ΑΝ Ο ΤΕΛΙΚΟΣ ΤΟΥ «ΓΟΥΕΜΠΛΕΪ» ΓΙΝΟΤΑΝ ΣΗΜΕΡΑ!

Στον αδηφάγο κόσμο των social media θα είχαμε «κρεμάσει» τον Καψή και τον Οικονομόπουλο για το αυτογκόλ και ο Πούσκας θα είχε χαρακτηριστεί «ταβερνιάρης»…

Αν ο τελικός του «Γουέμπλεϊ» γινόταν σήμερα!

Όταν το ημερολόγιο γράφει 2 Ιουνίου, εδώ και 47 χρόνια κάθε Παναθηναϊκός θυμάται θέλοντας και μη γιατί είναι υπερήφανος. Γιατί πάντα, σε όποια κατάσταση κι αν είναι τώρα ο Σύλλογος, θα είναι ο «Πρέσβης». Γιατί πάντα θα είναι ο Panathinaikos. Διότι αυτό που κατάφερε ο Παναθηναϊκός στις 2 Ιουνίου 1971 δεν πρόκειται να το καταφέρει καμία άλλη ελληνική ομάδα, κι αν κάποια, κάπου, κάπως, κάποτε το καταφέρει αυτή θα είναι και πάλι ο Παναθηναϊκός.

Για να ακριβολογούμε, η 2α Ιουνίου απλά ήταν η κορύφωση της πλέον εντυπωσιακής παρουσίας ελληνικής ομάδας στην Ευρώπη. Ήταν η ημέρα της συμμετοχής του Παναθηναϊκού στον τελικό του Κυπέλλου Πρωταθλητριών απέναντι στον πανίσχυρο Άγιαξ του Γιόχαν Κρόιφ και των υπόλοιπων παικταράδων. Οι Ολλανδοί, τότε, κατάφεραν να κερδίσουν 2-0 την ομάδα του Πούσκας και να πάρουν το τρόπαιο, με το «τριφύλλι» όμως να επιστρέφει σαν θριαμβευτής από το «Γουέμπλεϊ» αφού είχε πετύχει το ακατόρθωτο για τα ελληνικά δεδομένα. Όχι μόνο του τότε, διαχρονικά. Είναι, άλλωστε, η παρουσία του Παναθηναϊκού σε τελικό Κυπέλλου Πρωταθλητριών, η μεγαλύτερη στιγμή του ελληνικού ποδοσφαίρου σε συλλογικό επίπεδο και μόνο το «θαύμα» του Euro 2004 μπορεί να σταθεί δίπλα της. Ανάλογα με την οπτική του καθενός, μπορεί να τοποθετήσει τη μια ή την άλλη λίγο ψηλότερα…

Διαβάζοντας τα αφιερώματα και τις αναφορές που έγιναν στον Τύπο και το διαδίκτυο σήμερα, 2 Ιουνίου, για εκείνη τη μεγάλη επιτυχία του Παναθηναϊκού, πέφτουμε πάνω και σε δημοσιεύματα της εποχής. «Γκρεμίστε τα τείχη», «έρχονται οι πραγματικοί νικητές», «ο Παναθηναϊκός θριαμβευτής στην Ευρώπη» και διάφοροι άλλοι τίτλοι από όλες τις εφημερίδες της εποχής. Όχι μόνο της φίλα προσκείμενες στον Παναθηναϊκό. Έχετε φανταστεί ποτέ τι θα γινόταν αν ο τελικός αυτός γινόταν σήμερα;

Στον κόσμο που βρίθει από μιζέρια, κακία και μόνιμη… κριτική όλων προς όλους; Στον κόσμο που εμείς μέσα από ένα πληκτρολόγιο, ένα κινητό ή ένα τάμπλετ, από κάθε πιθανή κι απίθανη γωνία όλου του πλανήτη, κατακεραυνώνουμε όποιον απλά δεν μας… αρέσει ή θεωρούμε πως κάτι δεν έκανε καλά; Θέλετε να κάνουμε ένα… fast forward και να φέρουμε  τον τελικό του «Γουέμπλεϊ» στο σήμερα;

2bhjce

Πρώτα από όλα, δεν θα υπήρχε ποτέ το πανό των φίλων του Ολυμπιακού υπέρ του «τριφυλλιού» σε κανέναν από τους αγώνες που παρουσιάστηκε τότε. Φυσικά και δεν θα υπήρχε και στον τελικό. Δεδομένα θα είχαν ανακαλυφθεί σκιές από την «ερυθρόλευκη» πλευρά, σε γνωστή εκπομπή οπαδών – τηλεοπτικών παρουσιαστών θα ακούγαμε για «τον πάτο που έχετε στην Ευρώπη κι εμείς μένουμε έξω με 9 βαθμούς κι εσείς περνάτε με 7» και για «τα καφενεία που αποκλείσατε μωρέ, που να περνάγατε από τον δικό μας όμιλο». Φυσικά μετά την ήττα θα είχαμε πανηγυρισμούς σε Πειραιά και περίχωρα, όπως τα είδαμε άλλωστε όλα αυτά τα παραπάνω να συμβαίνουν από το 1996 κι έπειτα όταν ο Παναθηναϊκός έφτασε στους «4» και στα προημιτελικά ευρωπαϊκών διοργανώσεων αρκετές φορές.

