πρόταση; Για να μη θιχτεί ο Παναθηναϊκός που τον… έσπρωχνε προς τα εκεί; Ο Μπεργκ αν θέλει να γυρίσει στην Ελλάδα, σαφώς και γνωρίζει πως το «τριφύλλι» δεν μπορεί να τον καλύψει. Άρα η σκέψη του θα είναι κάποια άλλη ομάδα. Μη μας ενοχλεί η σκέψη και η λογική των ποδοσφαιριστών. Ας μας ενοχλεί το γεγονός πως ο Παναθηναϊκός έγινε… χαμηλοτάβανος.

Επειδή ο καθένας από σας αγαπά το «τριφύλλι», είναι δύσκολο όχι να τα δει όλα αυτά, αλλά να τα παραδεχτεί. Δυστυχώς πλέον οι «πράσινοι» έχουν αυτό το στάτους. Κι αυτό μπορεί να αλλάξει μόνο με ένα τρόπο. Λεφτά. Για να πειστούν οι πάντες πως πλέον μπορείς να αποτελέσεις επαγγελματικό προορισμό που δεν θα τους… αγχώνει, για να δουν την προοπτική η οποία δυστυχώς εξαρτάται απ’ τα λεφτά για τέτοια επίπεδα και φυσικά για να μπορείς να κρατήσεις και να φέρεις αυτούς που θες. Σαφώς και είναι εξαιρετικό αυτό που βλέπουμε φέτος, αυτό που γίνεται τους τελευταίους μήνες σε αγωνιστικό επίπεδο. Όμως αυτά αρκούν για τα τωρινά σου δεδομένα. Είναι σκληρό ξέρουμε, αλλά έτσι έχουν τα πράγματα. Πώς θα αλλάξει όλο αυτό; Μακάρι να ξέραμε… Άλλωστε δεν εξαρτάται από τις δικές μας φιλοσοφίες το συγκεκριμένο θέμα.

Τέλος πάντων, ας έρθουν τα ευχάριστα στο ματς με τον ΟΦΗ να ξεχάσουμε όλα αυτά τα γύρω γύρω για ακόμη μια φορά. Δεν είναι απλά δύσκολο το ματσάκι, είναι πολλά περισσότερα. Σημαίνει πολλά περισσότερα. Σε ένα γήπεδο που σε βλέπουν ως εχθρό και κάτι παραπάνω (λόγω συμπλεγμάτων), σε ένα γήπεδο που δε φτάνει το καλό ποδόσφαιρο αλλά θέλει άντρες για να φύγεις με το αποτέλεσμα που θες.

ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ
ΕΚΤΥΠΩΣΗ

ΕΞΕΔΡΑ