ΤΑΠΙ ΚΑΙ ΨΥΧΡΑΙΜΟΣ

Σκόρπια η ομάδα, σκόρπια η εξέδρα, σκόρπια τα πάντα, σκόρπιες και οι σκέψεις. Έχουμε και λέμε λοιπόν:

*Το βαρέλι στο ποδόσφαιρο ποτέ δεν έχει πάτο. Σε κάθε δύσκολη στιγμή σκέφτεσαι ότι ακούμπησε κάτω ο κώλος σου, αλλά στην επόμενη στραβή διαπιστώνεις με τρόμο ότι ο πάτος έχει κι άλλο πάτο. Πιάσαμε πάτο εμείς; Πολύ φοβάμαι πως όχι. Με τον πανικό που έχει πέσει εντός κι εκτός ομάδας, έχουμε ακόμα μπόλικο δρόμο. Κατηφορικό βεβαίως.

Σκόρπια η ομάδα, σκόρπια η εξέδρα, σκόρπια τα πάντα, σκόρπιες και οι σκέψεις. Έχουμε και λέμε λοιπόν:

*Το βαρέλι στο ποδόσφαιρο ποτέ δεν έχει πάτο. Σε κάθε δύσκολη στιγμή σκέφτεσαι ότι ακούμπησε κάτω ο κώλος σου, αλλά στην επόμενη στραβή διαπιστώνεις με τρόμο ότι ο πάτος έχει κι άλλο πάτο. Πιάσαμε πάτο εμείς; Πολύ φοβάμαι πως όχι. Με τον πανικό που έχει πέσει εντός κι εκτός ομάδας, έχουμε ακόμα μπόλικο δρόμο. Κατηφορικό βεβαίως.

*Η κατάσταση θυμίζει το κραχ του χρηματιστηρίου στα τέλη της δεκαετίας του '90. Τότε που ο κόσμος θαμπώθηκε από τη χρυσόσκονη της ψεύτικης ελπίδας, έχτισε παλάτια στην άμμο και το πλοίο βυθίστηκε αύτανδρο. Όλα έγιναν πολύ γρήγορα. Και η άνοδος και η πτώση. Γιατί; Γιατί δεν υπήρχε καθαρό μυαλό. Ο πυρετός του χρυσού έκανε τον κόσμο κοπάδι και κοπάδι τον κράτησε ο πανικός στην άτακτη υποχώρηση.

*ΟΚ, όλα μαύρα κι άραχλα. Η μία απογοήτευση διαδέχεται την άλλη, τα γκάζια παραμένουν τσίτα. Ειλικρινά, όμως, πιστεύει κανείς ότι μ' αυτές τις αντιδράσεις υπάρχει δρόμος διαφυγής; Όταν πέφτεις σε κινούμενη άμμο, ο πιο γρήγορος δρόμος για να σε ρουφήξει είναι να αρχίσεις να κτυπιέσαι πανικόβλητος. Αν έχεις μια ελπίδα, είναι να μείνεις ψύχραιμος. Δύσκολο μα τόσο αναγκαίο. Αρέσει δεν αρέσει, άλλος δρόμος δεν υπάρχει. 

*Ήδη άρχισε να καλλιεργείται κλίμα φυγής. Έτοιμος να τα βροντήξει, λέει, ο Πατέρας, ακολουθεί και ο Βγενόπουλος. Τον Βαρδινογιάννη μην τον υπολογίζετε. Είναι ήδη φευγάτος, μαζί με τους Γιαννακόπουλους. Μαξιλαράκι ασφαλείας δεν υπάρχει. Έτσι και οι φήμες αποδειχθούν πραγματικότητα, το μέλλον θα είναι πολύ πιο σκληρό απ' όσο φοβούνται οι περισσότεροι. Οι όμορφες ομάδες, όμορφα καίγονται. 

*Ετούτες τις δύσκολες ώρες, ένας δρόμος υπάρχει. Λίγα λόγια και μπόλικη ψυχραιμία. Να αφήσουμε να κάτσει η σκόνη, να μαζέψουμε τα κομμάτια μας και να κοιτάξουμε να δούμε πώς θα ορθοποδήσουμε, χωρίς άλλες κραυγές και χωρίς άλλα αναθέματα. Το να πάρεις την πέτρα και να την πετάξεις είναι πολύ εύκολη δουλειά. Σίγουρα θα πετύχεις πολλά κεφάλια, αλλά έτσι δεν βγαίνει άκρη. Αυταπάτες μην έχετε. Αν σωριαστεί τώρα ο γίγαντας, δεν υπάρχει κανείς να τον σηκώσει. 

*Το ζητούμενο, λοιπόν, είναι να μη γονατίσει ο Παναθηναϊκός. Έτσι και γονατίσει, ξεχάστε τον. Θα αργήσει πάρα πολύ να σηκώσει κεφάλι. Μην κάνουμε τα πράγματα χειρότερα απ' όσο είναι. Η «τιμωρία» δίνει ταπεινή χαρά. Μια μέρα μετά, ξαναρχίζει η θλίψη. 

* Κι άλλα μεγάλα καράβια του παγκοσμίου ποδοσφαίρου έχουν πέσει σε σκόπελο. Σώθηκαν με τις λιγότερες απώλειες όσα είχαν ψύχραιμο καπετάνιο, πλήρωμα και επιβάτες. Η λύση απαιτείται να είναι ποδοσφαιρική και όχι επικοινωνιακή. Το ίδιο το ποδόσφαιρο δίνει λύσεις. Αρκεί να έχεις το καθαρό μυαλό να τις δεις και τη δύναμη να τις εφαρμόσεις. 

*Είναι ξεκάθαρο ότι στην παρούσα φάση δεν χωρούν λιποψυχίες και εύκολες δικαιολογίες. Όλοι μας έχουμε μερίδιο ευθύνης για την εικόνα που βλέπουμε. Άλλοι λιγότερο και άλλοι περισσότερο. Δεν έχει σημασία να πάρουμε τη μεζούρα και το ζύγι για να κόβουμε κοστουμάκια στα μέτρα του καθενός. Σωστές κινήσεις χρειάζονται, χωρίς πανικό και με καθαρό μυαλό. 

*Εξυπακούεται ότι εδώ δεν επιτρέπεται να κάνει ουδείς πίσω. Μοιάζει μπλαζέ, κοινότοπο και ξεπερασμένο, αλλά είναι μονόδρομος: United we stand. Τώρα είναι που πρέπει να μείνουμε ενωμένοι όσο ποτέ άλλοτε, για να μη γονατίσει ο Παναθηναϊκός. Γιατί έτσι και γονατίσει τώρα, ένας Θεός ξέρει πότε θα ξανασηκώσει κεφάλι.

ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ
ΕΚΤΥΠΩΣΗ

ΕΞΕΔΡΑ