ΠΑΛΙ ΣΤΟ ΣΗΜΕΙΟ ΜΗΔΕΝ

Τα καλύτερα λόγια είπε στους Πορτογάλους για την αξία του Ζεσουάλδο Φερέιρα ο Κώστας Κατσουράνης, με τον Πατρινό χαφ να δηλώνει εντυπωσιασμένος από τη δουλειά του κόουτς στην Πόρτο. Επειδή ΗΔΗ ακούγονται ξανά διάφορα για τον προπονητή (αυτό που ενοχλεί μερικούς είναι η ηλικία του, ότι δεν έχει επιτυχίες εκτός Πορτογαλίας, ότι δεν... εμπνέει τους παίκτες του, γιατί δεν είναι «κοντά» τους) ας αναφερθούμε σε μερικές -σημαντικές κατά τη δική μας άποψη- λεπτομέρειες.

Πάλι στο σημείο μηδέν

Τα καλύτερα λόγια είπε στους Πορτογάλους για την αξία του Ζεσουάλδο Φερέιρα ο Κώστας Κατσουράνης, με τον Πατρινό χαφ να δηλώνει εντυπωσιασμένος από τη δουλειά του κόουτς στην Πόρτο. Επειδή ΗΔΗ ακούγονται ξανά διάφορα για τον προπονητή (αυτό που ενοχλεί μερικούς είναι η ηλικία του, ότι δεν έχει επιτυχίες εκτός Πορτογαλίας, ότι δεν... εμπνέει τους παίκτες του, γιατί δεν είναι «κοντά» τους) ας αναφερθούμε σε μερικές -σημαντικές κατά τη δική μας άποψη- λεπτομέρειες.

Ο έμπειρος τεχνικός είναι άτυχος γιατί πετυχαίνει το σύλλογο σε κομβικό σημείο της ιστορίας του, ακέφαλο διοικητικά, με παίκτες αδούλευτους (αν και πολύ ταλαντούχους στην πλειονότητά τους) και τη χώρα μας στη δίνη του ΔΝΤ, πράγμα που σημαίνει ότι οι μεγάλες επενδύσεις στον αθλητισμό θα κοπούν τα επόμενα 2-3 χρόνια, τουλάχιστον. Το πιο σημαντικό είναι ότι βρίσκει μία ομάδα που γύρισε ταχύτατα στην προ Τεν Κάτε εποχή, δηλαδή ευθυνόφοβη, πλαδαρή, επίπεδη.

Είναι φανερό ότι μετά την αποχώρηση του Χενκ, ο ΠΑΟ σταμάτησε να τρέχει. Όταν απολύεις έναν προπονητή μετά την πρώτη (!) ήττα στο πρωτάθλημα με τη γελοία δικαιολογία ότι είχε «στην τσίτα τα παιδιά», τότε είναι απόλυτα φυσιολογικό ότι η διάδοχη κατάσταση δεν έχει πολυτέλειες για... ριζοσπαστικές αλλαγές. Πέρσι το κλαμπ βασίστηκε στην προσωπικότητα και την κλάση των μονάδων του για να κερδίσει τα εύκολα ματς πρωταθλήματος (γιατί στα ντέρμπι τα έκανε μούσκεμα), κάτι που έφερε τους τίτλους. Ο Νιόπλιας έριξε τον ρυθμό των προπονήσεων για να κάνει τον καλό, μόνο που σε αυτές τις περιπτώσεις αργά ή γρήγορα θα έρθει η κατάρρευση.

