ΑΠΟΔΕΙΞΕΙΣ ΑΠΟ ΒΓΕΝΟΠΟΥΛΟ-ΠΑΤΕΡΑ

* Πριν από λίγες ημέρες γράφαμε για «την ομάδα που έχει κάνει τρόπο παιχνιδιού της το σλόγκαν "κι αν σου κάτσει"». Και για ακόμη μία εβδομάδα φρόντισε να επιβεβαιώσει όσους υποστήριζαν, ακόμη και μετά τη νίκη επί του Ολυμπιακού, ακόμη και μετά την αλλαγή προπονητή, ότι δεν είναι ο Παναθηναϊκός το φαβορί για το πρωτάθλημα. Διότι, όπως είχαμε σημειώσει, «το πρωτάθλημα το παίρνει κατά 99% η ομάδα με την καλύτερη επίθεση, έτσι το πήρε πέρυσι το Τριφύλλι. Και εφόσον ο Ολυμπιακός, ως πιο καλά δομημένη ομάδα "τρώει" λιγότερες ευκαιρίες και λιγότερα γκολ, ο μόνος τρόπος να το πάρει και εφέτος ο Παναθηναϊκός είναι να αυξήσει την παραγωγικότητά του».

* Αυτό όμως δεν έγινε ποτέ. Διότι από τη στιγμή που ο Βύντρα έπεσε από την πέμπτη στην τρίτη και ο Σπυρόπουλος από την τετάρτη στη δευτέρα (εδώ και κάνα μήνα), μειώθηκε κατά 50% και η (όποια) παραγωγικότητα του Παναθηναϊκού από τις πτέρυγες, οι οποίες -δεδομένης της ελάχιστης βοήθειας από τον κεντρικό άξονα- ήταν και εφέτος ο βασικός μοχλός ανάπτυξης της ομάδας παρά την απουσία των Λέτο-Γκοβού. Επιπρόσθετα, οι αντίπαλοι προπονητές δεν είναι ούτε τεμπέληδες ούτε ανόητοι. Έπειτα από 5-10 παιχνίδια, ο Παναθηναϊκός ήταν «ανοιχτό βιβλίο». Βοήθειες από τους εσωτερικούς στους πλάγιους μέσους, για να μειώνονται οι επιθέσεις του Παναθηναϊκού από τα άκρα, όσο το δυνατόν λιγότεροι χώροι στον Σισέ, βάθος στην άμυνα για να μη φύγει στην «πλάτη» της ο Γάλλος και... «πάμε γερά».

* Ο Αστέρας Τρίπολης δεν νίκησε, διότι δεν του «έκατσε» κάποια φάση ή κάποιο λάθος (παρότι ελαχιστοποίησε τους κινδύνους), ο Ολυμπιακός Βόλου τα κατάφερε. Γιατί; Διότι ήταν τυχερός στη φάση του γκολ (μόνο έτσι θα μπορούσε να το «φάει» στη συγκεκριμένη φάση με 4 αμυντικούς του Παναθηναϊκού, δηλαδή είτε από λάθος του Τζόρβα είτε από «τσαφ» στόπερ, διότι ο δαιμόνιος Μόνχε ήταν ο μοναδικός «ερυθρόλευκος» μέσα στην περιοχή από την «τυφλή» σέντρα του Ουμπίντες) και διότι κατάφερε να «δώσει» στους Πράσινους μηδέν (!) ευκαιρίες και τον υποχρέωσε σε 59 λάθη (τελικές 5-9 υπέρ του Ολυμπιακό Βόλου, απίστευτα πράγματα!).

* Ναι, νομίζαμε ότι ο αγώνας με τον Αστέρα Τρίπολης ήταν ο χειρότερος της σεζόν (στο πρωτάθλημα) για τον Παναθηναϊκό, αλλά τελικά... «να δεις τι σου 'χω για μετά»... Χθες, λοιπόν, ο Παναθηναϊκός δεν δημιούργησε ούτε μία κλασική ευκαιρία (δεν είναι τέτοια το σουτ του Σισέ από θέση οφσάιντ που αποκρούεται από τον γκολκίπερ του Ολυμπικού Βόλου στο πρώτο ημίχρονο) και ειλικρινά δυσκολεύομαι να ανασύρω από τη μνήμη μου δύο πράγματα: α) πότε ήταν η τελευταία φορά που σε δύο διαδοχικά ματς με «μικρομεσαίους» ο Παναθηναϊκός δεν σκόραρε β) πότε ήταν η τελευταία φορά (και αν υπάρχει προηγούμενο!) που δεν δημιούργησε ούτε μία ευκαιρία σε εντός έδρας ματς πρωταθλήματος. Ακόμη και με την Μπαρτσελόνα που μοιράζει πεντάρες δεξιά και αριστερά, είχε μία, αλλά κλασική, στο χαμένο τετ α τετ του Σισέ (σπουδαία απόκρουση Βαλντές) από τη μαγική ασίστ του Λάζαρου στο 0-0!

