ΧΑΡΑ ΣΤΟ ΚΟΥΡΑΓΙΟ ΤΟΥ…

Ο Χρήστος Γιαννούλης γράφει στο Leoforos.gr για τον Παναθηναϊκό του Μαρίνου Ουζουνίδη που αποδεικνύεται πως πρέπει να κάνει… γερό στομάχι για να αντέξει όσα βλέπει από την ομάδα του!

Χαρά στο κουράγιο του…

Δεν ήταν κάτι… πρωτότυπο αυτό που παρακολουθήσαμε το Σάββατο στο «Καυτανζόγλειο». Δεν έγινε για πρώτη φορά φέτος για να μπορεί να πει κανείς «δεν μας ήθελε η μπάλα». ΟΚ, ως ένα σημείο μπορεί να υπάρξει η δικαιολογία, γιατί περί τέτοιας πρόκειται όταν αντιμετωπίζεις μια ομάδα της ποιότητας του Ηρακλή (με όλο τον σεβασμό στην τεράστια και μάγκικη προσπάθεια που κάνουν παίκτες και προπονητής της εν λόγω ομάδας), της ατυχίας στην τελική προσπάθεια, όμως, ως πότε θα γίνεται ανεκτό αυτό το πράγμα; Ως πότε ο Παναθηναϊκός θα παίζει λες και είναι σε περίοδο… προετοιμασίας ή ομάδα που εξασφάλισε την παραμονή και νοιάζεται για τη… χαρά της συμμετοχής;

Πέρα από το ενδεχόμενο της μη εισόδου στην πεντάδα που είναι εξαιρετικά ορατό, με το πρόγραμμα – φωτιά γεμάτο ντέρμπι που έχει μπροστά της η ομάδα, υπάρχει και μια παράμετρος που κάποιοι θα πρέπει να σκεφτούν ξανά αφού δεν είναι διόλου απίθανο να έρθει κάποια στιγμή μια αντίδραση που δεν θα αρέσει σε κανέναν. Αναφερόμαστε στον Μαρίνο Ουζουνίδη και τους συνεργάτες του, κυρίως, και στον Νίκο Λυμπερόπουλο. Ειδικότερα ο Έλληνας προπονητής με το επιτελείο του, προσπαθούν να κάνουν μια πολύ σοβαρή δουλειά στο Κορωπί, έχουν βελτιώσει την ομάδα σε πάρα πολλά κομμάτια που «πονούσε» πάρα πολύ, όπως η φυσική κατάσταση, η παραγωγή φάσεων, η ομαδικότητα στο χορτάρι αλλά και η νοοτροπία ως έναν βαθμό, πλην όμως δέχονται διαρκώς «αδειάσματα» από τους ανθρώπους με τους οποίους συναναστρέφονται καθημερινά.

Ειλικρινά δεν μπορούμε να είμαστε στη θέση του Ουζουνίδη για το τι σκεφτόταν όταν έβλεπε τους παίκτες του με περισσή αφέλεια να σπαταλάνε τη μια ευκαιρία πίσω από την άλλη. Ειδικότερα στο ματς αυτό όπου ο Ηρακλής έπαιζε τη ζωή του, οι παίκτες του πήγαιναν… ταλιμπάν στη μπάλα (και καλά έκαναν δουλειά τους είναι, να σωθούν θέλουν και χίλια μπράβο τους), και είχαν ήδη χρεωθεί από το πρώτο ημίχρονο με κίτρινη κάρτα δυο από τα πιο «βαριά χαρτιά» της ομάδας με τον Ολυμπιακό να έρχεται στη Λεωφόρο την άλλη Κυριακή. Προφανώς και όλοι περιμέναμε ένα δεύτερο γκολ για να «καθαρίσει» το ματς, να βγει ο Μπεργκ και να πάει στον πάγκο για να μην έχουμε… τρεχάματα με την κίτρινη που πήρε, το ίδιο να συμβεί με τον Βιγιαφάνιες και ήρεμα κι ωραία να στραφεί από Δευτέρα η ομάδα στην προετοιμασία του παιχνιδιού με τους Πειραιώτες που είναι… όλα τα λεφτά πλέον ΚΑΙ για βαθμολογικούς λόγους.

