«ΜΥΡΙΖΕΙ» ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ!

Πέντε γκολ χωρίς στημένες φάσεις, χωρίς λάθη αντιπάλου, από κόφτη, μπακ και φορ!

«Μυρίζει» ποδόσφαιρο!

Τα γκολ μπαίνουν ή χάνονται. Αν ένα-δύο πλασέ έβρισκαν στο δοκάρι δεν θα έμπαιναν πέντε. Αν ο Κουρμπέλης στο πρώτο του πλασέ δεν είχε αντίπαλο να βρει η μπάλα, θα είχε καταλήξει άουτ. Δε θα νικούσε ο Παναθηναϊκός; Σαφώς θα νικούσε. Απλά όχι με πεντάρα, όχι με τέτοια έκταση σκορ. Η ουσία δεν είναι το πόσα γκολ έβαλε το «τριφύλλι», αλλά η ευκολία με την οποία το έκανε και κυρίως η άνεση και ο τρόπος με τον οποίο έφτασε στο σημείο να σκοράρει λες και είναι… βόλτα στο πάρκο!

Να θυμίσουμε πως απέναντι στο «τριφύλλι» ναι μεν ήταν ο τελευταίος του πρωταθλήματος, ναι μεν ήταν μια ομάδα που φαντάζει καταδικασμένη από τώρα, αλλά συγχρόνως είναι ένα σύνολο που… φτύνεις αίμα να το κερδίσεις. Πόσες φάσεις του έκανε ο ΠΑΟΚ στην Τούμπα; Πώς νίκησε ο Ολυμπιακός στο τέλος του αγώνα; Με έντεκα παίκτες πίσω απ’ την μπάλα, χωρίς να σου αφήνει χώρους, χωρίς να σου δίνει το παραμικρό από λάθη του. Σε αναγκάζει να το πάρεις με ποιότητα, φαντασία, διάθεση, τακτική συνέπεια και ικανότητα. Αν φέρετε στο μυαλό σας το πρώτο δίλεπτο του ματς και το πώς στήθηκε ο Απόλλωνας στο χορτάρι, θα καταλάβετε τι εννοούμε. Αισθανόσουν πως δεν υπάρχει… τρύπα να περάσει η μπάλα.

Κι όμως, η νοοτροπία και το πόσο καλά «διαβασμένος» ήταν ο Παναθηναϊκός, ήταν το κάτι άλλο. Αυτό που λέμε τον… έπιασε απ’ τον λαιμό τον αντίπαλο και του είπε «μεγάλες, ψάξε αλλού εδώ δεν παίζουμε»! Κίνηση, φαντασία, ποιότητα, γνώστη του τι πρέπει να κάνει ο καθένας για να έρθει η νίκη εύκολα. Γι’ αυτό «έβγαλες» ευκαιρίες με άνεση, γι’ αυτό έβαλες γκολ νωρίς, γι’ αυτό φάνηκε σα να αφήνεις λίγο χώρο μετά το πρώτο τέρμα, σα να… πετάς τυράκι για να βγουν απ’ το «καβούκι» τους. Το έκαναν κι άρχισε το πάρτι! Όλα σύμφωνα με πλάνο, όλα ποδοσφαιρικά! Γιατί αυτή η ομάδα «μυρίζει» ποδόσφαιρο ρε φίλε!

