TO 2/14 ΘΟΛΩΝΕΙ ΝΟΥ ΚΑΙ ΣΚΕΨΗ!

Πάει κι αυτός; Σύμφωνοι, ο Ζεσουάλδο Φερέιρα έκανε ότι του κατέβηκε κόντρα στον Βόλο. Ο τύπος πειραματίζεται ακριβώς όπως ο Χενκ Τεν Κάτε που είχε φτάσει να βάζει Σιμάο στόπερ (πάνω στον Ζλάταν Ιμπραΐμοβιτς, μάλιστα), Στέφανο Σιόντη εξτρέμ (με αντίπαλο τον Πανιώνιο) και Αντρέας Ίβανσιτς… αριστερό μπακ (απέναντι στην Ίντερ). Μέσα στον οχετό βρισιών που κυριαρχεί από χθες εναντίον κάθε πιθανού κι απίθανου εντός ομάδας, αλλά και την απουσία ψυχραιμίας αυτές τις δύσκολες στιγμές (πού να τη βρεις κιόλας;) ο Πορτογάλος κρίθηκε ήδη άχρηστος.

To 2/14 θολώνει νου και σκέψη!

Πάει κι αυτός; Σύμφωνοι, ο Ζεσουάλδο Φερέιρα έκανε ότι του κατέβηκε κόντρα στον Βόλο. Ο τύπος πειραματίζεται ακριβώς όπως ο Χενκ Τεν Κάτε που είχε φτάσει να βάζει Σιμάο στόπερ (πάνω στον Ζλάταν Ιμπραΐμοβιτς, μάλιστα), Στέφανο Σιόντη εξτρέμ (με αντίπαλο τον Πανιώνιο) και Αντρέας Ίβανσιτς… αριστερό μπακ (απέναντι στην Ίντερ). Μέσα στον οχετό βρισιών που κυριαρχεί από χθες εναντίον κάθε πιθανού κι απίθανου εντός ομάδας, αλλά και την απουσία ψυχραιμίας αυτές τις δύσκολες στιγμές (πού να τη βρεις κιόλας;) ο Πορτογάλος κρίθηκε ήδη άχρηστος.

Παλιά μας τέχνη κόσκινο στον Παναθηναϊκό, γενικά στην Ελλάδα, όπου το έργο του προπονητή κρίνεται ανά εβδομάδα, αντί έπειτα από κάποια χρόνια. Φέρνεις αποτέλεσμα; Μάγκας! Όχι; Ξέρετε! Το έργο του Ίβιτσα Όσιμ, του …«Παϊτέρη» (ο Νίκος Νιόπλιας φρόντισε μόνο να ρίξει το ρυθμό των προπονήσεων για να πάρει τίτλους), ακόμα και του Φερνάντο Σάντος (που «φαγώθηκε» επειδή ανάγκαζε τους παίκτες να «τρέχουν» στις προπονήσεις με τον Ρότζερ Σπράι, αν κι εκείνο το καλογυμνασμένο σύνολο έφτασε μια ανάσα από τη συμμετοχή σε τελικό ΟΥΕΦΑ) αναγνωρίστηκε ΠΑΝΤΑ μ.α (μετά απολύσεως).

Απ’ την άλλη, είναι δύσκολο να ρίξεις φταίξιμο στο σκεπτικό του κόσμου. Οι φίλοι του Παναθηναϊκού από κυριλέ, μετατράπηκαν σε τσαμπουκάδες, λογικό μια και στο θυμικό τους το 12/14 έχει δημιουργήσει μέγα ψυχικό τραύμα. Είναι πολύ περήφανος ο κόσμος αυτού του συλλόγου για να δεχθεί ότι τα τελευταία χρόνια παρακολουθεί μία ομάδα που (βάσει αποτελεσμάτων) κάνει τα διαλείμματα του κυρίαρχου (από το 1997 και μετά) Ολυμπιακού.

Οι καλοκαιρινές παλινωδίες στο ιδιοκτησιακό, όπως φαίνεται, θα μας κάνουν να δούμε κι άλλα απίστευτα πράγματα, όπως τον Βαγγέλη Μαρινάκη (χθεσινό στο ποδόσφαιρο κατά τ’ άλλα) να κατακτά τίτλο με την πρώτη και μάλιστα ΠΑΝΕΥΚΟΛΑ. Αν και «νέος» στη πιάτσα, ο μεγαλομέτοχος του ΟΣΦΠ φρόντισε απλά να δώσει το κουμάντο του μαγαζιού σ’ έναν ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ  προπονητή, να συνασπίσει δίπλα του τα «μεγάλα πιστόλια» του παραγοντικού παιχνιδιού που παίζεται στην Ελλάδα και… αυτά. Είναι και τυχερό το αφεντικό του Ολυμπιακού. Παρέλαβε τον «αιώνιο» σε εποχές που η ψυχολογία του κόσμου του βασικού του αντιπάλου είναι σε οριακό σημείο και ΔΕΝ βελτιώνεται ύστερα από ένα νταμπλ, όπως ατυχώς πίστεψαν (;) κάποιοι ποδοσφαιριστές του πρωταθλητή.

