ΤΟ ΓΙΑΤΙ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ, ΕΙΝΑΙ ΞΕΚΑΘΑΡΟ!

Δεν είναι… εξίσωση το να αναλύσει κανείς πώς ο Παναθηναϊκός δεν μπορεί να σκοράρει ούτε με αίτηση!

Το γιατί συμβαίνει, είναι ξεκάθαρο!

Όσο σίγουρο είναι το πώς αν σταματήσεις να αναπνέεις θα πεθάνεις, άλλο τόσο σίγουρο είναι πως στο ποδόσφαιρο αν δεν σκοράρεις δε θα νικάς και κατά συνέπεια δε θα πετύχεις τίποτα. Είναι… χαζό το παράδειγμα που αναφέραμε, αλλά ταυτόχρονα είναι αλήθεια. Άρα για τον Παναθηναϊκό όσο δεν σκοράρει, ποτέ δε θα υπάρξει κάτι θετικό. Μέσα σε αυτή τη… χαζή απλότητα, όμως, υπάρχει και ανάλογη εξήγηση του γιατί ο Παναθηναϊκός δεν σκοράρει. Με τα συμπεράσματα να βγαίνουν μετά από ένας άκρως ασφαλές δείγμα 8 αναμετρήσεων Πρωταθλήματος. Άλλων δύσκολων, άλλων απαιτητικών, άλλων θεωρητικά εύκολων.

Αν τα βάλουμε κάτω λοιπόν, θα διαπιστώσουμε το εξής: Πρώτες τέσσερις αγωνιστικές, ο Παναθηναϊκός όχι μόνο δε σκόραρε, αλλά δεν μπορούσε να κάνει φάση καλά-καλά (μέχρι και το ματς με τον ΟΣΦΠ). Η αλλαγή στο επίπεδο της δημιουργίας, ήρθε όταν ο Ζαχίντ έπαψε πλέον να είναι κεντρικό χαφ σε τριάδα, ή ακραίος (με τον ΟΣΦΠ έπαιξε σε αυτή τη θέση). Από τον Πανιώνιο και μετά, ο Νορβηγός πέρασε πίσω απ’ τον επιθετικό σε ελεύθερο ρόλο. Κάπως έτσι ανεξάρτητα απ’ τα αποτελέσματα, ο Παναθηναϊκός κατάφερε να φτιάχνει ευκαιρίες, να είναι πιο απρόβλεπτος μεσοεπιθετικά.

Τι μας δείχνει αυτό; Το αυτονόητο: Όταν ένα πρόβλημα το έχεις και το ξέρεις πως το έχεις απ’ την περασμένη σεζόν (ακόμη και στο καλό πρώτο μισό σου, είχες εξαιρετικό ποσοστό επιτυχίας στις φάσεις που έκανες γκολ, όχι πολλές φάσεις), ένας τρόπος υπάρχει για να το λύσεις. Οι μεταγραφές. Η ενίσχυση στους τομείς που «πονάς». Με απλά λόγια, ο Παναθηναϊκός για να έχει λύσει το πρόβλημά του στο σκοράρισμα, έπρεπε να έχει βάλει νέα πρόσωπα στο ροτέισον, τα οποία θα απειλούν απ’ τα άκρα, θα απειλούν απ’ τη θέση του φορ κτλ. Όσο απειλητικοί είναι οι Μολό, Μπεκ, Κολοβός, Περέα που αποκτήθηκαν για να κάνουν ακριβώς αυτό το πράγμα, άλλο τόσο έλυσε και το επιθετικό πρόβλημά του ο Παναθηναϊκός.

Ο Ζαχίντ είναι ο μόνος που ήρθε το καλοκαίρι και έστω σιγά-σιγά μπήκε στην ομάδα. Με το που πήγε στη σωστή θέση, άρχισε το «τριφύλλι» να φτιάχνει φάσεις, να απειλεί. Έχει σκοράρει ήδη τρεις φορές (τη μία ήταν κανονικό γκολ αλλά το ακύρωσαν ως οφσάιντ στο ματς με την Ξάνθη). Άρα πάνω κάτω έχει κάνει αυτά που περίμενες. Οι υπόλοιποι; Σαφώς και δεν έχουν πλησιάσει καν!

