ΑΡΡΩΣΤΟΣ ΣΕ ΟΛΑ ΤΑ ΕΠΙΠΕΔΑ

Ο Παναθηναϊκός νοσεί παντού και ο καθένας τραβάει στο… άγνωστο με βάρκα την ελπίδα!

Άρρωστος σε όλα τα επίπεδα

Είσαι σπίτι και ξαφνικά θυμάσαι πως εκεί στο βάθος του ψυγείου σου, έχεις ξεχάσει ένα φρούτο. Για καιρό. Κάτι που ήταν λαχταριστό όταν το έβαλες, απλά για να το φας ώρες μετά. Αλλά το ξέχασες. Πας να το βγάλεις και βρίσκεις κάτι ζαρωμένο, μουχλιασμένο, αποκρουστικό, αρρωστημένο τελείως. Κάτι που θες να πετάξεις όσο το δυνατόν συντομότερα γιατί σου «κόβει» κάθε όρεξη. Αυτός είναι ο Παναθηναϊκός. Του τώρα. Όχι του αύριο που ίσως έρθει και ίσως να είναι καλό και ίσως να μας λύσει τα προβλήματα και ίσως να ξαναγίνει κάτι σημαντικό και ίσως… και ίσως. Στην πράξη παιδιά, ο Παναθηναϊκός νοσεί σε σημείο αηδίας!

Απ’ όπου και να το πιάσεις το θέμα, χάνεις την… μπάλα, την ψυχραιμία σου, τη διάθεσή σου. Για την υπομονή σου δεν το συζητάμε, αυτή έχει εξαντληθεί εδώ και καιρό. Ως εταιρεία έχεις πιάσει… πάτο λόγω επιλογών και τακτικών διοίκησης και ιδιοκτησίας. Γιατί έγιναν όλα αυτά; Ποτέ δε θα μάθουμε. Να πιστέψουμε πως ήταν «πολιτική» όπως είπε ο πρόεδρος της ΠΑΕ, είναι εξωφρενικό κι ακόμη χειρότερο. Το αφήνουμε λοιπόν. Έχεις αφεθεί σε μια τύχη που δεν υπάρχει, προχωράς θεωρώντας πως υπάρχει μια κανονικότητα ενώ γελάει ο πλανήτης μαζί σου. Χρωστάς παντού, σε κυνηγούν οι πάντες κι εμείς διαβάζουμε δεξιά κι αριστερά για… ομαλές καταστάσεις. Προφανώς πριν μάθουμε εμείς τον Παναθηναϊκό, ήταν κάτι που το έτρεχαν όλοι στα δικαστήρια, είχε περιορισμούς μεταγραφών, χρωστούσε παντού και πάει λέγοντας. Γιατί εμείς… αλλιώς τα μάθαμε τα γράμματα.

Λύση δεν φαίνεται να υπάρχει. Μόνο μυστικοπάθεια, πράγματα που περιμένουμε χωρίς κανείς να μας εξηγεί έστω το τι θα ακολουθήσει, υποσχέσεις με… βαρύγδουπες ανακοινώσεις που δεν τηρούνται ποτέ (με την επικοινωνία της… νέας τάξης πραγμάτων, κανείς δεν πλήρωσε), μια ομάδα που προσπαθεί να ρίξει το μπάτζετ της απόκτησης με δανεισμό του Αργύρη Καμπετσή. Δεν μας φταίει το παιδάκι κάτι, αλλά μιλάμε σοβαρά;

Μένει λοιπόν ένας προπονητής με κάποια παιδιά να το… παλεύουν μπας και. Μπας και τι; Έλα μου ντε; Καλά καλά δεν ξέρουμε τι στόχο πρέπει να έχεις φέτος. Να σώσεις την κατηγορία; Ε, ας το πουν να τελειώνουμε. Αλλά μέχρι κι αυτό το… φοβούνται. Όπως φοβούνται να βγάλουν τα διαρκείας, κάτι που επίσης κανείς δεν μπορεί να καταλάβει. Έστω κι ένας να αγοράσει κέρδος θα είναι. Ας τα βγάλουν να τελειώνει η ιστορία. Εκτός αν δε θέλουν κόσμο στο γήπεδο, κάτι που επίσης θα μπορούσαν να πουν. Αλλά τι ψάχνουμε κι εμείς; Να μιλήσει στους Παναθηναϊκούς ποιος; Και να πει τι;

