ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ… ΠΑΘΟΣ!

Ο Χρήστος Γιαννούλης γράφει για την τετράδα των Αργεντινών που θα κάνουν τον Παναθηναϊκό πιο σκληρό και πιο μαχητικό από ότι τα προηγούμενα χρόνια!

Επιτέλους… πάθος!

Είναι δεδομένο πως ο Παναθηναϊκός έχει έναν ξεχωριστό τρόπο να αναδεικνύει τους ποδοσφαιριστές από την Αργεντινή σε ηγέτες του και σε αγαπημένους της εξέδρας. Κολλάει το dna του Συλλόγου με τα χαρακτηριστικά των παικτών από αυτή τη χώρα. Το «μαχητική ψυχή» που πρεσβεύσει ο Παναθηναϊκός, αντιπροσωπεύει την πλειοψηφία των παικτών που έρχονται από τη «χώρα του ταγκό». Ειδικότερα όσους έρχονται απευθείας από εκεί και δεν έχουν γίνει πιο… soft μεγαλώνοντας ποδοσφαιρικά στην Ευρώπη.

Σε αυτή την τελευταία κατηγορία, δεν μπορεί να μπει ο Λεντέσμα καθώς στην Ιταλία τα πράγματα είναι εξίσου σκληρά με την Αργεντινή. Σε κάποιες περιπτώσεις ίσως και περισσότερο. Ομοίως κι ο Βιγιαφάνιες που ναι μεν ήρθε νεαρός στην Ελλάδα, αλλά στον Παναιτωλικό όπου το σκληρό παιχνίδι ήταν καθημερινότητα. Ο Παναθηναϊκός, λοιπόν, στα χρόνια που δεν είχε παίκτες από την Αργεντινή στο ρόστερ του – μεγάλο διάστημα η αλήθεια είναι για τα δικά του δεδομένα – είχε χάσει αρκετά σε μαχητικότητα και πάθος.

Η ομάδα ήταν αρκετά μαλθακή, η ψυχολογία έπεφτε πολύ εύκολα και με λίγες εξαιρέσεις παικτών υπήρχε πείσμα και μάχη ως το τελευταίο λεπτό. Αυτή την ιδιοσυγκρασία που έχουν οι τέσσερις Αργεντινοί του ρόστερ, τη θέλει όμως ο Στραματσόνι και για αυτό επέμενε στην απόκτηση όλων αυτών των παικτών. Αρχικά του «Βίγια», στη συνέχεια του «Σέμπα», για τον Λεντέσμα δεν τίθεται καν θέμα αν υπήρχε χρησιμότητα και κέρδος με την απόκτησή του και τελειώνοντας με τον Ρινάλντι για τον οποίο έγινε μάχη κι υπέρβαση για να έρθει.

Όλα αυτά τα χρόνια, πολλοί μεγαλώσαμε με τις διηγήσεις για τον Βερόν, τον Ρότσα και τον Αλβάρες και στη συνέχεια πανηγυρίσαμε με τα «μαγικά» του Μπορέλι, την τρέλα του Γκονζάλες και… καψουρευτήκαμε τον ανεπανάληπτο Λέτο για τον οποίο εμείς θα διηγούμαστε στους νεότερους. Η παράδοση, λοιπόν, έχει και συνέχεια και ο Παναθηναϊκός έκανε ξανά αυτό που έπρεπε να έχει κάνει εδώ και χρόνια. Στράφηκε στη χώρα που του έχει δώσει ποδοσφαιριστές – σημαίες, ποδοσφαιριστές – σημεία αναφοράς στην ιστορία του και ποδοσφαιριστές – σύμβολα για την «πράσινη» κερκίδα.

Προσοχή, δεν λέμε πως ο Ρινάλντι ή ο Βιγιαφάνιες θα γίνουν εφάμιλλοι του Έκι, του Λέτο, του «Χότα-Χότα» και πάει λέγοντας. Φέρνουν όμως αυτή την… αύρα από την Αργεντινή που πάντα ξεσηκώνει τον κόσμο του Παναθηναϊκού και «δένει»  μοναδικά με το «τριφύλλι» στο στήθος. Γιατί τι θέλεις να δεις στη Λεωφόρο τελικά; Δυο «μαγικούς» συνδυασμούς, ένα τελείωμα – φωτιά και έναν πανηγυρισμό στα κάγκελα με το πάθος να… ξεχειλίζει…

ΥΓ Σκεφτείτε πως σε όλα αυτά, προστίθεται ο «βράχος» Μολέδο και το θωρηκτό Ιμπάρμπο για να αυξηθεί το «λάτιν» στοιχείο…

ΥΓ2 Επαναλαμβανόμαστε, αλλά πραγματικά είναι ο μοναδικός τρόπος να το καταλάβουν κι οι πιο… αδαείς. Αν όλα αυτά που γίνονται στους άλλους, είχαν γίνει στον Παναθηναϊκό θα είχε… γκρεμιστεί το σύμπαν. Τώρα δεν ανοίγει μύτη!

Τα βλέπουμε όλα πράσινα και στο Instagram. Ακολούθησέ μας!
ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ
ΕΚΤΥΠΩΣΗ

ΕΞΕΔΡΑ

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ

Πέμπτη, 21 Νοεμβρίου