Η ΕΥΤΥΧΙΑ ΤΟΥ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΑΛΛΙΩΣ…

Τελικά είναι διαφορετικό να είσαι Παναθηναϊκός σε όποια κατάσταση κι αν βρίσκεται!

Η ευτυχία του να είσαι αλλιώς…

Το μεγάλο ματς με τον ΠΑΟΚ πλησιάζει. Συγχωρέστε μας, αλλά τη λέξη ντέρμπι θα την λέμε μόνο για τα ματς με τον αιώνιο (κι ας μην είναι σωστή σύμφωνα με τον όρο της). Για κάποιο ανεξήγητο λόγο, τον Παναθηναϊκό δεν τον φοβόμαστε καθόλου. Ίσως επειδή βλέπουμε τον αντίπαλο να τον φοβάται περισσότερο απ’ αυτό που θα περιμέναμε κι εμείς οι ίδιοι. Θυμόμαστε λοιπόν ποιοι πραγματικά είμαστε, επειδή με πολλά απ’ αυτά που έγιναν και γίνονται, δυστυχώς η μιζέρια και η στεναχώρια μας έκανε να το ξεχάσουμε. Σε κάθε περίπτωση, μας έχουν αποδείξει ο Δώνης και τα «παιδιά» του πως πρέπει να τους εμπιστευόμαστε. Ειδικά στα δύσκολα όπως αυτό που ακολουθεί, είτε ως μεμονωμένο ματς (με ΠΑΟΚ) είτε ως σειρά αγώνων (ΠΑΟΚ, ΑΕΚ, ΟΣΦΠ).

Θα τα ξαναπούμε για το ματς με τους Θεσσαλονικείς όμως. Κάτι άλλο είναι αυτό που μας προξένησε τεράστια εντύπωση και αφορά τη νοοτροπία των οπαδών στην Ελλάδα. Αναφορικά με το τι κάνουν οι ομάδες τους στην Ευρώπη. Στοιχείο που πάντα μα πάντα καταδεικνύει την διαφορετικότητα του να είσαι Παναθηναϊκός. Αυτό το απίστευτο αίσθημα μεγαλοσύνης που το έχεις κερδίσει όχι επειδή είσαι… ψώνιο (ως οπαδός αυτής της ομάδας), αλλά επειδή έχεις αποδείξει τη νοοτροπία, το πνεύμα και την αξία σου, εκεί που πραγματικά έχει σημασία.

Είδαμε λοιπόν την ΑΕΚ να χάνει 2-0 απ’ την χειρότερη Μπάγερν των τελευταίων πολλών ετών. Το τι πανηγύρι υπήρξε δεν λέγεται! Σε επίπεδο δηλώσεων, αντιδράσεων, δημοσιευμάτων και πάει λέγοντας. Κάπου εκεί θυμόμαστε τι κάναμε εμείς σε αντίστοιχες ήττες κόντρα σε ποδοσφαιρικά μεγαθήρια της κάθε εποχής. Π.χ. στο Ολντ Τράφορντ εκείνο το 3-1. Ή στην Γιουβέντους το 2-1 με το γκολ των Ιταλών στο τέλος. Ή στην Μπαρτσελόνα εκείνο το 3-1. Η πίκρα και η διάθεση για αυτοκριτική, ήταν το κάτι άλλο. Αναφέρουμε μόνο μερικά παραδείγματα, είναι δεκάδες όλα μαζί. Ποτέ δεν δεχτήκαμε την ήττα σε επίπεδο… χαράς. Ίσα ίσα που αν χάναμε με κάτω τα χέρια βρίζαμε, ενώ αν χάναμε με εξαιρετικές εμφανίσεις δεν μιλιόμασταν για μέρες και σκεφτόμασταν τι έγινε λάθος ενώ παίξαμε καλά. Δεν πα να ήταν ο… Θεός απέναντί μας!

