ΜΑΣ ΧΩΡΙΖΕΙ… ΤΟ ΧΑΟΣ!

Αυτή η έλλειψη ήθους που επιδεικνύει ο αιώνιος, αποδεικνύει γιατί πάντα θα είναι τόσο… ξένα όσα πρεσβεύει!

Μας χωρίζει… το χάος!

Ήταν «δυνατό» το ντέρμπι με τον αιώνιο. Χρόνια είχαμε να ζήσουμε τέτοιο συναίσθημα. Οκ, ποδοσφαιρικά δεν ήταν ματσάρα, αλλά είχε τσαμπουκά, είχε ποδοσφαιρικό «ξύλο», είχε την αγωνία για τον τραυματισμό του Διούδη, είχε την γκολάρα μας, είχε την ισοφάριση στις καθυστερήσεις. Είχε πολλά. Φυσικά στα πολλά δεν βάζουμε το τραγικό συμβάν με το θάνατο του φίλου του Ολυμπιακού, αυτό είναι μια τραγωδία και καλό παράδεισο να έχει ο άνθρωπος, να τον θυμάται και να κάνει κουράγιο η οικογένειά του. Το τονίζουμε επειδή κάποιες φορές τα αυτονόητα δεν είναι σίγουρα στη χώρα που ζούμε.

Τα συναισθήματα αυτά, πάντως, δεν φάνηκαν ικανά να αλλάξουν τα δεδομένα της κάθε ομάδας, του κάθε συλλόγου. Να φέρουν στην πλευρά των… απέναντι στοιχεία που δυστυχώς διαρκώς αποδεικνύουν πως δεν διαθέτουν και ταυτόχρονα. Δεν μας ενοχλεί πλέον, έχουμε συνηθίσει ακόμη και την έλλειψη κοινής λογικής. Ακόμη και την έλλειψη ηθικής σε κάποια επίπεδα. Διότι είναι στοιχεία που τα ζούμε από τότε που θυμόμαστε τον εαυτό μας. Με πρωταγωνιστές πάντα τους ίδιους. Για την ακρίβεια, την ίδια πλευρά κι ας αλλάζουν τα πρόσωπα.

Όσοι δεν καταλάβατε τι έχει γίνει, ευθέως και χωρίς ίχνος δισταγμού απ’ τον ΟΣΦΠ ουσιαστικά παραδέχτηκαν πως όντως όταν τραυματίστηκε ο Διούδης και έτρεξε μέχρι και ο γιατρός της ομάδας τους για να βοηθήσει την κατάσταση (να είναι καλά ο άνθρωπος κι ας έκανε το αυτονόητο), αυτοί… διαμαρτύρονταν και φώναζαν να γίνει γρήγορα η αλλαγή! Αυτό δεν ξέρουμε πραγματικά πώς να το χαρακτηρίσουμε. Είναι ωραίο να τονίζεται το χειροκρότημα της εξέδρας, αλλά εμείς ακούσαμε να βρίζουν και τη μάνα του Διούδη ενώ ήταν κάτω. Είναι ωραίο να τονίζεται η εμψύχωση απ’ τον Σάββατο Θεοδωρίδη στο παιδί, αλλά λίγο πριν φώναζαν απ’ τον πάγκο τους για… γρήγορη αλλαγή. Λες και τους ρώτησε κανείς βασικά, λες και είναι δική τους απόφαση, λες και είναι τσιφλίκι τους το ποδόσφαιρο ένα πράγμα.

