ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΑΙΞΕ ΓΕΛΑΣΕ!

Η κομβική απόφαση για τεχνικό διευθυντή και τα διαφορετικά χαρακτηριστικά που απαιτούνται!

Δεν είναι παίξε γέλασε!

Συνολικά ο ρόλος του τεχνικού διευθυντή στην Ελλάδα, είναι ιδιαίτερα παρεξηγημένος. Για πολλούς και διάφορους λόγους και χωρίς να φταίει ο κόσμος για την εντύπωση που έχει διαμορφώσει. Κυρίως ευθύνονται οι ομάδες για τις αρμοδιότητες που δίνουν σε ανθρώπους που καταλαμβάνουν τα συγκεκριμένα πόστα. Κάτι λίγο από τεχνικοί διευθυντές, κάτι λίγο από γενικοί αρχηγοί όπως τους ξέραμε παλιότερα, κάτι λίγο από επικοινωνιολόγοι, κάτι λίγο από διοίκηση, ένας γενικός αχταρμάς με λίγα λόγια.

Στον Παναθηναϊκό όλα αυτά γιγαντώθηκαν. Μέσω υπερεξουσιών που παραχωρήθηκαν στον τεχνικό διευθυντή. Προσοχή, σε αυτό δεν φταίει ο Νταμπίζας. Όπως δεν έφταιγε παλιότερα ο Στραματσόνι που ως προπονητής είχε υπερεξουσίες. Η ευθύνη ανήκει σε αυτόν που τη δίνει. Ειδικά αυτή τη στιγμή, ο Παναθηναϊκός ουσιαστικά ήθελε να καλύψει τις διοικητικές αδυναμίες του σε πολλά επίπεδα, φορτώνοντας όλες τις ευθύνες και τους ρόλους στον τεχνικό διευθυντή. Φυσικά ευθύνεται κι αυτός που δέχτηκε όλη αυτή την ιστορία. Γι’ αυτό και τελικά είχαμε αυτή την εξέλιξη.

Πλέον η ουσία είναι το ποιος θα καλύψει τη θέση του τεχνικού διευθυντή. Όσο κι αν δε φαίνεται να… καίγεται και κανείς, θα είναι κακό να μείνει όλη η ευθύνη πάνω στον προπονητή, με κάποια συμπαράσταση απ’ τον Κωνστάντο που θα έχει αυξημένες αρμοδιότητες. Γιατί θα καταλήξουμε σε μοντέλο Στραματσόνι, αλλά αυτή τη φορά με μπάτζετ… άστα να πάνε.

Οι «πράσινοι» έτσι κι αλλιώς αν δεν υπάρξουν σημαντικές αλλαγές (δηλαδή ολοκληρωτική αλλαγή), διοικητικά είναι αδύναμοι. Οικονομικά είναι αδύναμοι. Σε επίπεδο δυναμικής, δε χρειάζεται καν ανάλυση. Το μπάτζετ που έχουν, θέλει διαχείριση με… χειρουργική ακρίβεια και πάλι ίσως να μην είναι αρκετό. Κατά συνέπεια τα εχέγγυα που θα πάρει ο νέος τεχνικός διευθυντής, θα είναι από ελάχιστα έως ανύπαρκτα! Όμως και πάλι είναι απαραίτητη η σωστή επιλογή. Όχι με τη λογική την επαρχιώτικη που είχαμε μέχρι τώρα. Γιατί μόνο έτσι μπορεί να χαρακτηριστεί το να έρθει κάποιος που έχει… γράψει ιστορία στον Παναθηναϊκό κι αν αυτό συμβεί όλα καλά (που δεν έχει συμβεί ουσιαστικά, με εξαίρεση τον Λυμπερόπουλο που δεν πέτυχε). Η ουσία είναι να βρεθεί κάποιος που θα λύνει προβλήματα!

Όχι προβλήματα εσωτερικά. Όχι να πρέπει να… κράξει τους παίκτες. Όχι να πρέπει να την «πέσει» στον διαιτητή που θα σε αδικήσει. Όχι να πρέπει να βγει να κάνει δηλώσεις και να παίζει το ρόλο του κάθε… γραφικού. Όχι να δίνει… συμβουλές στον προπονητή και να την «βλέπει» γενικό κουμάντο τέλος πάντων. Αυτός που θα προσληφθεί στον Παναθηναϊκό, επιβάλλεται να έχει συγκεκριμένες αρμοδιότητες. Κομβικές, καθοριστικές, που θα κρίνουν την όποια τύχη έχουν οι «πράσινοι» και αγωνιστικά και οικονομικά και σε όλα τα επίπεδα τέλος πάντων!