Το παράδειγμα Όσιμ-Ρότσα δεν δίδαξε κανέναν, αλλά εδώ που τα λέμε, οι πολυμετοχικοί απείχαν τότε από τη διοίκηση, συνεπώς δεν μπορούμε να τους ψέξουμε. Για να τα λέμε κι όλα, το καλοκαίρι οι ποδοσφαιριστές που ζήτησε ο Κοζανίτης δεν ήρθαν ποτέ στην Αθήνα (χαφ με δυνατότητα να βγάζει την ομάδα μπροστά συν στράικερ), λάθος ασυγχώρητο, ειδικά για τον άξονα όπου όλοι οι δημιουργικοί χαφ προέρχονταν από Μουντιάλ και δεν είναι πλέον «μωρά» ηλικιακά. Ο Ζεσουάλδο για να ξανακάνει δυνατούς τους Πράσινους, οφείλει να γυρίσει στα βασικά, ακριβώς όπως είχε κάνει ο Τεν Κάτε που κληρονόμησε ένα σύνολο λαπάδων, συνηθισμένους να παίζουν όσο χρειάζεται για να κερδίσουν και τους έκανε «πολεμιστές».

Πέρσι, με εξαίρεση το χαμένο ντέρμπι στην Τούμπα, το 0-2 στο Φάληρο, το 2-2 και το 0-2 με την Καβάλα όπου η απόδοση ήταν κακή, οι νταμπλούχοι έπαιξαν φουλ επίθεση στο 1-1 με την Τρίπολη, στο 0-0 με τον Άρη, στο 1-1 με την ΑΕΚ (ήρωας ο πορτιέρο Αραμπατζής), στο 0-1 με τον Ολυμπιακό (τρία δοκάρια).

Πριν δύο χρόνια, ο ΠΑΟ νίκησε στο Μιλάνο, «πυρπόλησε» τη Βρέμη, «σφαγιάστηκε» από τον Κόνραντ Πλάουτς στο Λεβάντε (επί ισπανικού εδάφους μετρούσε σερί ήττες, θυμίζουμε), γεμίζοντας περηφάνια τον κόσμο του που έβλεπε στο βασικό σχήμα παίκτες που δεν τον ενέπνεαν και πολύ (Γκαλίνοβιτς, Γκούμας, Καραγκούνης, Νίλσον, Μάντζιος). Ο Φερέιρα πρέπει να εγκαθιδρύσει ξανά στην Παιανία τη φιλοσοφία της σκληρής δουλειάς (καλό σημάδι οι διπλές προπονήσεις κι η ένταση προπόνησης, αν και αυτή εμπεριέχει το ρίσκο να ξεχαρβαλωθούν εντελώς οι πρωταθλητές που το καλοκαίρι έκαναν πλακίτσα) και να διώξει όσους δεν αντέχουν σ' αυτή.

Το έκανε και ο Χενκ βάζοντας στο περιθώριο ποδοσφαιριστές που γούσταρε η κερκίδα (Μάτος, Κλέιτον, Ίβανσιτς), αλλά όλα έχουν ένα τίμημα. Σκοπός είναι να γυρίσει στον νταμπλούχο η φλόγα που τον έκανε να ξεχωρίζει πέρσι, γιατί έχουμε φτάσει στο σημείο να «κατασπαράζονται» παιδιά που έφεραν κούπες προ ολίγων μηνών, ισοπεδώνοντας μάλιστα δις στην Ευρώπη την κορυφαία -εκείνο τον καιρό- ποδοσφαιρική δύναμη της ηπείρου (Ρόμα).

Τα επιτεύγματα της περασμένης σεζόν με τους "τζιαλορόσι", οι νίκες σε Μιλάνο και Βρέμη αποτέλεσαν την καλύτερη παρακαταθήκη της πολυμετοχικότητας, που πηγαίνοντας κόντρα σε πολλούς ως ένα σημείο (εξέδρα, Τύπο, παλαιμάχους, παίκτες) στήριξε έναν προπονητή που δούλεψε σκληρά, αφήνοντας κληρονομιά στους επόμενους ένα καλογυμνασμένο σύνολο έτοιμο για πρωταθλητισμό. Σε μερικούς μήνες όλα ξεχαρβαλώθηκαν, επομένως ο Ζεσουάλδο ξεκινά από το μηδέν. Τουλάχιστον έχει τα εχέγγυα, τις παραστάσεις, την προσωπικότητα και το όνομα που αξίζει υπομονή αλλά και την ανοχή των περισσοτέρων από εμάς. 

ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ
ΕΚΤΥΠΩΣΗ

ΕΞΕΔΡΑ