* Χθες, βέβαια, έβαλ το χεράκι του και ο Φερέιρα, ο οποίος δεν νομίζω ότι θα μπορούσε να κάνει πολλά περισσότερα για το στήσιμο και τη λογική της ομάδας στα δύο ματς του Τσάμπιονς Λιγκ. Στα ματς πρωταθλήματος, όμως, είναι φανερό ότι έχασε την ευκαιρία να μάθει στα εύκολα χωρίς απώλειες. Ήταν τυχερός που ο Παναθηναϊκός είχε ευνοϊκό πρόγραμμα όταν έπιασε δουλειά, μα χθες τα έκανε μαντάρα και με την αλλαγή του Νίνη (όχι επειδή τον αντικατέστησε, τον «κατάπιε» άλλωστε ο Άλβαρες) και με τη χρησιμοποίηση του Ιωαννίδη ως εσωτερικού μέσου στο 4-3-3 και με τον Σισέ δεξιό εξτρέμ όταν μπήκε ο Πετρόπουλος, τη μη αλλαγή θέσης στον Λάζαρο, τη μη χρησιμοποίηση του Καραγκούνη ως αλλαγή, τη μη «μετάθεση» του Κατσουράνη σε θέση επιθετικού χαφ.

* Γενικά, ο Φερέιρα χθες μου θύμισε τον Χανς Μπάκε. Όχι επειδή έφυγε τρέχοντας τρομοκρατημένος προς τα αποδυτήρια. Αλλά επειδή έδειχνε στον κόσμο του. Μου φάνηκε σαν να μην αντιλαμβάνεται τι συμβαίνει και να είναι αβοήθητος από τους γύρω του. Πάλι δηλώσεις του στιλ «είχαμε ευκαιρίες, αλλά... μπορούμε να βελτιωθούμε, οι παίκτες κάνουν το καλύτερο που μπορούν». Αν ήταν όμως μόνο ο προπονητής το πρόβλημα στον Παναθηναϊκό, όλα θα ήταν εύκολα. Έχει επισημανθεί δεκάδες φορές ότι πρόκειται για συνδυασμό κακής προετοιμασίας των μουντιαλικών, απουσίας των τριών μεσοεπιθετικών για μεγάλο χρονικό διάστημα, έλλειψης επιθετικού πλάνου, προπονήσεων χωρίς ιδιαίτερη ένταση με Νιόπλια, αλλαγής τριών γυμναστών, προβλημάτων που προκλήθηκαν συνολικά στην ομάδα από την «αλλαγή στην αλλαγή» του καλοκαιριού και απόκτησης παικτών που δεν προσφέρουν όσα μπορούν.

* Από τώρα, λοιπόν, ο Παναθηναϊκός, ανεξάρτητα από το αν θα μπορέσει να διεκδικήσει τον τίτλο ή όχι, πρέπει να κάνει το πλάνο του για την επόμενη σεζόν. Και τώρα είναι η ώρα αυτών που κυβερνούν το καράβι. Του Πατέρα και του Βγενόπουλου. Και για τα λεφτά και για τις πράξεις. Διότι η κρίση που περνά αυτή την περίοδο είναι η σοβαρότερη σε όλα τα επίπεδα (διοικητικό, αγωνιστικό, στην κερκίδα) κατά τη διάρκεια της πολυμετοχικότητας!

ΥΓ. Για τις φήμες περί ενδεχόμενης παραίτησης Πατέρα ας κάνουμε λίγο υπομονή. Το τοπίο είναι θολό ακόμη. Ας διαπιστώσουμε πρώτα αν το ζήτημα είναι περισσότερο επικοινωνιακό και λιγότερο ουσιαστικό (ή αντιστρόφως) και ας εκφράσουμε μετά την άποψή μας. Πάντως, ο Γιάννης Βαρδινογιάννης στον Παναθηναϊκό δεν θέλει να επιστρέψει και δεν πρόκειται να επιστρέψει... 

ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ
ΕΚΤΥΠΩΣΗ

ΕΞΕΔΡΑ