ΣΤΡΙΒΕΙΝ ΔΙΑ ΤΟΥ ΑΡΡΑΒΩΝΟΣ

Η απόφαση του Ανδρέα Βγενόπουλου να βγει από το κάδρο του πολυμετοχικού Παναθηναϊκού δεν ξάφνιασε απλώς την πλειονότητα των οπαδών. Τη σόκαρε. Κακώς, βεβαίως, γιατί τα σημάδια ήταν από την αρχή πάρα πολύ ευδιάκριτα για να τα αγνοήσει κάποιος και να πιαστεί στον ύπνο. Δεν χρειαζόταν να έχει το κληρονομικό χάρισμα παρά μόνο την κοινή λογική.

Η απόφαση του Ανδρέα Βγενόπουλου να βγει από το κάδρο του πολυμετοχικού Παναθηναϊκού δεν ξάφνιασε απλώς την πλειονότητα των οπαδών. Τη σόκαρε. Κακώς, βεβαίως, γιατί τα σημάδια ήταν από την αρχή πάρα πολύ ευδιάκριτα για να τα αγνοήσει κάποιος και να πιαστεί στον ύπνο. Δεν χρειαζόταν να έχει το κληρονομικό χάρισμα παρά μόνο την κοινή λογική.

Από την πρώτη στιγμή που ο Βαρδινογιάννης πέταξε την μπάλα στα πόδια του, ήταν ολοφάνερο ότι ο Βγενόπουλος δεν μπορούσε να την κρατήσει. Δεν είναι ότι δεν ήθελε. Απλώς δεν μπορούσε. Είναι πολλά τα λεφτά για να κουμαντάρεις ένα καράβι σαν τον Παναθηναϊκό. Τόσα πολλά, που ήταν ξεκάθαρο ότι δεν τα είχε.

Γιατί έμεινε τότε και δεν έκανε εξαρχής πίσω; Ίσως επειδή ήθελε να αγοράσει χρόνο για να βρει νέους συμπαίκτες, ίσως επειδή πίστευε ότι με αλχημείες και επικοινωνιακά τρικ θα μπορούσε να μείνει στο «παιχνίδι» μέχρι να γίνει ένα «θαύμα».

Αλλά η ζωή είναι πολύ σκληρή για να προσφέρει θαύματα απ' αυτά που βλέπεις μόνο στον κινηματογράφο. Τον αξέχαστο ελληνικό κινηματογράφο που μας χάρισε δύο μυθικές ατάκες ταμάμ για την περίσταση: «Είναι πολλά τα λεφτά, Άρη» η πρώτη και «στρίβειν διά του αρραβώνος» η δεύτερη.

Τώρα που σώθηκε η βενζίνη του χρόνου και φτάσαμε στα πρόθυρα του Γενάρη, τα πράγματα ήταν πολύ απλά: ο κ. Βγενόπουλος χρειαζόταν ένα καράβι λεφτά για να κάνει την αύξηση του μετοχικού κεφαλαίου όπως είχε συμφωνήσει και κάποια λιγότερα για να συνδράμει με το ποσοστό του στις μεταγραφές.

Όπως και να 'χει, τα χρήματα αυτά ήταν παρά πολλά για να βγουν από μία τσέπη. Τόσα για εφέτος, άλλα τόσα (ή και περισσότερα) για του χρόνου και του παραχρόνου. Προφανώς δεν βρέθηκαν πρόθυμοι συμπαίκτες και η παρτίδα κάπου εδώ έπρεπε να κλείσει. Και έκλεισε με τον πιο άδοξο τρόπο. Όλες οι άλλες δικαιολογίες είναι άλλα λόγια να αγαπιόμαστε.

Όλα αυτά ήταν ανοικτό βιβλίο. Το μόνο που χρειαζόταν για να τα δεις, ήταν να μην έχεις ένα παλούκι καρφωμένο στα μάτια. Αν όντως ο Βγενόπουλος είχε τα χρήματα να πάρει τον Παναθηναϊκό, θα είχε αρπάξει από την αρχή την ευκαιρία.

Είχε χίλιους τρόπους να πάρει από τον Σεπτέμβρη την ομάδα, χωρίς να ρισκάρει την πιθανότητα μήπως ο Βαρδινογιάννης μετανιώσει. Τέτοιες «ευκαιρίες» δεν παρουσιάζονται κάθε μέρα για να αφήνεις την μπάλα να τρέχει χωρίς να βουτήξεις απάνω της και με τα δυο σου χέρια.

Ειλικρινά, δεν νιώθω δικαιωμένος που όλα αυτά τα είχα γράψει και ξαναγράψει από την πρώτη στιγμή. Ούτε και θυμωμένος με τα παιδιά της φυλής των «πούλα-φύγε» που είχαν τον γνωστό «νεοπαναθηναϊκό» τρόπο για να εκφράζουν με χυδαιότητα τη διαφωνία τους.

Δεν υπάρχει δικαίωση στη θλίψη. Γιατί πραγματικά ξημερώνουν τόσο δύσκολες μέρες για τον Παναθηναϊκό, που δεν υπάρχει καμία χαρά και καμία «δικαίωση» από αυτές τις εξελίξεις.

Ότι θα περάσουμε δύσκολα, θα περάσουμε. Ο Παναθηναϊκός ήταν η μόνη «μεγάλη» ομάδα που δεν έφτασε ποτέ στο χείλος του γκρεμού όπως όλες οι άλλες. Ίσως ήλθε πια η ώρα του να φτάσει. Δεν είναι κινδυνολογία αυτό. Είναι η πραγματικότητα.

Ξημερώνουν δύσκολες μέρες και μόνο όποιος έχει καρφωμένο το γνωστό παλούκι στα μάτια του δεν μπορεί να το αντιληφθεί. Δύσκολες, αλλά όχι αξεπέραστες. Ο Παναθηναϊκός είναι μεγάλο καράβι. Μπορεί να κλυδωνιστεί όσο ποτέ άλλοτε στην ιστορία του, αλλά λιμάνι θα βρει, δεν χάνεται.

Μην περιμένετε σωτήρες. Κι αν φανούν από το πουθενά μερικοί που δεν τους ξέρει ούτε η μάνα τους, σαν κι αυτούς που έχουν εμφανιστεί κατά καιρούς σε όλες τις άλλες «μεγάλες» ομάδες, μην ξανοίγεστε πολύ. «Ποιος θα μας σώσει απ' τους σωτήρες;» δεν είχε πει ο ποιητής; 

ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ
ΕΚΤΥΠΩΣΗ

ΕΞΕΔΡΑ