Αντ’ αυτού, είδαμε έναν Παναθηναϊκό με συμπεριφορά ομάδας επιπέδου πρωταθλήματος Τύπου στο γκολ του Ηρακλή, με τον Λουντ να χάνει τον Λεοζίνιο που φαινόταν μπροστά του Μπέιλ, τον Τελάντερ να μην έχει αποφασίσει αν θα καλύψει τη σέντρα του Βραζιλιάνου ή την εστία και τελικά να βάζει αυτογκόλ και εν τέλει τους «πράσινους» να… τρέχουν και να μην φτάνουν, χάνοντας εν τω μεταξύ κανά-δυο άχαστα ακόμα ως το 93’ και το τελευταίο σφύριγμα του (τραγικού για ακόμα μια φορά αλλά δεν ήταν αυτή η κύρια αιτία της ισοπαλίας) Καλογερόπουλου.

Τέτοιο… άδειασμα στην προσπάθεια που κάνει συνολικά η ομάδα, δεν υπάρχει στα χρονικά. Άντε τώρα να ψάχνεις τα «πως» και τα «γιατί» ο Παναθηναϊκός δεν κερδίζει σε έδρα που χρειάζεται να πάει με το αεροπλάνο (έχει περάσει μόνο από Τρίπολη, Λιβαδειά και Περιστέρι), αλλά και το πώς θα αποφύγει το «κάζο» του να μην μπει στην πεντάδα. Ο Ουζουνίδης, εμφανώς «σκασμένος» με αυτά που είδε για ακόμα μια φορά, να λέει στη συνέντευξη Τύπου πως αποκλειστικά υπεύθυνη είναι η ομάδα του για την απώλεια βαθμών και την ίδια ώρα να υπάρχει ανακοίνωση για τη διαιτησία που τον εκθέτει προφανώς εν αγνοία του. Ναι, να συμφωνήσουμε πως έχει πει κι ο ίδιος πως δεν μιλάει ποτέ για τη διαιτησία, όμως, να μην κοροϊδευόμαστε. Θέλετε να πούμε για το Αγρίνιο; Για τα Γιάννινα; Για την Ξάνθη; Όχι μια, δέκα ανακοινώσεις να έβγαζε ο Παναθηναϊκός για αυτά τα ματς, θα προσυπογράφαμε με χέρια και με πόδια. Για το ματς με τον Ηρακλή, έστω και αν μπορεί να πει κανείς πως εντάσσεται σε ένα πλαίσιο πολιτικής για ό,τι ακολουθεί, ήταν αχρείαστη.

Είναι, πάντως, πραγματικά αξιοθαύμαστη η υπομονή και το κουράγιο που δείχνει ο Ελληνας προπονητής, ο τεχνικός διευθυντής της ομάδας και όλο το σταφ σε αυτή την προσπάθεια που κάνουν. Διότι όταν ο Παναθηναϊκός μαζεύει δυο δράμια… γάλα στην καρδάρα, δίνει την κλωτσιά, τα κάνει όλα μαντάρα και τρέχει και δεν φτάνει. Το μόνο, που το έχουν αναφέρει άπαντες και τουλάχιστον εκεί δεν είχαμε… αφελείς προσεγγίσεις, που μπορεί πλέον να σώσει την κατάσταση ως έναν βαθμό και να λειάνει τις κοφτερές «γωνίες» της τραγικής σεζόν, είναι η κατάκτηση του Κυπέλλου. Για το ντέρμπι, δεν το συζητάμε καν. Οποιοδήποτε άλλο αποτέλεσμα πέραν της νίκης στη Λεωφόρο, θα είναι καταστροφή σε όλα τα επίπεδα.

ΥΓ. Η Λεωφόρος την Κυριακή πρέπει να «βράζει» σε κόσμια και αθλητικά πλαίσια, για να δοθεί ένα ακόμα «ράπισμα» στους καλομαθημένους της τελευταίας 20ετίας.

ΥΓ2. Δεν πρέπει να δοθεί το παραμικρό δικαίωμα στους «επισκέπτες» της Κυριακής να μην παίξουν. Να καρφωθεί αυτό στο μυαλό όλων όσων πάνε στο γήπεδο, θα το λέμε διαρκώς μέχρι την ώρα της σέντρας.

ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ
ΕΚΤΥΠΩΣΗ

ΕΞΕΔΡΑ

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ

Κυριακή, 24 Ιουνίου