Ο Κώστας Αντωνίου είπε πρόσφατα ότι δεν θα ζήσουμε το παράδειγμα του 2004 όταν η διοίκηση νόμιζε ότι τα έμαθε όλα μετά την κατάκτηση των τίτλων και το καλοκαίρι φόρτωσε τον Παναθηναϊκό σαβούρα, με αποτέλεσμα να έρθουν ακόμα μεγαλύτερα δεινά μόνο και μόνο επειδή δεν υπήρξε σταθερή χάραξη στρατηγικής. Ο Μαλεζάνι ήθελε να «φτιάξει» τους πιτσιρικάδες (Λεοντίου, Μάντζιο, Τζιόλη, Δάρλα), ο Μπάκε να παίξει 4-3-3, ο Πεσέιρο να κερδίζει με 1-0, ο Φιλιππίδης έλεγε για μεσομακροπρόθεσμα πλάνα, ο Τζίγκερ διαπίστωνε ότι οι προπονητές δεν είναι γάλατα με ημερομηνία λήξης (και τους… απέλυε μετά από λίγο), γενικά μία ασάφεια και σύγχυση λόγων και ρόλων και μάλιστα σε εποχές που στο κλαμπ υπήρχε μονομετοχικότητα.

Τώρα που έχουν πολλοί λόγο στα κοινά του Παναθηναϊκού, το κλίμα σύγχυσης είναι φυσικό να διογκώνεται και αυτό επηρεάζει τους οπαδούς. Από τη στιγμή που οι τελευταίοι έχουν πειστεί ότι μέσα στον ΠΑΟ ο ένας πάει να φάει τον άλλο και η δυσπιστία τους έχει φουντώσει, ας το πάρουμε απόφαση ότι η χρονιά είναι τελειωμένη. Πέρσι το νταμπλ ήρθε επειδή οι οπαδοί «έβαλαν πλάτη» σε πολύ δύσκολες στιγμές (στις ήττες στα ντέρμπι, στις ευρωπαϊκές «τριάρες»), τώρα που το μεγαλύτερο όπλο της ομάδας τελεί υπό ΑΠΟΛΥΤΗ ομηρία… δεύτερων σκέψεων, ας προετοιμαζόμαστε για την επόμενη σεζόν, με την ευχή ότι τα πράγματα θα έχουν ξεκαθαρίσει στα ιδιοκτησιακά, θα έχουν εξαφανιστεί από την Παιανία διαχρονικά σύμβολα της μιζέριας και της γκαντεμιάς και σταδιακά ο σύλλογος θα αρχίζει να χτίζεται ξανά πάνω σε ΣΤΕΡΕΕΣ βάσεις.

Ευχής έργον θα ήταν μέχρι τότε να μη «φαγωθεί» άλλος ένας προπονητής, μία από τις καλύτερες λύσεις που θα μπορούσε να βρει ο ΠΑΟ την εποχή που βγήκε στο παζάρι για αναζήτηση έμπειρου τεχνικού. Επιμένω ότι το συγκεκριμένο ρόστερ υπό κανονικές συνθήκες θα μπορούσε να πάρει τίτλους για πλάκα φέτος. Είναι εξοργιστικό όμως να ψυλλιάζεσαι ότι αυτή η αγωνιστική αναρχία που παρακολουθούμε εσχάτως, οφείλεται κατά κύριο λόγο σε χείριστες προσωπικές σχέσεις, σε… παρεάκια, σε κόντρες που μεταφέρθηκαν στα αποδυτήρια από την… Εθνική (!), σε διάθεση (;) να «παυθούν» τα «βαριά» συμβόλαια (Γκαρσία, Γκοβού) για να γίνουν μεταγραφές τον Ιανουάριο… Είναι ΠΟΛΛΑ τα παραπάνω για να τα αντέξει ο ψυχισμός του οπαδού, που θολώνει και ξεσπά.   
 

ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ
ΕΚΤΥΠΩΣΗ

ΕΞΕΔΡΑ