Ένα άλλο παράδειγμα είναι αυτό του Ολυμπιακού και του ΠΑΟΚ. Ο πρώτος νίκησε ομάδα απ’ το Λουξεμβούργο (Ντουντε… κάτι τέλος πάντων). Απ’ το Λουξεμβούργο ρε φίλε! Και χαίρεται η ψυχή τους γι’ αυτό. Λογικό μια και τους την… πλάσαραν ως ένα σύνολο που δεν «σπάει», δεν «λυγίζει», δεν δέχεται γκολ με τίποτα και με λίγα λόγια, δεν μπορεί κανείς να τη νικήσει ρε παιδί μου. Ποια; Την ομάδα του Λουξεμβούργου! Σκεφτείτε για λίγο να παίζαμε εμείς με αυτούς και να σας γράφαμε «δύσκολο έργο, δυνατό σύνολο δεν χάνει εύκολα η αρμάδα απ’ την ποδοσφαιρομάνα χώρα του Λουξεμβούργου». Οι πατσαβούρες θα είχαν έρθει στο πρόσωπό μας πριν τελειώσουμε την πρόταση και δίκιο θα είχαν όσοι τις πέταγαν.

Από κοντά κι ο ΠΑΟΚ. Με… κάτω τα χέρια ήττα από την Βίντι και «οκ μωρέ, δεν έγινε τίποτα θα περάσουμε, σκεφτόμαστε τον Παναθηναϊκό και θα τους νικήσουμε στην έδρα τους αυτούς». Σωστά ρε παιδιά. Άλλωστε τι είναι ένα Ευρωπαϊκό ματς; Ποιος ασχολείται ρε παιδί μου; Τώρα αυτοί είναι που εκπροσωπούν όχι τη χώρα, αλλά τους εαυτούς τους χωρίς να ντρέπονται. Σα να λέγαμε εμείς «οκ ρε παιδιά, δε νικήσαμε την Εστορίλ αλλά έτσι κι αλλιώς δεν μας επηρεάζει το ματς πάμε παρακάτω».

Θα μας πείτε, εμείς που είμαστε και έχουμε το θράσος να μιλάμε; Έχουμε το θράσος και κάθε δικαίωμα να μιλάμε, επειδή ξέρουμε που βρισκόμαστε μεν, αλλά δεν ξεχνάμε τι έχουμε πετύχει. Κυρίως όμως, δεν ξεχνάμε το δικό μας συναίσθημα στην Ευρώπη, τις δικές μας αντιδράσεις, τις δικές μας επιτυχίες στο τέλος της ημέρας. Η μεγαλύτερη Παναθηναϊκή χαρά, είναι πως δεν θυμόμαστε κανένα ματς εκτός συνόρων στο οποίο να χάσαμε με όποιον κι αν αγωνιζόμασταν και μετά να λέμε «όλα καλά». Ακόμη και τότε που γονάτισε η Λα Κορούνια, στην πιο γεμάτη Ελληνική εμφάνιση συλλόγου σε Ευρωπαϊκό παιχνίδι (σε επίπεδο ανωτερότητας και δεδομένου του αντιπάλου), εμείς κράζαμε τον Σίγκουρτσον που τα έχανε στην κενή εστία!

Με τι ασχολούμαστε όμως ε; Εδώ περιμένουμε το εκατομμύριο του Πιεμπονγκσάντ και των «επενδυτών» που δεν μας λένε ποιοι είναι, ενώ είχαν τάξει 47.000.000, λες και είναι το καθρεφτάκι που θα πάρουν στα χέρια τους οι ιθαγενείς. Η κατάντια της εποχής, η απουσία απ’ την Ευρώπη είτε ως παρουσία είτε ως αποτελέσματα για τα δεδομένα σου, δεν αλλάζει το ποιος είσαι. Βλέποντας το τι κάνουν οι άλλοι του… Big 4 (αυτό πάλι πώς διάολο προέκυψε ποτέ δεν το καταλάβαμε) αντιλαμβανόμαστε πόσο διαφέρουμε. Μεγαλύτερη χαρά απ’ αυτή δεν θα μπορούσαμε να αισθανθούμε.  

ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ
ΕΚΤΥΠΩΣΗ

ΕΞΕΔΡΑ