Δεν είναι απλά τα πέντε γκολ. Είναι πως ήρθαν πέντε γκολ όλα μετά από προσπάθεια και τελική πάσα. Είναι πως ήρθαν πέντε γκολ με τακτική συνέπεια. Τα σεντερφορίσια του Μακέντα με πάσες από εξτρέμ και κεντρικό χαφ, μετά η κάθετη του Μπουζούκη το γύρισμα του Χατζηγιοβάνη και το γκολ του κόφτη Κουρμπέλη που ήταν σε θέση φορ, ακολούθησε ο Μακέντα σε ρόλο δημιουργού που βγήκε αριστερά και την ίδια ώρα το μπακ της συγκεκριμένης πλευράς (Ινσούα) έγινε κρυφό φορ και σκόραρε μετά την πάσα του Ιταλού και τέλος ο Εμμανουηλίδης «φόρτωσε» τον άξονα μαζί με τον Δώνη, με τον Γιόχανσον να «κόβει» στην περιοχή γιατί το αντίπαλο μπακ είχε ακολουθήσει τον Εμμανουηλίδη, πάρε και το πέμπτο απ’ τον Σουηδό λοιπόν. Δεν είναι συμπτώσεις όλα αυτά. Δεν είναι τύχη. Είναι γκολ χωρίς στημένες φάσεις, είναι γκολ χωρίς λάθη αντιπάλου, είναι γκολ που δεν οφείλονται στην φυσική κατάσταση ή στην ενέργεια, είναι γκολ που οφείλονται στο πόσο ποδοσφαιρικά άψογος είσαι. Στο πόσο ικανός είσαι για να εκμεταλλεύεσαι την ποιότητα που διαθέτεις. Με την μπάλα κάτω, όχι με… καμινάδες επειδή δεν βρίσκεις άλλους τρόπους. Ίσως σας φαίνονται απλά όλα αυτά, αλλά δεν είναι!

Ακόμη και η επιλογή του Οικονόμου, ίσως για πολλούς να είναι απλά εξηγήσιμη. Λείπει ένας αριστεροπόδαρος μπαίνει ένας άλλος στα στόπερ. Ε τότε γιατί όλοι περίμεναν βασικό τον Πούγγουρα ρε παιδιά; Ο Γιώργος Δώνης που είναι η κύρια αιτία των όσων ποδοσφαιρικών αναφέρουμε, έβαλε τον έμπειρο στόπερ επειδή εξυπηρετούσε καλύτερα το πλάνο σε αυτό το ματς. Επειδή μπορεί να κουβαλήσει μπάλα, να γίνει έξτρα δημιουργός απ’ τα μετόπισθεν. Το έκανε με επιτυχία, επιτρέποντας σε Κουρμπέλη, Κάτσε να ανέβουν ψηλότερα και να πιέσουν περισσότερο κοντά στην αντίπαλη περιοχή, εκεί που έτσι κι αλλιώς υπήρχε το τρίτο σου χαφ. Ο Δώνης. Γι’ αυτό και βρέθηκαν περισσότεροι χώροι για να κινηθούν οι υπόλοιποι παίκτες των «πράσινων». Δημιουργούσαν διαρκώς υπεραριθμία. Αυτό έφτανε για να έρθει η ποιότητα και να… σμπαραλιάσει τον αντίπαλο!

Ιδιαίτερες αναφορές στα πρόσωπα δεν χρειάζονται. Απλά δύο για λόγους που δεν αφορούν αποκλειστικά την συγκεκριμένη αναμέτρηση. Φανταστείτε να άκουγαν τον κάθε πουθενά οι άνθρωποι του Παναθηναϊκού και να μην έπαιρναν (με το διαθέσιμο μπάτζετ που είχαν) τον Μακέντα, αλλά να περίμεναν να κάνει τα… κουμάντα ο Ζάχαβι που είναι φίλος του Παϊρόζ για να φέρει τον Γκροσίτσκι και να μην πάρουμε φορ ανεξάρτητα απ’ το τι ήθελαν οι Νταμπίζας-Δώνης. Επίσης, φανταστείτε να πιστεύαμε όλοι μας τον κάθε κομπλεξικό που… έκραζε γιατί πήραμε παίκτες όπως ο Γιόχανσον και ο Ινσούα απλά για να έχουμε λύσεις. Μπράβο σε όλα τα παιδιά, ας το βουλώσουν οι απανταχού άμπαλοι-κομπλεξικοί τώρα.

ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ
ΕΚΤΥΠΩΣΗ

ΕΞΕΔΡΑ