Πρώτα απ’ όλα το αυτονόητο: Να έχει… άκρες που θα του επιτρέπουν να εντοπίζει ποδοσφαιριστές όσο είναι ακόμη φθηνοί, χωρίς να χρειάζεται να ρισκάρει με περιπτώσεις τύπου Μπεκ ενώ το μπάτζετ είναι σε επίπεδα μακριά απ’ αυτά του κανονικού Παναθηναϊκού. Οι «πράσινοι» δεν έχουν δίκτυο σκάουτινγκ, ούτε πρόκειται να αποκτήσουν. Μην κρυβόμαστε πίσω απ’ το δάχτυλό μας. Άρα το να βρίσκει ξένους οι οποίοι θα κάνουν το… step up στο «τριφύλλι», αυξάνοντας την αξία τους αγωνιστική και οικονομική και κυρίως που θα μπορούν να βοηθήσουν την ομάδα για να κάνει αυτό το βήμα παραπάνω, είναι δεδομένα προαπαιτούμενο.

Ταυτόχρονα, να αναλαμβάνει με επιτυχία τις επαφές για ανανεώσεις συμβολαίων, ή για να πείσει παίκτες να έρχονται στο «τριφύλλι». Μην ξεχνάμε πως αυτή τη στιγμή οι «πράσινοι» δεν έχουν να προσφέρουν και πολλά. Ούτε μεγάλα συμβόλαια, ούτε Ευρωπαϊκή προοπτική, ούτε προοπτική τίτλων. Έχουν ένα όνομα που δυστυχώς έχει… ξεθωριάσει κάπως. Άρα ο τεχνικός διευθυντής θα πρέπει να την έχει… έμφυτη την ικανότητα της διαπραγμάτευσης.

Φυσικά, είναι επιβεβλημένο να βρεθεί επιτέλους ο άνθρωπος που θα τα πηγαίνει καλά με τους εκπροσώπους ποδοσφαιριστών. Για πολλούς ακούγεται αντίστοιχο με το να πούμε να έχει πέντε πόδια, να έχει χαυλιόδοντες κτλ. Επειδή έχουμε την εντύπωση πως οι ατζέντηδες είναι κάτι ανάμεσα σε… διαόλους και βρικόλακες που απλά «ρουφούν» το αίμα των ομάδων. Όμως αυτό είναι εντελώς εκτός της εποχής στην οποία βρισκόμαστε. Με το να έχεις καλές σχέσεις με αυτό το δίκτυο, τότε απλά θα έχεις την ικανότητα να βρεις μια ομάδα για παίκτη που δεν υπολογίζεις, θα σου έρθει πρόταση η οποία θα περιλαμβάνει σημαντική υπεραξία για κάποιο ποδοσφαιριστή σου και πάει λέγοντας. Με απλά λόγια, θα μπορείς να πουλήσεις κιόλας, στοιχείο απαιτητό για τα οικονομικά δεδομένα των «πράσινων».

Αυτό το «πακέτο», σαφώς και είναι δύσκολο να βρεθεί. Σαφώς και όσοι το διαθέτουν, θα έχουν ξεκάθαρα καλύτερη προοπτική απ’ αυτή του Παναθηναϊκού. Όμως εκεί πρέπει να σταθεί το «τριφύλλι». Να ψάξει για αυτά τα στοιχεία και όχι για όλα τα άλλα που δεν είναι δουλειά του τεχνικού διευθυντή. Αλλιώς ας πάρουμε ψυχολόγο να λυθεί το πρόβλημα!

Μας μοιάζει δύσκολο να βρεθεί αυτός ο επαγγελματίας στην Ελλάδα. Όπως και δε χρειάζεται να είμαστε… σκαλωμένοι με το να είναι αυτός που θα έρθει κάποιος παλαίμαχος που πιθανότατα θα τον γνωρίζουμε. Και στο εξωτερικό αν το ψάξει κανείς, πολλοί απ’ τους πλέον επιτυχημένους τεχνικούς διευθυντές, δεν υπήρξαν ποτέ επιτυχημένοι ποδοσφαιριστές. Ίσως να μην υπήρξαν καν ποδοσφαιριστές. Σε κάθε περίπτωση πρέπει να καταλάβουμε πως δεν είναι απλά μια απόφαση για να μπει κάποιος στη θέση του τεχνικού διευθυντή και τέλος. Είναι μια απόφαση που καθορίζει πολλά.

Τα βλέπουμε όλα πράσινα και στο Instagram. Ακολούθησέ μας!
ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ
ΕΚΤΥΠΩΣΗ

ΕΞΕΔΡΑ