ΑΓΧΩΘΕΙΤΕ, ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟΣ ΕΙΣΤΕ!

Δεν μπορεί να είσαι σε αυτή την ομάδα και να μην έχεις απαιτήσεις από ντέρμπι με τον αιώνιο!

Αγχωθείτε, Παναθηναϊκός είστε!

Όπως και στην ιατρική, έτσι και στον αθλητισμό, αυτό το άγχος το έχουμε κάνει… λάστιχο. Το τραβάμε από εδώ, το τραβάμε από εκεί, λες και μπορεί να ελεγχθεί. Για παράδειγμα έχεις κάτι, σου λένε οι γιατροί «μην αγχώνεσαι». Ναι ρε μεγάλε πως δεν το είχαμε σκεφτεί τόσο καιρό; Αυτό ήταν. Να μην αγχωνόμαστε… Στο ποδόσφαιρο ακούμε για παράδειγμα: «τα παιδιά του Παναθηναϊκού δεν πρέπει να έχουν άγχος και πίεση επειδή φαβορί είναι ο Ολυμπιακός στο ντέρμπι». Μάλιστα… Που τα έχετε δει αυτά ρε ατσίδες; Αν πάει η Ξάνθη στο Φάληρο, ή η Τρίπολη, ή ο Απόλλων, ίσως να μην έχουν άγχος και πίεση. Ο Παναθηναϊκός σε καμία ζωή και σε κανένα σύμπαν δεν γίνεται να μην έχει τα συγκεκριμένα στοιχεία.

Το ντέρμπι έφτασε λοιπόν. Τι θα γίνει; Κανείς δεν ξέρει, κληρονομικό χάρισμα δεν διαθέτουμε. Όμως γνωρίζουμε πως το συγκεκριμένο ντέρμπι είναι… φροντιστήριο για την άπειρη ομάδα του «τριφυλλιού». Διότι μέσω αυτής της διαδικασίας θα αρχίσει να «ποτίζεται» με την λογική και τη νοοτροπία των ντέρμπι, μια φουρνιά ποδοσφαιρική που ευελπιστούμε να αποτελέσει τον «κορμό» για τα επόμενα χρόνια (μαζί με ποιοτικές και έμπειρες προσθήκες που θα σε αλλάξουν επίπεδο). Πώς είναι δυνατόν λοιπόν, να «χτιστεί» μια νοοτροπία με τη λογική της… αδιαφορίας; Σαφώς όσοι μιλούν για έλλειψη άγχους και πίεσης, το κάνουν εννοώντας πως οι απαιτήσεις υπάρχουν απ’ τους γηπεδούχους. Αυτό είναι το λάθος. Αν ξεκινήσει η διαδικασία των ντέρμπι με τον αιώνιο με τέτοια σκέψη, αυτόματα έχουμε θέμα στο «χτίσιμο». Και όταν εκεί κάνεις το λάθος, μετά δεν διορθώνεται εύκολα.

Δεν είναι δυνατόν να υπάρχει Παναθηναϊκός χωρίς πίεση και άγχος. Είναι τέτοιο το μέγεθος, τέτοιες οι απαιτήσεις και τόσο μεγάλες οι προσδοκίες κάθε χρόνο (ακόμη και φέτος τηρουμένων των αναλογιών και των συνθηκών), που το άγχος και η πίεση επιβάλλεται να γίνουν δεύτερη φύση σου. Άγχος για τα ντέρμπι, άγχος να βάλεις γκολ στους «μικρούς» μη σου «κλέψουν» αποτέλεσμα, άγχος να πετύχεις στην Ευρώπη, άγχος να πάρεις εκτός έδρας νίκες. Γι’ αυτό και οι παίκτες που αξίζουν να είναι στον Παναθηναϊκό, ξεχωρίζουν κι απ’ την ικανότητά τους να διαχειρίζονται και να αντέχουν αυτή την πίεση. Διαφορετικά, θα είναι μεν καλοί παίκτες αλλά για το επίπεδο του Ατρόμητου και του Πανιώνιου.