Επιπρόσθετα, είχες και το πρόβλημα με τον Μακέντα που σε άφησε χωρίς επιθετικό απ’ τον Ολυμπιακό και μετά. Ε, τι να περιμένεις λοιπόν; Με τα ίδια ακριβώς «υλικά» που είχες το πρόβλημα την περασμένη σεζόν, με παιδιά που είναι μεν ταλαντούχα, αλλά δεν έχουν εμπειρία, πώς μπορεί να διαφοροποιήσεις την τύχη σου; Τέλος της περασμένης σεζόν αν σας λέγαμε πως θα παίζει ο Μακέντα φορ και πίσω απ’ αυτόν ο Καμπετσής, ή πως θα έχουμε στηρίξει τις δημιουργικές μας ελπίδες απ’ τα άκρα σε Χατζηγιοβάνη-Μπουζούκη, τι θα λέγατε; Πως θα τους… βάζουμε στα δίχτυα τους αντιπάλους;

Καλύτερο παράδειγμα απ’ το πώς ο Παναθηναϊκός ισορρόπησε την κατάσταση ανασταλτικά, δεν υπάρχει. Οι «πράσινοι» πέρα απ’ το δημιουργικό και εκτελεστικό κομμάτι, πρώτα τρία ματς επέτρεπαν με άνεση στους αντιπάλους να σκοράρουν και να δημιουργούν. Θυμηθείτε το ματς με τον ΟΦΗ και με τον Άρη κυρίως. Τραγωδία! Πώς άλλαξε η εικόνα; Με την είσοδο του Σένκεφελντ. Ο παίκτης που ήρθε για να βελτιώσει αμυντικά την ομάδα και το έκανε. Μπήκε στην ενδεκάδα και διαμόρφωσε μια κατάσταση που δεν είχε την παραμικρή σχέση με τα προηγούμενα ματς. Ακόμη και στα παιχνίδια που ο αντίπαλος σκόραρε (με οφσάιντ ή όχι) δεν είχες ομαδική… κατάρρευση. Έπρεπε να γίνουν ατομικά λάθη και να πετύχουν οι αντίπαλοι γκολ που δύσκολα μπαίνουν (π.χ. το πρώτο γκολ της Λάρισας). Δε γίνεται αυτή την αλλαγή να μην την πιστώσεις σε μεγάλο βαθμό στον Ολλανδό.

Στο σκοράρισμα, δεν είχες και φαντάζει δύσκολο να βρεις τους παίκτες που θα μπουν στην ενδεκάδα και θα σου λύσουν αυτό το τεράστιο πρόβλημα. Άλλωστε μην ξεχνάμε πως πέρα απ’ την κακή εικόνα των Μολό, Μπεκ, Κολοβού, πέρα απ’ την απειρία και το γεγονός πως είναι άτεχνος ο Περέα, ουσιαστικά πίσω απ’ τον Μακέντα δεν υπάρχει φορ να αλλάξει τα δεδομένα. Άρα αναγκαστικά ο Παναθηναϊκός βασίζεται (αν δεν αλλάξουν τα δεδομένα) στον Χατζηγιοβάνη, στον Μπουζούκη, στον Μακέντα και από εκεί και πέρα στον Καμπετσή. Όπως την περασμένη σεζόν. Όσο δεν μπαίνουν νέα πρόσωπα στη… μάχη, τότε θα βρίσκεσαι με την πλάτη στον τοίχο και οι αντίπαλοι θα έχουν την ψυχολογία πως μπορούν εύκολα να σε σταματήσουν. Γιατί είναι μεγάλη υπόθεση να θεωρούν οι αντίπαλοι πως ακόμη και κάποιο λάθος να κάνουν, δε χάθηκε ο κόσμος δε θα σκοράρεις. Αυτό τους κουράζει λιγότερο, τους δίνει αυτοπεποίθηση και αυτόματα συμβαίνει το αντίθετο με σένα.

Όλα αυτά ισχύουν κυρίως για τα θεωρητικά εύκολα ματς. Κόντρα στον ΠΑΟΚ εκτός ή την ΑΕΚ εντός που ακολουθούν, έτσι κι αλλιώς τα πράγματα είναι δύσκολα. Διότι πόσες ευκαιρίες θα βρεις σε αυτές τις αναμετρήσεις; Αν θες 10-12 τελικές για να σκοράρεις, πώς θα τις κάνεις στη Θεσσαλονίκη για παράδειγμα; Κι ακόμη κι έτσι, με ένα γκολ για να νικήσεις πρέπει να κατορθώσεις να μη δεχτείς εσύ στα μετόπισθεν. Δύσκολες καταστάσεις. Βήμα-βήμα όμως… Ας δούμε πρώτα την Παναχαϊκή, επειδή πέρυσι παραλίγο να μας την πάθουμε απ’ τον ΟΦ Ιεράπετρας για να μην ξεχνιόμαστε…

Τα βλέπουμε όλα πράσινα και στο Instagram. Ακολούθησέ μας!
ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ
ΕΚΤΥΠΩΣΗ

ΕΞΕΔΡΑ