Η (ΔΕΥΤΕΡΗ) ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΤΟΥ ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟΥ ΓΙΑ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟ ΤΙΤΛΟ

Πέρασαν 15 χρόνια από το βράδυ που ο Παναθηναϊκός έδειξε ικανός να γίνει η πρώτη ελληνική ομάδα που θα έφερνε ευρωπαϊκό, ποδοσφαιρικό, τρόπαιο στην Ελλάδα.

Η (δεύτερη) μεγαλύτερη ευκαιρία του Παναθηναϊκού για ευρωπαϊκό τίτλο

Όταν ο Παναθηναϊκός κληρώθηκε με την Πόρτο του Ζοσέ Μουρίνιο στους «8» του Κυπέλλου UEFA της σεζόν 2002-2003, αρκετοί ήταν αυτοί που πίστεψαν πως έφτασε στο τέλος της μια ακόμα ονειρική πορεία. Η ομαδάρα του Σέρχιο Μαρκαριάν, συνέχεια του καλύτερου Παναθηναϊκού των τελευταίων 20 χρόνων που είχε φτιάξει ο Γιάννης Κυράστας, είχε διαφορετική άποψη. Ακόμα και σήμερα αν ρωτήσετε τους πρωταγωνιστές εκείνης της εποχής θα σας πουν πως πίστευαν ότι μπορούν να πάρουν ακόμα και το τρόπαιο. Αυτή η πίστη, έγινε ακόμα πιο έντονη μετά το βράδυ της 13ης Μαρτίου 2003 στο «Ντας Άντας».

Τότε, ο Παναθηναϊκός είχε αναγκάσει μια ομάδα υψηλότατου επιπέδου, που λειτουργούσε με τροματική τακτική συνέπεια και προσήλωση στον στόχο, να φύγει με το κεφάλι κάτω από το δικό της γήπεδο. Το respect του Μουρίνιο, τα λέει όλα άλλωστε. Όσοι έζησαν τότε εκείνες τις ημέρες, θα έχουν ακόμα στη μνήμη τους την αίσθηση που είχαν και τότε. Πως ο Παναθηναϊκός κάνει ένα τεράστιο βήμα όχι μόνο για να πάει στα ημιτελικά αλλά για να διεκδικήσει με πολύ αυξημένες πιθανότητες και το τρόπαιο. Το γκολ του Ολιζαντέμπε στην Πορτογαλία, τελικά, δεν έφτασε. Ο επαναληπτικός ήταν μια δύσκολη βραδιά, που και πάλι θα είχε εξελιχθεί αλλιώς αν το σουτ του Λυμπερόπουλου δεν πήγαινε στο δοκάρι κι αν η ομάδα είχε - νωρίτερα - ενισχυθεί όπως είχε ζητήσει τότε ο προπονητής.

Ο αστικός μύθος λέει πως ο Μαρκαριάν ακόμα και σήμερα λέει "ζ'ήτησα ένα πιτόνι πετρέλαιο για να πάρουμε το UEFA και το πρωτάθλημα και μου έφεραν ένα ποτήρι νερό". Θυμίζουμε πως τότε ο Παναθηναϊκός τον Ιανουάριο φερόταν να εξετάζει την απόκτηση του Αργεντινού μέσου, Νταμιάν Μάνσο, που έκανε... παπάδες στην πατρίδα του και ήρθε τελικά στην Ελλάδα σε προχωρημένη ηλικία στην Ξάνθη. Τελικά πήρε τον Ξενοφώντα Γήττα από τον ΠΑΣ Γιάννινα. Η πραγματικότητα, βέβαια, λέει και κάτι ακόμα. Η ΕΠΟ και η ΕΠΑΕ αρνήθηκαν την αναβολή αγώνα που ζήτησαν οι "πράσινοι", κάτι που αν ζητούσε βέβαια άλλη ομάδα θα γινόταν αυτόματα και εις διπλούν, σε ματς που έγινε μετά τον πρώτο αγώνα ο Παναθηναϊκός έχασε το Νο1 χαφ του, τον Άγγελο Μπασινά, και ουσιαστικά δεν είχε μια ανάλογα ποιοτικά λύση για να τον αντικαταστήσει.

