ΚΑΤΙ ΠΗΓΕ ΛΑΘΟΣ…

Φτάνοντας μέσα Οκτώβρη και οι προβληματισμοί πέραν των αποτελεσμάτων είναι πολλοί.

Κάτι πήγε λάθος…

«Είμαστε καλά στα αποδυτήρια κι αυτό βγαίνει στο χορτάρι». Μια φράση που σε οποιαδήποτε επιτυχημένη περίοδο οποιασδήποτε αθλητικής ομάδας, θα την ακούσεις περισσότερο από 100 φορές. Κυρίως όμως μια φράση που στην συντριπτική πλειοψηφία των περιπτώσεων, είναι πέρα για πέρα αληθινή. Άλλωστε έχει διαπιστωθεί και στον Παναθηναϊκό. Αλήθεια πόσες σεζόν επιτυχίας, ή έστω καλού ποδοσφαίρου κι ας μην ήρθαν οι τίτλοι για παράδειγμα, ήταν… άνω κάτω τα αποδυτήρια; Πόσες σεζόν διαβάζαμε και ακούγαμε διαρκώς για παραπτώματα, για εντάσεις και στο γήπεδο βλέπαμε κάτι εντελώς διαφορετικό;

Το θέμα βέβαια δεν είναι το παλιά, αλλά το τώρα. Και το τώρα έχει προβλήματα. Σημαντικά προβλήματα. Ίσως να γιγαντώνονται επειδή δεν πηγαίνουν καλά τα πράγματα αγωνιστικά. Όμως ποιος εγγυάται πως είναι απλά μια σύμπτωση όλο αυτό; Κοινώς γιατί να μην φταίει και για το αγωνιστικό, το γεγονός πως εσωτερικά δε μοιάζεις να είσαι στα καλύτερά σου; Προφανώς και δε λέει κανείς πως… παίζουν μπουνιές στο Κορωπί κάθε μέρα. Προφανώς και δεν έγιναν ξαφνικά όλοι κωλόπαιδα ενώ ήταν καλοί χαρακτήρες. Απλά υπάρχουν προβληματισμοί, σκέψεις για τον καθένα, καταστάσεις που δεν υπήρχαν στο ξεκίνημα της περασμένης σεζόν και έχουν φέρει το πράγμα σε δύσκολο σημείο.

Είναι δεδομένο πως απ’ τη στιγμή που πολλοί σκέφτονται συμβόλαια, μέλλον κτλ, αυτόματα δεν μπορούν να συγκεντρωθούν με τον τρόπο που πρέπει. Πριν ένα χρόνο υπήρχε ο ενθουσιασμός, η γνώση της κατάστασης, αλλά ταυτόχρονα στο μυαλό όλων ήταν ένα πράγμα: Το ποδόσφαιρο. Τώρα υπάρχει μόνο αυτό στο μυαλό τους; Περάσαμε μήνες να συζητάμε ποιος θα επεκτείνει και με πόσα χρήματα. Πόση είναι η διαφορά και τι χωρίζει τις δύο πλευρές. Στις συνεντεύξεις Τύπου υπήρξαν αναλύσεις γύρω από θέματα συμβολαίων. Κάποια παιδιά δεν έχουν συμφωνήσει και δεν είναι σίγουρο το μέλλον τους. Κάποια άλλα παιδιά είναι στον τελευταίο χρόνο συμβολαίου και κανείς δεν ξέρει τι θα συμβεί με αυτούς, με δημοσιεύματα δεξιά κι αριστερά αναφορικά με το ποιος ενδιαφέρεται να ξεφυτρώνουν σαν τα μανιτάρια. Όλα αυτά δεν είναι δυνατό να αφήσουν ανεπηρέαστη μια ομάδα.

