ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΩΡΑ ΓΙΑ #PRAYFORGREECE

Πριν ανακοινώσει ο καθένας πως σηκώνει τα χέρια να προσευχηθεί, ας τα σηκώσει να βοηθήσει έστω στο ελάχιστο.

Δεν είναι ώρα για #prayforgreece

Είναι απίστευτα δύσκολο να μπορέσουμε να αντιληφθούμε πλήρως το μέγεθος της καταστροφής, της τραγωδίας, του θρήνου. Τη μία ώρα είσαι για μπάνιο και την άλλη απανθρακωμένος. Συγγνώμη αλλά όσο ωμά κι αν το λέμε, δεν το χωρά ο νους. Δε γίνεται. Τόσα τα θύματα, τόσες οι οικογένειες που καταστράφηκαν χάνοντας την ψυχή τους, χάνοντας τους ανθρώπους τους, που δεν μπαίνεις καν στη διαδικασία να αναφερθείς στα χιλιάδες σπίτια, στις περιουσίες που έγιναν στάχτη.

Σε όλους μας πιάνει κόμπος στο λαιμό, έρχονται δάκρυα, σπαράζει η ψυχή μας. Ε και; Θα περάσει. Σε λίγες μέρες άλλος θα πάρει άδεια και θα πάει διακοπές, άλλος θα συνεχίσει την δουλειά του και πάει λέγοντας. Έτσι είναι η ζωή, δεν έχει καλώς ή κακώς, έτσι είναι. Το μόνο που οφείλουμε να κάνουμε απέναντι στην ίδια την ανθρώπινη φύση μας (όσοι την διαθέτουν τουλάχιστον) είναι να σεβαστούμε και να προσπαθήσουμε να βοηθήσουμε πάντα μένοντας στην άκρη για να επιτρέψουμε σε όσους «χτυπήθηκαν» απ’ αυτή την τραγωδία να ορθοποδήσουν όσο αυτό είναι εφικτό, επειδή στον απόλυτο βαθμό δεν γίνεται.

Ο σεβασμός και η βοήθεια, βέβαια, δεν έρχονται μέσα από τις… μόδες της εποχής. Δεν βοηθά κανείς ανεβάζοντας φωτογραφίες απ’ την τραγωδία. Δεν προσφέρει το παραμικρό. Δεν βοηθά σε τίποτα να δημιουργούμε hashtag του στυλ #prayforgreece. Δεν χρειάζεται τέτοιες μπούρδες ο τόπος, ούτε έχει ανάγκη κανείς απ’ τους πληγέντες να μάθει πως έγινε… hashtag ο πόνος του, ο θρήνος του, το πένθος του, η καταστροφή των κόπων μιας ζωής. Ίσα ίσα είναι τεράστια προσβολή απέναντί τους. Χωρίς να το θέλουν όσοι το κάνουν φυσικά, επειδή πραγματικά έχουν ανθρώπινη πρόθεση, αλλά δυστυχώς κάνουν το αντίθετο άθελά τους.

Επίσης οι προσευχές δε θέλουν… διαφήμιση. Αν θες να προσευχηθείς για κάποιον για κάτι, το κάνεις αθόρυβα, μόνος σου. Όχι ανακοινώνοντάς το στο internet. Απ’ το να λέμε πως θα σηκώσουμε τα χέρια να προσευχηθούμε, καλύτερα να σηκώσουμε τα χέρια να βοηθήσουμε. Με όποιο τρόπο μπορεί κανείς. Με ένα πακέτο φρυγανιές, με ένα κουτί παυσίπονα, όπως μπορεί τέλος πάντων.

Είναι σαφώς συγκινητικό το να βλέπεις όλη αυτή τη διάθεση που υπάρχει για να ενισχυθούν αυτοί οι άνθρωποι πάντως. Δείχνει πως η κοινωνία μας είναι ακόμη εδώ. Η ανθρωπιά δε χάθηκε. Και τα όσα προαναφέραμε είναι σαφώς μειοψηφία, όπως κι όσοι ακόμη και τώρα ασχολούνται με τα πολιτικά και τσακώνονται γι’ αυτά και πάει λέγοντας. Δεν αξίζει ούτε κουβέντα γι’ αυτούς. Η κοινωνία υπάρχει και φαίνεται στο πόσοι έσπευσαν να δώσουν αίμα, πόσα αγαθά πρώτης ανάγκης συγκεντρώθηκαν, πόσοι προσπαθούν να χρησιμοποιήσουν σωστά τα social media κοινοποιώντας ανάγκες συνανθρώπων μας και ανακοινώνοντας πως έχουν έστω ένα δωμάτιο για να φιλοξενήσουν 2-3 άτομα! Προς όλους αυτούς ένα τεράστιο ευχαριστώ που είναι άνθρωποι.

Όσο για τους συνανθρώπους μας που έζησαν και ζουν το δράμα, έχασαν μέλη των οικογενειών τους, έχασαν περιουσίες, πραγματικά δεν μπορούμε να πούμε κάτι. Ένα συγγνώμη χωρίς να ξέρουμε κι εμείς το γιατί. Κατά τα άλλα το να λέμε κουράγιο όσο κι αν βγαίνει απ’ την ψυχή μας, δεν βοηθά πουθενά. Και τώρα δεν χρειάζεται κάτι απλά για να το λέμε, χρειάζεται να προσπαθεί ο καθένας να κάνει αυτό που μπορεί αρκεί να βοηθά κάπου.

ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ
ΕΚΤΥΠΩΣΗ

ΕΞΕΔΡΑ