Ο ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟΣ ΘΑ ΤΟΥΣ «ΠΟΝΑΕΙ» ΠΑΝΤΑ!

Όπως κι αν είναι, με όποιους κι αν παίζει, πάντα θα είναι αυτός που θα υπάρχει για να καταστρέφει τα σχέδιά τους…

Ο Παναθηναϊκός θα τους «πονάει» πάντα!

Τακτικές αναλύσεις και… ποδοσφαιροκουβέντα, δεν χωράνε μετά από αυτό που είδαμε στο «Γ. Καραϊσκάκης». Εξάλλου, τα ντέρμπι σπάνια κρίνονται από αυτά, αλλά τα κρίνουν τα πρόσωπα, το πάθος, η θέληση, η καρδιά. Ο Παναθηναϊκός τα τρία τελευταία τα είχε σε υπερθετικό βαθμό, σε συνδυασμό όμως με το πλάνο και την πνευματική ετοιμότητα, όπως τα πέρασε στους παίκτες ο Μαρίνος Ουζουνίδης που για ακόμα μια φορά απέδειξε το γιατί είναι ό,τι καλύτερο για το κλαμπ σε όλα τα επίπεδα το τελευταίο διάστημα.

Όσο για τα πρόσωπα, όσοι έπαιξαν έκαναν αυτό που έπρεπε για να έρθει ένα θετικό αποτέλεσμα, αν και στα πρόσωπά τους έβλεπες πως πίστευαν ακόμα και στο διπλό, ακόμα και μετά το πέναλτι αλά Παπουτσέλης και την αποβολή που «ανακάλυψε» ο Ευαγγέλου. Σε κάθε περίπτωση, σε όλους όσοι βρέθηκαν στο Φάληρο με το τριφύλλι στο μέρος της καρδιάς, αξίζει ένα τεράστιο μπράβο και μια γεμάτη Λεωφόρος το Σάββατο κόντρα στον Αστέρα Τρίπολης. Διότι δεν ήταν και λίγο αυτό που κατάφερε ο Παναθηναϊκός…

Έχει υπομείνει εδώ και 22 χρόνια ό,τι πιο επικίνδυνο και ξένο προς τα αθλητικά ιδεώδη έχει εμφανιστεί στον παγκόσμιο αθλητισμό. Το σύστημα αυτό που ελέγχει το ποδόσφαιρο και έδινε τίτλους κατά παραγγελία, δεν κατακρεούργησε άλλη ομάδα περισσότερο. Δεν προκάλεσε τόσο μεγάλη ψυχολογική, ηθική, οικονομική και αγωνιστική φθορά σε σύλλογο όσο στο «τριφύλλι». Το οποίο βρίσκεται στη χειρότερη στιγμή της ιστορίας του. Παρόλα αυτά, ακόμα και έτσι, έναν… ημιθανή Παναθηναϊκό όχι απλά δεν μπόρεσαν να τον… κάνουν καλά αλλά παραλίγο να τους στείλει και αδιάβαστους!

Κι εδώ είναι όλο το… ζουμί. Όσο υπάρχει Παναθηναϊκός, πάντα θα ζουν με την… αγωνία. Πάντα θα τους ενοχλεί η παρουσία του, πάντα θα… ονειρεύονται τον αφανισμό του – όπως λένε εδώ και τόσο καιρό – και πάντα θα τους κάνει να χάνουν την ηρεμία και την… ψυχραιμία τους. Όπως έχουμε πει ξανά, ο Παναθηναϊκός και όλα όσα πρεσβεύει σαν Σύλλογος, είναι αυτό που θα ήθελαν να γίνουν αλλά δεν μπορούν. Το βάρος που έχει αυτή η φανέλα, η ιστορία των 110 χρόνων και το ανυπέρβλητο μεγαλείο του, ούτε θα πεθάνουν ποτέ, ούτε μπορούν να… αγοραστούν.