Την ίδια ώρα, υπάρχει εντός ομάδας ένα γκρουπ από «κομμένους». Τα παιδιά είναι καλοί επαγγελματίες, ποτέ δε δημιούργησαν πρόβλημα και μπράβο τους. Άλλωστε έχουν να το λένε κι απ’ την ομάδα. Όμως ακόμη και ψυχολογικά για όλους τους παίκτες, όταν βλέπουν περσινούς… συνοδοιπόρους να είναι εκτός και απλά να πηγαινοέρχονται στις προπονήσεις, δεν είναι και η καλύτερη ψυχολογική τόνωση. Σε ένα σύνολο μάλιστα που φέτος μπήκαν νέοι χαρακτήρες, ισχυρότεροι χαρακτήρες. Όπως και να το κάνουμε άλλη προσωπικότητα θα έχει ο Μολό, ή ο Σένκεφελντ για παράδειγμα, μπροστά στο νεανικό-ελληνικό στοιχείο που ήταν ισχυρότατο την περασμένη σεζόν. Δεν κρίνουμε το αν είναι καλοί ή κακοί χαρακτήρες, απλά λέμε πως είναι διαφορετικοί. Άρα αυτόματα έχεις βάλει νέα στοιχεία μέσα σε κάτι που πρέπει εκ νέου να «δέσει». Και απ’ τη στιγμή που μέχρι να «δέσει» έχουμε παραπτώματα, έχουμε ομιλίες για αποτελέσματα που δεν είναι θετικά, έχουμε ποδόσφαιρο που δεν ανταποκρίνεται στις προσδοκίες, τότε το πράγμα δυσκολεύει ακόμη περισσότερο.

Αυτό δίνει και «πάτημα» σε αρκετούς να κάνουν το άσπρο μαύρο φυσικά. Γιατί ο Παναθηναϊκός έτσι κι αλλιώς δεν είναι στα καλύτερά του. Άρα δεν έχει άμυνες να σταματήσει τη… φαντασία. Η καθυστέρηση στην προπόνηση, ίσως να «βαφτίζεται» ξενύχτι κι αυτό έρχεται να «φουσκώσει» μια κατάσταση που έτσι κι αλλιώς είναι προβληματική μέχρι τώρα. Αλλά και πάλι φταίει η αδυναμία που έχεις ως οργανισμός. Διότι αν ο Παναθηναϊκός ήταν ισχυρός, ποιος θα τολμούσε να πει κάτι που δεν ισχύει και μάλιστα τόσο άσχημο; Γιατί όταν το «τριφύλλι» έχει 5 βαθμούς σε 6 ματς και ο κόσμος ακούει ή διαβάζει πως ο τάδε ξενύχτησε, αυτόματα δημιουργείται ένα αρνητικό κλίμα για αυτόν που είναι δύσκολο ακόμη και με διαψεύσεις να το μαζέψεις. Γιατί ο κόσμος στα άσχημα και στη μιζέρια, πιστεύει πάντα το έντονο κακό και ποτέ το… πιο μαλακό κακό. Ξαναλέμε όμως, αν ο Παναθηναϊκός ήταν στο επίπεδο που πρέπει, κανείς δε θα τολμούσε να σκεφτεί έστω να βγάλει φήμες τέτοιου είδους.

Ο Τσαρλς Μπάρκλεϊ σε μια συνέντευξή του αναφορικά με την εποχή που έπαιζε στους Σανς, είχε πει πως «κατάλαβα πως δεν θα έχουμε επιτυχημένη ομάδα όταν έβλεπα τους συμπαίκτες μου να σκέφτονται το πόσα λεπτά παίζουν, πόσα χρήματα έχουν συμβόλαιο και αν θα πρέπει να επενδύσουν στο άνοιγμα ενός εστιατορίου». Κοινώς κανείς δε σκεφτόταν το στόχο, κανείς δε σκεφτόταν την ομάδα. Άλλο άθλημα μεν, άλλη εποχή μεν, όμως η ουσία είναι η ίδια. Στον Παναθηναϊκό δεν φαίνεται να υπάρχει η εσωτερική δύναμη που υπήρχε την περασμένη σεζόν. Η συσπείρωση, η δίψα, η κ……α για να το πούμε απλά! Χωρίς αυτά, ακόμη κι αν ποιοτικά είσαι καλύτερος απ’ την περασμένη σεζόν, δεν πρόκειται να πετύχεις το παραμικρό. Δυστυχώς όλα αυτά δεν έρχονται μέσω ομιλιών, μέσω τιμωριών και μέσω συναντήσεων. Πώς θα έρθουν; Ούτε εμείς ξέρουμε πραγματικά. Αλλά γνωρίζουμε πως χωρίς να ξαναβρεί αυτή τη σπίθα, το «τριφύλλι» δεν έχει την παραμικρή τύχη να βελτιώσει κάτι στην πορεία. Ίσως με λίγη περισσότερη τύχη και με λιγότερη αδικία να πάρει κάποιες νίκες, αλλά στο τέλος της ημέρας θα έχει πετύχει μια… τρύπα στο νερό.

Τα βλέπουμε όλα πράσινα και στο Instagram. Ακολούθησέ μας!
ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ
ΕΚΤΥΠΩΣΗ

ΕΞΕΔΡΑ