ΠΙΟ… ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟΣ

Η ομάδα έχει αλλάξει λόγω προπονητή και αυτό που μένει είναι να στηριχθεί εμπράκτως!

Πιο… Παναθηναϊκός

Ξέρουμε, η δικαιολογία για πολλούς είναι έτοιμη. «Εντάξει μωρέ με την Βέροια παίζουμε». Παιδιά να μας συγχωρείτε, από εδώ και πέρα όταν ο Παναθηναϊκός βάζει πέντε και μπορεί δέκα, θα ζητάμε την γνώμη σας για το αν πρέπει να χαρούμε ή όχι. Θα σας ρωτάμε αν ο αντίπαλος ήταν νορμάλ ή δεν μπορούμε να πούμε πως κάτι καλό έγινε. Στο τέλος τέλος, η Βέροια δεν είναι αυτή που πήρε ισοπαλία απ’ τον Παναθηναϊκό στον πρώτο γύρο; Ναι αυτή είναι. Ξέρετε τι άλλαξε από τότε; Η φυσική κατάσταση, η ενέργεια, η νοοτροπία. Αυτά που ήθελε ο Παναθηναϊκός απ’ τον προπονητή και το τιμ του. Αυτά που έχει φέρει ο Μαρίνος Ουζουνίδης απ’ την ημέρα που ήρθε στο «τριφύλλι».

Όλα πηγαίνουν με συνέπεια και ως φυσιολογική εξέλιξη της δουλειάς και της διαφοροποίησης των κακώς κειμένων. Ο Ουζουνίδης μόλις ήρθε στην ομάδα έπαιζε συντηρητικά για να παίρνει ο Παναθηναϊκός τα αποτελέσματα με… μισό μηδέν. Διότι θαύματα δεν γίνονται μέσα σε μια μέρα. Υπήρξε και ο Ιανουάριος των απουσιών που σαφώς δημιούργησε τεράστιο πρόβλημα. Μόλις επέστρεψαν όλοι, ο Παναθηναϊκός είναι μια άλλη ομάδα. Ακόμη και στα ματς που δεν πήρε αυτό που ήθελε, ήταν καλύτερος και χρειάστηκε να του στερήσουν την νίκη (σε Γιάννινα και Ξάνθη). Μια ομάδα που ξέρει τι θέλει, μια ομάδα που γνωρίζει πώς να το πάρει, μια ομάδα με αρχή μέση και τέλος. Που έχει τρεξίματα, έχει ένταση στο παιχνίδι της και ρυθμό σταθερό, όχι απλά… εκρήξεις. Συν την νοοτροπία. Δεν είσαι πλέον φοβικός. Δεν περιμένεις το… μοιραίο όταν είσαι άτυχος, αλλά συνεχίζεις να διεκδικείς αυτό που δικαιούσαι γιατί είσαι καλύτερος και το ξέρεις.

Δεν είναι μόνο η Βέροια, είναι τα περισσότερα ματς απ’ την στιγμή που διαμορφώθηκε το ρόστερ στα στάνταρ του Ουζουνίδη. Βλέπουμε λοιπόν έναν Κουλιμπαλί… άλογο στην πλευρά, που δίνει το δικαίωμα στον Βιγιαφάνιες να γίνεται έξτρα δημιουργικό χαφ στον άξονα, απειλώντας παίζοντας πιο ελεύθερα. Έναν Ζέκα που έχει στο μυαλό του να πιέζει, να δίνει ενέργεια και όχι να πρέπει να δημιουργήσει κιόλας. Έναν Κλωναρίδη… διαβολάκο μπροστά, που πρεσάρει την αντίπαλη άμυνα, δίνει έξτρα απειλή στην περιοχή και βοήθειες στα άκρα όποτε χρειαστεί. Έναν Εμποκού με ποιότητα, εξαιρετικά στημένα και φυσικά έναν Κουρμπέλη που πέρα απ’ τα νιάτα που δίνει στην ομάδα, έχει τρεξίματα, έχει σωστά μαρκαρίσματα και πρέσινγκ, αλλά και ικανότητα για καλή πάσα. Με την Βέροια έπαιξε στόπερ, βέβαια, αλλά κυρίως τον βλέπουμε κεντρικό χαφ. Αυτές είναι οι λίγες κινήσεις που έχουμε δει. Εύκολο να τις βλέπεις, εύκολο να τις λες, δύσκολο να τις προχωρήσεις. Δύσκολο γενικά να κάνεις τα απλά και να ξέρεις τι απαιτείται για να αλλάξεις κάτι που έμοιαζε τόσο… βαλτωμένο όπως ο Παναθηναϊκός όταν τον ανέλαβε ο Ουζουνίδης.

Αναφερόμαστε στον προπονητή, επειδή αυτός έχει κάνει την ομάδα πιο… Παναθηναϊκό. Ένα σύνολο που δεν είναι ανώτερο στα λόγια, αλλά στην πράξη. Και το δείχνει με τρόπο εμφατικό. Στην Βέροια έβαλε 5 και ο αντίπαλος θα έχει να λέει πως τον… λυπήθηκαν κιόλας, επειδή αν συνέχιζε το «τριφύλλι» στο ρυθμό που μπορούσε, άλλα τόσα θα έβαζε! Είπαμε, πέρα απ’ τις αγωνιστικές διαφοροποιήσεις, υπάρχει η νοοτροπία αλλά και το κλίμα εντός ομάδας που επανήλθαν σε εξαιρετικό επίπεδο. Σαφώς και ο Παναθηναϊκός έχει τεράστιες ανάγκες, έχει και προβλήματα. Έχει όμως προπονητή που αξίζει να τον πιστέψει και να τον στηρίξει. Έχει έναν τεχνικό διευθυντή (Νίκο Λυμπερόπουλο) που μπαίνει στο ίδιο πλαίσιο. Έχει ανθρώπους η ομάδα που μπορείς να τους… δώσεις τα κλειδιά. Με λίγα λεφτά; Έστω κι έτσι. Αρκεί να τους πιστέψεις, να τους στηρίξεις στα δύσκολα που σίγουρα θα έρθουν κι αν μπορείς πάντα τηρουμένων των αναλογιών να προσπαθήσεις να κάνεις την υπέρβαση για χάρη τους. Μόνο σε καλό θα βγει…

ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ
ΕΚΤΥΠΩΣΗ

ΕΞΕΔΡΑ