Τα υπόλοιπα είναι ιστορία και τα ξέρετε, αλλά είναι δεδομένο πια πως αυτή ήταν η δεύτερη μεγαλύτερη ευκαιρία του Παναθηναϊκού να πάρει ένα ευρωπαϊκό τρόπαιο. Η πρώτη ήταν το 1971 στο Γουέμπλεϊ, αφού εκεί η ομάδα έφτασε ως την πηγή του τελικού όμως ηττήθηκε από τον τρομερό και ασύλληπτο Άγιαξ της εποχής, του μεγάλου Γιόχαν Κρόιφ. Παρότι οι αγώνες με την Πόρτο ήταν προημιτελικοί, ήταν πολύ μεγαλύτερες ευκαιρίες από τις φορές που ο Παναθηναϊκός βρέθηκε σε ημιτελικά διοργανώσεων. Αν τα δούμε ψυχρά, ούτε το 1985, ούτε και το 1996 ειδικά σε τελικό που έγινε στην Ιταλία, το τριφύλλι θα είχε μεγάλη τύχη απέναντι στη Γιουβέντους. Βέβαια, με τη συγκεκριμένη ομάδα η παράδοση είναι διαχρονικά καλή αλλά σε τελικούς οι Ιταλοί είναι πάντα πιο επικίνδυνοι.

Το 2003, λοιπόν, ο Παναθηναϊκός αν περνούσε την Πόρτο θα έπεφτε στη Λάτσιο. Μια ομάδα που δεδομένα μπορούσε να περάσει εκείνη την εποχή και να φτάσει στον τελικό της Σεβίλλης κόντρα στη Σέλτικ για να διεκδικήσει την κούπα. Ο ίδιος ο Μουρίνιο, άλλωστε, έλεγε πως όποιος περνούσε από το ζευγάρι Πόρτο - Παναθηναϊκός θα ήταν κι ο νικητής του Κυπέλλου UEFA εκείνης της σεζόν. Όπως μερικά χρόνια αργότερα έχει γράψει σε βιβλίο του πως αν η Πόρτο δεν περνούσε στον επαναληπτικό της Λεωφόρου, θα είχε δεχθεί ένα ισχυρό πλήγμα και δεν θα κατάφερνε να πάρει ούτε το Champions League που πήρε το 2004 και ο ίδιος να εκτινάξει την καριέρα του. Τα αν, βέβαια, δεν γράφουν την ιστορία. Για κάποια από τα παιδιά εκείνης της ομάδας του Παναθηναϊκού, για τον αείμνηστο Κυράστα και για τον συμπαθέστατο Μαρκαριάν, τουλάχιστον ήρθε η δικαίωση στο Euro 2004...

Σκεπτόμενοι, λοιπόν, το πως πέρασαν κιόλας 15 χρόνια από εκείνο το βράδυ που ο... Μανωλάκης κάρφωσε τον Μπαΐα μετά τη σέντρα του Κόλκα, ελπίζουμε να μην χρειαστεί ανάλογα μεγάλο διάστημα για να ζήσουμε ξανά τέτοιες στιγμές. Ελπίζουμε και... προσευχόμαστε να γίνει κάτι που θα βάλει ξανά τον Παναθηναϊκό στη Λεωφόρο της δόξας, ευρωπαϊκής και μη, όπως του αρμόζει. Και φυσικά, όταν θα παρουσιαστεί, θέλουμε να μην χαθεί και τρίτη μεγάλη ευκαιρία για μια ευρωπαϊκή κούπα... Ο Παναθηναϊκός, άλλωστε, είναι και η μοναδική ομάδα στην Ελλάδα που θα μπορέσει ποτέ να φτάσει σε μια τέτοια τεράστια διάκριση...

ΥΓ. Τα έχουμε δει όλα με τη σημερινή κατάσταση στην ΠΑΕ. Ελπίζουμε να μην δούμε/ζήσουμε μεγαλύτερες ντροπές. Ας δουν κάποιοι την ιστορία του Παναθηναϊκού, στιγμές και αισθήματα όπως τα παραπάνω, κι ας αντιληφθούν το που βρίσκονται και τι πάνε να κάνουν.

ΥΓ2. Διαχρονικά σαν ευκαιρία, σε ένα ματς ή ένα ευρωπαϊκό διασταύρωμα για να συνεχιστεί μια τιτάνια πορεία, θα παραμένει κορυφαία αυτή του Βλάοβιτς. Όπου και τότε, αν ο Παναθηναϊκός περνούσε θα έπεφτε στη Ρεάλ Μαδρίτης που πήρε το τρόπαιο και ήδη τον είχε νικήσει στην ίδια σεζόν 3-0 στη Μαδρίτη και στην Αθήνα αναδείχθηκαν ισόπαλοι 2-2 σε μια ακόμα ευρωπαϊκή ματσάρα στη Λεωφόρο της περασμένης δεκαετίας...

ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ
ΕΚΤΥΠΩΣΗ

ΕΞΕΔΡΑ

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ

Δευτέρα, 17 Δεκεμβρίου