Τον κόσμο που ξαφνικά τον έχουν μετατρέψει σε… λάστιχο, το οποίο μειώνουν συστηματικά. Ξέρετε αυτοί που… έδειχναν με το δάχτυλο και τώρα δεν αφήνουν να «πέσει» τίποτα κάτω στην προσπάθεια υπεράσπισης αυτού για το οποίο… έδειχναν με το δάχτυλο. Ένα γενικό μπλέξιμο, αλλά είπαμε. Η… αγάπη για τον Παναθηναϊκό, ποτέ δεν ήταν σε πρώτο πλάνο. Αυτή την έχετε εσείς και κανείς απ’ όλους εμάς δεν μπορεί να σας την «πουλήσει». Μην το ξεχνάτε ποτέ. Άλλωστε το βλέπετε. Αν εκφράσετε ανησυχία, φόβο για το τι συμβαίνει, προβληματισμό για την μυστικοπάθεια, θα πουν είτε πως έχετε πέσει… θύματα της επικοινωνίας όσων δε θέλουν κάτι που… δεν ξέρουν, ή πως έχετε συμφέρον και το κάνετε. Με αυτό τον τρόπο «καίνε» μέχρι και την αγωνία του κόσμου με λίγα λόγια.

Άλλωστε πάντα ο Παναθηναϊκός στα δύσκολά του, είχε μετατραπεί σε… κλειστό κλαμπ. Όλες οι ενδείξεις αυτό δείχνουν και τώρα. Πως θέλουν να μετατραπεί σε κάτι τέτοιο. Απλά τώρα τα πράγματα είναι ιδιαιτέρως σοβαρά για να κάνει ο κάθε πουθενάς το «παιχνίδι» του.

Ελπίζουμε ΑΜΕΣΑ να καλυφθεί η ΑΜΚ απ’ τον Γιάννη Αλαφούζο όπως ο ίδιος έχει δεσμευτεί δημόσια. Ελπίζουμε ΑΜΕΣΑ να «κλείσει» το deal με τον Πιεμπονγκσάντ. Δεν ασχολούμαστε καν με τις… διαρροές για διαφορές στους ελέγχους, για πράγματα που δεν έχουν γίνει ακόμη και πάει λέγοντας. Η 30η Ιουνίου πέρασε πριν αρκετές μέρες. Ο Αύγουστος πλησιάζει. Περιμένουμε να φύγει η νυν ιδιοκτησία-διοίκηση για να πάρει… ανάσα ο Παναθηναϊκός. Θα είναι το πρώτο βήμα για να παλέψεις την αρρωστημένη αυτή κατάσταση. Γιατί επιτέλους θα αποδεικνύεις πως ξέρεις τουλάχιστον πως είσαι άρρωστος. Μετά θα συζητήσουμε για την… θεραπεία.

Α και να μην το ξεχάσουμε. Η ομάδα χρειάζεται παίκτες. Τα 20χρονα παιδιά που καλά καλά δεν γνωρίζαμε πως υπάρχουν, έχουν διαφορά απ’ το να πάρεις νεαρούς που έχουν «ψηθεί» στην Superleague. Άσχημο πράγμα οι περιορισμοί των μεταγραφών, αλλά τους έχουμε μετατρέψει στο πρώτο και μεγαλύτερο άλλοθι για τα πάντα. Κι επειδή πάντα μιλάμε με αυτά που συμβαίνουν, ο Παναθηναϊκός βαδίζει με έναν προπονητή που ξέρουμε πως γνωρίζει και ξέρουμε πως θα το… παλέψει με όλες του τις δυνάμεις. Αλλά τον αφήνουν μόνο του επικίνδυνα. Μην γίνει και ο Δώνης ο… κυματοθραύστης για να αράζουν οι υπόλοιποι και να χαμογελούν. Ο τρόπος που τον… βγάζουν μπροστά τον τελευταίο καιρό και ο τρόπος με τον οποίο μας λένε πως… χαίρεται κιόλας με αυτό που έχει για να δουλέψει, είναι το λιγότερο σιχαμένος. Επειγόντως να του πάρουν φορ, επειγόντως να του φέρουν στόπερ, επειγόντως να του φέρουν κι αριστερό μπακ. Φτάνει το δούλεμα. Με την… επικοινωνία, κανείς δεν διοίκησε, κανείς δεν πλήρωσε, κανείς δεν ικανοποίησε τις ελάχιστες των απαιτήσεων ενός προπονητή σε ομάδα επιπέδου Παναθηναϊκού. Γιατί αυτό το όνομα παραμένει κάτι που αν σηκώσουμε το βλέμμα να το κοιτάξουμε στα ίσα, θα μας τυφλώσει μια και καλή…

ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ
ΕΚΤΥΠΩΣΗ

ΕΞΕΔΡΑ