Οκ, επειδή το θέμα του Διούδη ήταν σοβαρό ας τους… δικαιολογήσουμε (λέμε τώρα) λέγοντας πως δεν κατάλαβαν. Αρκετή ώρα μετά, όμως, τι δεν κατάλαβαν ρε παιδιά όταν έστειλαν τον προπονητή τους πρώτο να μιλήσει στη συνέντευξη Τύπου; Κάτι που δεν γίνεται, επειδή υπάρχει ένας άγραφος νόμος πως πρώτος μιλάει ο φιλοξενούμενος. Δεν έχει να κάνει με το αποτέλεσμα, έχει να κάνει με έναν κανόνα ηθικής, τυπικό αν θέλετε. Ο Ολυμπιακός ενεργώντας και πάλι… γιατί έτσι ρε παιδί μου, γιατί μπορεί, έστειλε τον Μαρτίνς πρώτο. Για να πει πως δεν δόθηκαν στην ομάδα του τρία πέναλτι και οι… κακοί αντίπαλοι έκαναν διαρκώς φάουλ. Πρώτα απ’ όλα να ζητήσουμε συγγνώμη απ’ τον Πορτογάλο που τόλμησαν οι παίκτες του «τριφυλλιού» και έκαναν τάκλιν. Μια δεύτερη συγγνώμη εκ μέρους του Διούδη, που τόλμησε με το κεφάλι του να χτυπήσει το γόνατο του Νάτχο με αποτέλεσμα να ακυρωθεί το γκολ του Χριστοδουλόπουλου. Και πάνω απ’ όλα, μια τεράστια συγγνώμη επειδή δεν έκαναν οι «πράσινοι» κάποιο πέναλτι για να το δώσει ο άνθρωπος. Οκ, αν ήταν ο Αρετόπουλος, ή ο Καλόπουλος, ή ο Κύζας, ή κάποιος άλλος Έλληνας τέλος πάντων, θα έδινε 5 πέναλτι και δύο να έχετε… κάβα. Μας συγχωρείτε κιόλας που παίχτηκε ποδόσφαιρο και όχι ένα άθλημα στο οποίο επιβάλλεται να νικά ο ΟΣΦΠ. Αυτό που μάθαμε 22 χρόνια τώρα δηλαδή!

Ξεφύγαμε, ας γυρίσουμε στο γεγονός πως ο… κλώνος του Περέιρα (αυτού που έκανε έλεγχο στα δίχτυα) πήγε και έκανε δηλώσεις πρώτος. Ξέρετε ποια ήταν η δικαιολογία; Πως είχε… σύσκεψη μετά με τον Μοντεστό και τους συνεργάτες του. Σωστά. Τι θα άφηνε τον Μοντεστό και τη σύσκεψη να περιμένει για να περάσει ένα τέταρτο μέχρι να κάνει δηλώσεις ο Δώνης; Προς Θεού τώρα τι είναι αυτά που λέτε; Οκ, το ήθος του καθενός, ανθρώπου και οργανισμού, δεν μπορεί να κρυφτεί. Ειδικά σε περιπτώσεις πίκρας. Ειδικά σε περιπτώσεις που αντιλαμβάνεσαι πως δεν είναι… καβαλάρης όπως νόμιζες. Αντιλαμβάνεσαι πως είσαι πάνω σε γαϊδουράκι με το ζόρι κι αυτό είναι… πεισμωμένο δεν προχωρά.

Όλα τα παραπάνω, αισθανόμαστε τεράστια ανακούφιση ψυχική επειδή ξέρουμε πως στον Παναθηναϊκό δε θα γίνονταν. Όχι στον φετινό, όχι στον προ πενταετίας, προ δεκαετίας και πάει λέγοντας. ΠΟΤΕ δε θα συνέβαινε στον Παναθηναϊκό. Ακόμη κι αν κάποια στιγμή γίνει στο μέλλον, ξέρουμε και μας κάνει ακόμη περισσότερο χαρούμενους, το γεγονός πως οι ίδιοι οι φίλοι της ομάδας θα αντιδράσουν, δε θα συμφωνήσουν με τέτοιες αηδίες. Δε θα δεχτεί κανείς δικαιολογίες του στυλ «είχε έκτακτη σύσκεψη».

Όσο πατά ο καθένας μας σε αυτή τη γη, πάντα και για πάντα θα μας χωρίζει… χάος με όσα πρεσβεύει ο ΟΣΦΠ. Θα μας χωρίζει χάος με όσα εννοούν ως αυτονόητα, ενώ είναι η επιτομή των όσων τραγικών πρεσβεύει ο συγκεκριμένος σύλλογος. Σε κάθε μορφή της καθημερινότητας το διακρίνεις, αλλά σε έντονες στιγμές αγώνων, σε περιπτώσεις που αισθάνονται πως αδικούνται (γελά ο κάθε αδικημένος του πλανήτη), δεν γίνεται να κρύψουν το πραγματικό τους πρόσωπο. Όχι πως το προσπαθούν κιόλας.

Να είστε περήφανοι που είστε Παναθηναϊκοί. Να είστε περήφανοι γιατί παρά τις κακές στιγμές που έχει κατά καιρούς ο σύλλογος, ποτέ μα ποτέ δεν πρόδωσε το ήθος, τις αξίες και τα όσα πρεσβεύει. Ειδικά για τόσο μα τόσο φθηνούς και κωμικούς λόγους…

ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ
ΕΚΤΥΠΩΣΗ

ΕΞΕΔΡΑ