ΘΕΣ ΤΟ ΚΑΤΙ ΠΑΡΑΠΑΝΩ…

Καλές οι ακαδημίες και τα νιάτα, αλλά ο πρωταθλητισμός θέλει περισσότερα!

Θες το κάτι παραπάνω…

Είναι ωραίο και το γουστάρουμε όλοι αυτό που συμβαίνει στον Παναθηναϊκό. Επειδή το μέγεθος της μέχρι τώρα επιτυχίας, κανείς δεν το περίμενε είναι η αλήθεια. Υπήρχαν χαμηλές προσδοκίες, υπήρχε πίκρα, μιζέρια και φόβος. ΧΩΡΙΣ να έχουν ευθύνη γι’ αυτά ο προπονητής και οι ποδοσφαιριστές φυσικά. Το λέμε κι ας είναι αυτονόητο. Ο στόχος του «τριφυλλιού», όπως τον έθεσε ο ίδιος ο Γιώργος Δώνης, είναι να μπει η ομάδα στην πεντάδα και να «σβήσει» την ποινή της UEFA. Στόχος που δεν… συγκινεί, αλλά είναι σημαντικός για τη φετινή σεζόν κι έτσι όπως έχει διαμορφωθεί απ’ τις συνθήκες.

Ο Παναθηναϊκός ως πρότζεκτ, πάντως, έχει τραβήξει πάνω του όλα τα βλέμματα. Με νεανικό ρόστερ, με απειρία, αλλά με δυνάμεις, εξαιρετικά αποδυτήρια, ταλέντο, πίστη και εξαιρετική νοοτροπία. Με απλά λόγια, οι «πράσινοι» έχουν κάνει… μόδα ξανά τις ακαδημίες και τα νιάτα. Λόγω της επιτυχίας τους μέχρι τώρα. Το διακρίνει κανείς στο πως σε αντιμετωπίζουν οι αντίπαλοι, πως ζηλεύουν κάποια απ’ τα στοιχεία που έχεις τη στιγμή που οι ίδιοι με λεφτά δεν μπορούν να τα αγοράσουν. Έκανε δηλώσεις πρόσφατα και ο Άκης Ζήκος για την αναγκαιότητα να «βγάλει» η ΑΕΚ παιδιά απ’ την ακαδημία της και πάει λέγοντας. Όλοι στην… ζήλεια με λίγα λόγια.

Το γεγονός πως έγινε μόδα η όλη ιστορία, δε σημαίνει φυσικά πως αποτελεί και… φάρο για τη συνέχεια. Δε σημαίνει πως ο Παναθηναϊκός (αυτός μας ενδιαφέρει) πρέπει αποκλειστικά και μόνο να ψάχνει νεαρούς παίκτες, φιλόδοξους, ή να βγάζει απ’ τις ακαδημίες του. Έχει τους ανθρώπους για να το κάνουν, όμως σε αυτή την υπόθεση πάντα υπάρχει ταβάνι. Και το συγκεκριμένο ταβάνι δεν φτάνει στο ύψος του Παναθηναϊκού. Δεν φτάνει για να καλύψει τις φιλοδοξίες και τα πρέπει που έχει ο συγκεκριμένος σύλλογος.

Κοινώς οι «πράσινοι» δύσκολα θα γίνουν ευθέως ανταγωνιστικοί σε επίπεδο πρωταθλητισμού αν συνεχίσουν να έχουν αποκλειστικά αυτή τη φιλοσοφία. Καμία ομάδα στην Ελλάδα δεν το έχει κάνει ποτέ αυτό. Ο ίδιος ο Παναθηναϊκός, όμως, έχει δείξει το πώς προχωράς και κάνεις αυτά που πρέπει έχοντας για κορμό παιδιά νέα απ’ την ακαδημία σου. Τι εννοούμε; Αν ο Μπασινάς, ο Καραγκούνης, ο Γκούμας, δεν είχαν τον Χένρικσεν, τον Σόουζα, τον Βαζέχα, θα είχαν τα ίδια αποτελέσματα; Σαφώς και όχι. Θα στηριχτείς στα παιδιά που διαθέτεις και έχεις φτιάξει ως «κορμό» στο ρόστερ σου. Αυτό από μόνο του είναι τεράστια επιτυχία. Όμως για το κάτι παραπάνω, για να φτάσεις στα συνηθισμένα σου επίπεδα, επιβάλλεται να πάρεις παίκτες με εμπειρία και τεράστια ποιότητα. Αυτούς τους λίγους αριθμητικά ξένους, που θα σου κάνουν την διαφορά. Ανοίγοντας δρόμο για τον Μπουζούκη, τον Μαυρομμάτη, τον Χατζηγιοβάνη, τον Στάικο, ακόμη και για τον Κουρμπέλη, τον Ινσούα, τον Γιόχανσον κτλ.