Θα πείτε «καλά, για μια ισοπαλία με τον Ολυμπιακό στο Φάληρο όλα αυτά; Τόσο έχετε μικρύνει την ομάδα;». Η απάντηση είναι όχι. Δεν πανηγυρίζει κανείς για το γεγονός ότι δεν ηττήθηκε ο Παναθηναϊκός. Παρόλα αυτά, ζυγίζοντας και τα δεδομένα που υπάρχουν στην παρούσα φάση, αισθάνεται κάθε άνθρωπος που ακολουθεί την παναθηναϊκή ιδέα πως αξίζει τελικά τον κόπο να συνεχίσει να το κάνει αυτό και να αγαπάει ακόμα περισσότερο το τριφυλλάκι…

Ο κάθε Παναθηναϊκός, θα πρέπει να αισθάνεται υπερήφανος που η ομάδα του πάλεψε με ό,τι είχε διαθέσιμο, χωρίς «σπρώξιμο» από πουθενά και παρατημένη από όλους και από όλα, απέναντι σε ένα κλαμπ με ευρωστία, χρήματα, αλλά και τις κατάλληλες διασυνδέσεις και «μηχανισμούς» σε όλα τα επίπεδα. Και όχι απλά πάλεψε, όχι απλά στάθηκε όρθια αλλά λίγο έλειψε να τους ρίξει και στο… καναβάτσο μια για πάντα. Διότι μια ήττα από αυτή την έκδοση του Παναθηναϊκού, που έπαιζε και με δέκα παίκτες, θα ήταν το τελειωτικό χτύπημα στην «καρδιά» της ομάδας που έκανε… στάση ζωής το «νίκη με κάθε τρόπο».

ΥΓ. Ο Άλτμαν στην καλύτερή του εμφάνιση με τον Παναθηναϊκό, παθαίνει ό,τι χειρότερο υπάρχει σε τραυματισμό. Πόση αδικία σε μια φάση όπου έχει γυρίσει στην άμυνα να βοηθήσει και «θυσιάζεται» για την ομάδα; Πόση; Περαστικά στο παιδί, να γυρίσει γρήγορα και δυνατός.

ΥΓ2. Αν βάλει κανείς κάτω τα ρόστερ των ομάδων, κυρίως το πόσο κοστίζουν χρηματιστηριακά γιατί στο χορτάρι φάνηκε η πραγματική αξία του καθενός, θα καταλάβει το πόσο σημαντικό ήταν αυτό που κατάφερε ο Παναθηναϊκός. Αλλά και το πόσο εύκολα θα είχε φτάσει σε νέο 0-3 αν είχε κανονικό φορ και μια – δυο ακόμα υψηλού επιπέδου λύσεις. Ακόμα κι έτσι, όμως, τους… εξέθεσε. Όλους!

ΥΓ3. Με τα «αν», βέβαια, δεν κάνουμε δουλειά αλλά ας πούμε ακόμα ένα. Αν ο Ευαγγέλου έδινε, ως όφειλε, το πέναλτι του Ρομαό στον Δώνη, θα είχε τελειώσει πολύ νωρίτερα και ακόμα πιο «γλυκά» το ντέρμπι…

ΥΓ4. Και όλο αυτό που είδαμε, ήρθε με ποδόσφαιρο. Όχι με «κλεφτοπόλεμο» όπως πίστευαν κάποιοι. Η κατοχή 50-50, οι τελικές 10-10 και πιο «καθαρές» φάσεις ειδικά στο πρώτο μέρος για τον Παναθηναϊκό. Φανταστείτε, δηλαδή, να μην είχε «ξηλωθεί» το ρόστερ τρεις – τέσσερις φορές τόσο βίαια, τι θα γινόταν…

ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ
ΕΚΤΥΠΩΣΗ

ΕΞΕΔΡΑ

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ

Τρίτη, 24 Απριλίου