Δεδομένα θα είχαμε… status κατά ριπάς σε Facebook, Twitter, Instagram και ό,τι άλλο υπάρχει, τα οποία θα άλλαζαν γνώμη όσο εύκολα αλλάζει κι η φορά του αέρα. Τα πρώτα… μπινελίκια σε παίκτες και προπονητή θα πέφτανε στο 5’ για το γκολ του Φαν Ντάικ, ενώ θα γινόταν ο κακός χαμός για το αυτογκόλ στο 87’ από την κόντρα στον Καψή που «κρέμασε» τον Οικονομόπουλο και «έγραψε» το τελικό 2-0. Τί είπατε; Διαφωνείτε; Ρωτήστε και τον Κάριους να δούμε τη γνώμη του... 

Από τον… ορυμαγδό δεν θα γλίτωνε ούτε ο τεράστιος Φέρεντες Πούσκας. Θα τα… άκουγε για την ενδεκάδα, γιατί δεν έκανε αλλαγές, γιατί δεν άλλαξε σύστημα και πάει λέγοντας. Δεδομένα θα βρισκόταν κάποιος να τον χαρακτηρίσει ως… ταβερνιάρη, που είναι και της μόδας. (Ρωτήστε και τον Λάσο για το τελευταίο). Αφήστε τα memes που θα δημιουργούσαν «φίλοι» και εχθροί… Να μην σου τύχει που λένε…

Για να μην είμαστε βέβαια και ακραίοι, προφανώς και θα υπήρχε τεράστια περηφάνεια, από μεγάλη μερίδα του κόσμου, προφανώς και οι περισσότεροι θα αποθέωναν την ομάδα όποιο κι αν ήταν το αποτέλεσμα, όμως, οι… μηδενιστές, οι «σταλεγάκηδες» και οι ξερόλες θα ήταν εκεί για να στήσουν το… δικό τους πάρτι. Πάρτι που δεδομένα θα είχε συνέχεια σε σχόλια στις αθλητικές ιστοσελίδες, αναγνωστών και αρθρογράφων, αθλητικά ραδιόφωνα και δεν συμμαζεύεται… Φτάνουμε, δηλαδή, στο σημείο να αναρωτιόμαστε τι τελικά ισχύει για την περίπτωση της δικής μας γενιάς, των 30 και άνω… Καλύτερα που έγινε τότε και γλίτωσαν από την ανθρωποφαγία μένοντας στη συνείδηση όλων ως μέγιστοι ήρωες στην Παναθηναϊκή Ιστορία ή πόσο κρίμα που δεν ζούσαμε για να το δούμε όλο αυτό όταν συνέβαινε, όταν η ιστορία γραφόταν;

Όσο και αν θα υπήρχαν αρνητικά, θα επιλέξουμε το δεύτερο. Ας έφτανε και στη σύγχρονη εποχή ο Παναθηναϊκός σε έναν τελικό Champions League (έφτασε μια και δυο φορές πάρα πολύ κοντά όντως) και ας τον έχανε 2-0 με γκρίνια… Θα μου πείτε «τι λες ρε μεγάλε; Γιατί να μην τον κέρδιζε;». Προφανώς αυτό θα ήταν το ιδεατό και το όνειρο όλων αν υπήρχε ποτέ τέτοια περίπτωση…

ΥΓ. Και τώρα που τελειώσαμε την αναδρομή και την ονειροπόληση, ας βυθιστούμε και πάλι στη μιζέρια της καθημερινότητας έτσι όπως είναι η κατάσταση ΣΗΜΕΡΑ στον Παναθηναϊκό. Πολύ αμφιβάλουμε αν τα παιδιά που γεννήθηκαν στις 2 Ιουνίου 2018 θα δουν κραταιό Παναθηναϊκό στην Ευρώπη όπως τον μάθανε οι παππούδες, οι πατεράδες μας κι εμείς, όσο συνεχίζονται οι παλινωδίες της τρέχουσας διοίκησης… Μακάρι αυτό να αλλάξει και να γίνει το καλύτερο δυνατό για την ομάδα, όμως, τα σημάδια μόνο θετικά δεν είναι…

Τα βλέπουμε όλα πράσινα και στο Instagram. Ακολούθησέ μας!
ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ
ΕΚΤΥΠΩΣΗ

ΕΞΕΔΡΑ

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ

Σάββατο, 20 Ιουλίου