ΔΕΝ ΗΤΑΝ Η ΝΙΚΗ, ΟΥΤΕ ΟΙ ΠΟΝΤΟΙ. ΗΤΑΝ Ο ΤΡΟΠΟΣ

Ο Χρήστος Μπαρούνης γράφει για την εμφατική αντίδραση του Παναθηναϊκού ΟΠΑΠ και την σταδιακή βελτίωση συγκεκριμένων μονάδων που βγήκαν μπροστά για τη νίκη επί της Γκραν Κανάρια.

Δεν ήταν η νίκη, ούτε οι πόντοι. Ήταν ο τρόπος

Ασφαλώς και η Γκραν Κανάρια δεν ήταν το… μεγαθήριο πάνω στο οποίο έψαχνε να ξεσπάσει ο Παναθηναϊκός ΟΠΑΠ για να φτιάξει την κατάσταση, να ρεφάρει την «κακή» ήττα του Μονάχου και να αλλάξει το σκηνικό.

Από την άλλη βέβαια, όποιος θεωρούσε «τελειωμένο» το παιχνίδι με την ομάδα που δύο μέρες νωρίτερα είχε κερδίσει την Μπαρτσελόνα πριν καν αυτό αρχίσει, μάλλον απέχει πολύ από την νοοτροπία αυτής της ομάδας και τη φιλοσοφία του προπονητή της.

Στο ματς με τους Ισπανούς, οι «πράσινοι» έψαχναν περισσότερα από ένα πράγματα, παραπάνω από ένα πρόσωπα, πιο πολλούς από έναν τρόπους για να δείξουν αντανακλαστικά, να δώσουν σημάδια αντίδρασης, να φτιάξουν την ψυχολογία τη δική τους, μαζί και του κόσμου.

Δεν ήταν μόνο η νίκη ή οι 102 πόντοι τα… αποκούμπια που έψαχνε ο Παναθηναϊκός για να πετύχει όλα τα παραπάνω. Ήταν ο τρόπος και κυρίως τα πρόσωπα με τα οποία το έκανε.

Όσο εύκαμπτος αντίπαλος κι αν αποδείχτηκε τελικά η Γκραν Κανάρια, το ξεκίνημα του αγώνα και το 6-12 που οδήγησε τον Τσάβι Πασκουάλ σε γρήγορο τάιμ άουτ και… γκάζι προς τους παίκτες του προσέθεσε έξτρα βαρίδια στα πόδια των «πρασίνων», σε μία ούτως ή άλλως δύσκολη και κρίσιμη βραδιά.

Ο Παναθηναϊκός και πιο συγκεκριμένα ο προπονητής του, είχε ξεκάθαρο πλάνο για να αποκομίσει παραπάνω κέρδη από αυτό το ματς. Αποφάσισε, λοιπόν, να δώσει ρόλο και χρόνο σε παίκτες που τον χρειάζονταν, που τον άξιζαν και που θα μπορούσαν να στείλουν ένα μήνυμα… βάθους αλλά και μαζικής αντίδρασης (65 πόντοι από τον πάγκο).

Έτσι είδαμε τον Λεκαβίτσιους να μένει στο παρκέ περισσότερο από κάθε άλλο συμπαίκτη του, να δικαιώνεται (για την  εμφάνιση του μονάχου) και να δικαιώνει, έτσι είδαμε τον Τόμας να παίρνει παραπάνω πρωτοβουλίες και ευθύνες και να σκοράρει 10 πόντου σε 8 λεπτά, έτσι είδαμε τον Παπαπέτρου να υπενθυμίζει με ποια προοπτική πέρασε το κατώφλι του ΟΑΚΑ. Έτσι είδαμε μέχρι και τον Παπαγιάννη να… ξεκουράζει τους Γκιστ-Λάσμε και να παίζει ολόκληρο δεκάλεπτο (συνολικά), πράγμα που δεν είχε καταφέρει να κάνει στο Ααλεξάνδρειο, με το «DNP» του Μονάχου να ακολουθεί.

Μαζί με τα διαφορετικά πρόσωπα, όμως, αυτό που ικανοποίησε ήταν και ο διαφορετικός τρόπος. Μέσα σε όλες τις απαντήσεις που κλήθηκε να δώσει ο Παναθηναϊκός, υπήρξε και αυτή στο… αιώνιο τρίποντο ερώτημα.

Οι «πράσινοι» επέλεξαν να πάνε κοντά στο καλάθι (o Τόμας διακρίθηκε σε αυτό το κομμάτι) και να αφήσουν τα τρίποντα στην άκρη για ένα παιχνίδι, βλέποντας άλλωστε στα δύο προηγούμενα παιχνίδια ότι δεν τους… πάνε. Κάπως έτσι έφτασαν μέχρι τα μέσα του τετάρτου δεκαλέπτου να έχουν εκτελέσει μόλις 6 (!) τέτοια, τα μισά δηλαδή από όσα εκτέλεσαν συνολικά (άλλα 6 στο τελευταίο πεντάλεπτο), με την σπάνια διαφορά διπόντων-τριπόντων να «κάθεται» εν τέλει στον… τρομακτικό αριθμό «46».

Η νίκη και οι 102 πόντοι ήταν απλά η αρχή της αντίδρασης, η οποία βασίστηκε πάνω σε συγκεκριμένες «αρχές» που βάζει ο Τσάβι Πασκουάλ σε αυτό το πρώιμο στάδιο του «χτισίματος».

Ακολουθεί το δύσκολο και επικίνδυνο ματς με τη Ζαλγκίρις (λάθος εκτίμηση έγινε από τους περισσότερους τελικά για τους Λιθουανούς), όπου ασφαλώς και ο τρόπος που προαναφέραμε θα αλλάξει, με την «αναγκαιότητα» της νίκης να μπαίνει πια στην πρώτη λίστα των «πράσινων» προσδοκιών.

Υ.Γ: Σημαντικό να κερδίζεις ένα κομβικό ματς και μαζί με αυτό να κερδίζεις και τους παίκτες σου

Υ.Γ2: Για όσους βιάστηκαν, να σας συστήσουμε τον… Ιωάννη Παπαπέτρου

ΥΓ.3: Για να κριθεί όπως και κρίνεται τόσο αυστηρά ο Λεκαβίτσιους, θα χρειαστεί και ανάλογα κριτήρια-παιχνίδια.

Υ.Γ4: Αυτόν τον Τόμας θες.

ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ
ΕΚΤΥΠΩΣΗ

ΕΞΕΔΡΑ

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ

Τετάρτη, 14 Νοεμβρίου