Όσο άσχημο κι αν σας φανεί λοιπόν, εμείς περιμένουμε να αγχωθούν οι πάντες σήμερα. Να πιεστούν. Να είναι… τσιτωμένοι. Όπως ήταν με την ΑΕΚ για παράδειγμα κι ας μην ήρθε η νίκη. Η έλλειψη άγχους και πίεσης, φέρνει χαλαρότητα, ίσως και αδιαφορία. Με αυτά τα στοιχεία, θα χάσεις εύκολα. Όχι μόνο απ’ τον Ολυμπιακό, αλλά θα χάσεις και την προσπάθεια να είσαι Παναθηναϊκός με αυτά τα νέα παιδιά, με το άπειρο ρόστερ κτλ.

Ξέρουν καλύτερα από εμάς ο Δώνης κι ο Νταμπίζας βέβαια. Αυτοί δε θα αφήσουν κανέναν σε… ησυχία, θα τους έχουν διαρκώς στην πίεση και γι’ αυτό μέχρι τώρα έχουμε σωστή νοοτροπία. Σαφώς και το αποτέλεσμα μπορεί να μην έρθει. Ίσως να μην έρθει και μια καλή εμφάνιση. Ντέρμπι είναι, όλα γίνονται. Όμως δεν πρέπει να έρθει χαλαρότητα. Αισθανόμαστε σίγουροι πως δε θα συμβεί και η ομάδα θα το «παλέψει» μέχρι εκεί που δεν πάει.

Όσο για τη νίκη; Αυτή θα έρθει μόνο αν είσαι αλάνθαστος, αν είσαι συγκεντρωμένος σε όλη τη διάρκεια της αναμέτρησης και αν αποφύγεις τα λάθη απειρίας ή απροσεξίας που έκανες μέχρι και με την ΑΕΚ που τα πήγες καλά ανασταλτικά. Συν τοις άλλοις, να σκοράρεις και την μισή ευκαιρία που θα σου παρουσιαστεί. Διαφορετικά, δύσκολα θα είναι όλα. Βλέπετε το να πούμε «παιδιά ο Ολυμπιακός είναι κυρίως ο Φορτούνης και συνολικά η τριάδα πίσω απ’ τον φορ», είναι απλό. Το να τους περιορίσεις και να τους προβληματίσεις είναι το δύσκολο. Σε ένα ματς που το θέλουμε όλοι περισσότερο από κάθε άλλο μέσα στη σεζόν! Διότι δεν έχουμε απλά έναν αντίπαλο που «σιχαινόμαστε», αλλά έναν αντίπαλο που έχει στερήσει τα πάντα απ’ το «τριφύλλι». Εδώ και 22 χρόνια. Από τίτλους, από αύξηση φιλάθλων, σε οικονομικό επίπεδο και πάει λέγοντας. Ε, να τους ταπεινώσεις με το νεανικότερο ρόστερ της ιστορίας σου, θα είναι απίστευτα γλυκό! Κάθε επιτυχία στα παιδιά, πρώτα να είναι με το… μαχαίρι στα δόντια και τα άλλα θα έρθουν.

Υ.Γ. Αισθανόμαστε μικροί ακόμη και για να κρίνουμε το πόσα πολλά έχασε η δημοσιογραφία με την απώλεια του Ανδρέα Μπόμη. Επειδή πολλοί από εμάς σε αυτή τη… γωνιά συνεργαστήκαμε μαζί του στα πρώτα χρόνια της «ΠΡΑΣΙΝΗΣ», ξέρουμε καλά πως «έφυγε» ένας άνθρωπος που παρά το επίπεδο της καριέρας του και όσα πρέσβευε δημοσιογραφικά, ήταν πάντα χαμογελαστός, ευγενικότατος, ήρεμος και σου μιλούσε στον πληθυντικό ακόμη και την ώρα του χαβαλέ. Αυτά τα λένε όλα. Ας είναι ελαφρύ το χώμα, δύναμη και κουράγιο στους δικούς του ανθρώπους.

Τα βλέπουμε όλα πράσινα και στο Instagram. Ακολούθησέ μας!
ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ
ΕΚΤΥΠΩΣΗ

ΕΞΕΔΡΑ