Πραγματικά σε όλο τον πλανήτη αν τα βάλει κανείς κάτω, πόσες είναι οι ομάδες που κάνουν πρωταθλητισμό εκμεταλλευόμενες μόνο τις ακαδημίες και τα νιάτα; Να είναι ο Άγιαξ; Κι αυτός όταν ξεκινά τη διαδικασία συνήθως αποτυγχάνει και θέλει χρόνο για να… στρώσει. Μιλάμε φυσικά για ομάδα που έχει αναγάγει σε επιστήμη τη συγκεκριμένη ιστορία, κάτι που ποτέ δεν θα μπορέσει να πετύχει Ελληνική ομάδα. Ακόμη κι αν έχει ανθρώπους με ικανότητα και αξία, όπως συμβαίνει στον Παναθηναϊκό.

Σε κάθε περίπτωση λοιπόν, το «τριφύλλι» επιβάλλεται να μη δει ως… μόδα και ως κάτι που «πουλάει» αυτή τη διαδικασία. Να ακολουθήσει το μοντέλο αυτό (έστω κι αν του βγήκε αναγκαστικά μέχρι τώρα λόγω των οικονομικών) αλλά με τις κατάλληλες ενισχύσεις. Μην εμπιστευτεί κανείς το γεγονός πως υπάρχει ενθουσιασμός αυτή τη στιγμή και ζήλεια απ’ τους «εχθρούς». Οι απαιτήσεις μεγαλώνουν, η πίεση το ίδιο, επειδή έτσι είναι φτιαγμένος ο Παναθηναϊκός. Όταν αυτό γίνει, τότε τα πάντα θα γίνουν δυσκολότερα. Πάνω σε αυτή την πίεση δεν άντεξαν οι ίδιοι οι «πράσινοι» πριν μερικά χρόνια, αλλάζοντας εντελώς… πορεία απ’ την τρίτη χρονιά του Αναστασίου και μετά. Φτάνοντας στο σημείο της διάλυσης χωρίς ίχνος υπερβολής, διότι η περσινή σεζόν μόνο ως τέτοια μπορεί να χαρακτηριστεί.

Και κάτι τελευταίο. Αν ήταν τόσο εύκολο να «βγάζεις» παίκτες απ’ τις ακαδημίες, να βασίζεσαι σε αυτούς, να έχεις νεανικό ρόστερ και να πετυχαίνεις όσα δεν μπορούν οι άλλοι παρότι κάνουν μεταγραφές, τότε κανείς στον πλανήτη γη δεν θα έδινε χρήματα για μεταγραφές. Κανείς δεν θα επένδυε στο ποδόσφαιρο. Μην ξεχνάμε λοιπόν πως η φετινή σεζόν προέκυψε αναγκαστικά και… βίαια, έχεις την τύχη με Νταμπίζα-Δώνη να διαθέτεις ανθρώπους που σου «έστρωσαν» το πρότζεκτ, αλλά μπροστά σου έχεις μόνο αύξηση απαιτήσεων, αύξηση πίεσης και αναγκαιότητα επιστροφής στην κανονικότητα. Όπου κανονικότητα δεν εννοούμε σπατάλες και εκατομμύρια για μεταγραφές, αλλά κινήσεις (λίγες) ποιοτικές που θα σε κάνουν να πας το βήμα παραπέρα.

ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ
ΕΚΤΥΠΩΣΗ

ΕΞΕΔΡΑ