ΠΟΥ 'ΝΑΙ Η ΜΠΑΛΑ, ΟΕΟ;

Χάθηκε εντελώς η μπάλα με όλα όσα άκουσε ο Αντωνίου περνώντας την πόρτα εξόδου της Παιανίας. Δεν έχει σημασία τι γνώμη μπορεί να έχει ο καθένας για τη δουλειά του. Σημασία έχει ότι στον Παναθηναϊκό μαζί με το μέτρο, έχει χαθεί κάθε έννοια σεβασμού και αξιοπρέπειας. Έχουμε πάψει να κρίνουμε ή και να κατακρίνουμε αν πρέπει. Αυτό που γίνεται δεν είναι αντιπαράθεση απόψεων ή κριτική. Ανθρωποφαγία είναι, ένα ξέσκισμα άνευ προηγουμένου.

Χάθηκε εντελώς η μπάλα με όλα όσα άκουσε ο Αντωνίου περνώντας την πόρτα εξόδου της Παιανίας. Δεν έχει σημασία τι γνώμη μπορεί να έχει ο καθένας για τη δουλειά του. Σημασία έχει ότι στον Παναθηναϊκό μαζί με το μέτρο, έχει χαθεί κάθε έννοια σεβασμού και αξιοπρέπειας. Έχουμε πάψει να κρίνουμε ή και να κατακρίνουμε αν πρέπει. Αυτό που γίνεται δεν είναι αντιπαράθεση απόψεων ή κριτική. Ανθρωποφαγία είναι, ένα ξέσκισμα άνευ προηγουμένου.

Είναι θλιβερό να διαβάζεις ή να ακούς τα σχόλια οπαδών του Παναθηναϊκού για τους ανθρώπους της ομάδας τους. Είναι απίστευτο το μίσος που υπάρχει, ο θυμός που (χρόνια τώρα) βγαίνει προς τα έξω. Δεν έχει φύγει ψυχή από την Παιανία και να έχει ακούσει καλό λόγο. Άνθρωποι που αποθεώνονταν μέσα στην τούρλα του Σαββάτου, με το που γύρισε ο τροχός, γνώρισαν τον εξευτελισμό και την απαξίωση.

Αν δεν το έχετε καταλάβει, ελάχιστα διαφέρουμε από τους κανίβαλους. Είμαι χρόνια στη δημοσιογραφία, έχω γυρίσει εκατό φορές τον κόσμο όλο και ειλικρινά δεν έχω δει σε καμία ομάδα του κόσμου να κυκλοφορούν τόσοι ανθρωποφάγοι. Απορώ, μάλιστα, πώς ανεβαίνουν τέτοια σχόλια χωρίς να μπαίνει ένας φραγμός. «Εύχομαι να πέσει το αεροπλάνο, να τσακιστείς και να μην ξαναγυρίσεις πίσω», είχα διαβάσει σε σχόλιο οπαδού τότε που έφυγε για τη Σιένα ο Τζιόλης και από κάτω ένα σωρό σχόλια ομοϊδεατών του να συμφωνούν αλαλάζοντας «Μπράβο μεγάλε! Και λίγα του 'πες».

Ποιος την έχει γλιτώσει; Αφήστε τον Βαρδινογιάννη, αυτός έχει σπάσει κάθε ρεκόρ με τις κατάρες που έχει ακούσει. Γλίτωσε μήπως ο Παύλος; Δεν πίστευαν τα μάτια μου αυτά που διάβαζα να του σέρνουν όλο το καλοκαίρι. Τον Νιόπλια τον ξεφτιλίσαμε, ο Βγενόπουλος και ο Πατέρας άκουσαν τα εξ αμάξης, ο Αντωνίου το ίδιο. Δεν θέλω πια να διαβάζω τα σχόλια κάτω από κάθε άρθρο. Αγριεύομαι και λυπάμαι. Είναι πραγματικά θλιβερό το πόσο χαμηλά έχουμε πέσει ως φυλή οπαδών. Δεν ήμασταν παλιά έτσι. Δυστυχώς, καταντήσαμε χειρότεροι κι απ' αυτούς που κοροϊδεύαμε.

Αυτή είναι η μεγαλύτερη ήττα του Παναθηναϊκού όσα χρόνια τον θυμάμαι. Τι ωφελεί να κερδίσεις τον κόσμο όλο άμα χάσεις την ψυχή σου; Πολύ φοβάμαι ότι αυτό έχουμε πάθει. Έτσι όπως σερβιρίστηκε με τη σέσουλα το μίσος τόσα χρόνια, πάμε να γίνουμε κάτι άλλο από αυτό που χαρακτήριζε τις προηγούμενες γενιές οπαδών και τις έκανε να ξεχωρίζουν από το κοπάδι.

Έτσι όπως χάνονται οι νέες γενιές, σύντομα θα χαθούν η ταυτότητα και το μεγαλείο του Παναθηναϊκού. Κι αυτό είναι χειρότερο από σαράντα χρόνια χωρίς τίτλο, από μία ήττα με 10-0, από τη χρεοκοπία και τον υποβιβασμό. Άμα χαθούν ο σεβασμός και η περηφάνια, χάνεται ο κόσμος όλος.

Ήττες βαριές έχουν γνωρίσει όλες οι ομάδες του κόσμου, ακόμα και οι μεγαλύτερες. Όλες έχουν πέσει κατά καιρούς σε μεγάλες λακκούβες, όλες έφαγαν για κάμποσα χρόνια τα μούτρα τους, όλες έπεσαν κάποια στιγμή στα νύχια ενός τυχοδιώκτη. Ποια θα μπορούσε να αντέξει και να σηκωθεί αν οι οπαδοί της αντιδρούσαν έτσι;

Φυσικά και δεν τους παίρνει όλους η μπάλα, γι' αυτό και υπάρχει ακόμα ελπίδα. Αλλά αν δεν γίνει κάτι για να ξεκολλήσουν τα μυαλά και να σταματήσει όσο πιο σύντομα γίνεται τις παραστάσεις του όλος αυτός ο θίασος της περιπλανώμενης αγανάκτησης, μέλλον δεν υπάρχει. Ήττες, πίκρες, αφραγκιές, όλα αντέχονται χωρίς να αλλοιώσουν τον χαρακτήρα μιας μεγάλης ομάδας. Αυτό το μίσος είναι που δεν αντέχεται και κάτι πρέπει να γίνει επιτέλους για να σταματήσει.

ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ
ΕΚΤΥΠΩΣΗ

ΕΞΕΔΡΑ