ΑΣ… ΑΞΙΟΛΟΓΗΘΟΥΜΕ!

Μετά από έξι ματς το πράγμα «φωνάζει» για τα λάθη που έγιναν ενώ μέχρι και οι άσχετοι τα είχαν εντοπίσει!

Ας… αξιολογηθούμε!

Έχουν περάσει έξι αναμετρήσεις Πρωταθλήματος. Φτάσαμε αισίως στη δεύτερη διακοπή. Ένα ασφαλέστατο δείγμα για τη Superleague. Βασικά ένα ασφαλέστατο δείγμα για τον Παναθηναϊκό. Απ’ τη στιγμή που μετά από έξι ματς είσαι στους 5 βαθμούς, απ’ τη στιγμή που έχεις κάνει το χειρότερο ξεκίνημα της ιστορίας σου, απ’ τη στιγμή που έχεις 0 στα 3 εντός έδρας, είναι αστείο να γίνει έστω αναφορά στο πόσο καταστροφικά έχει ξεκινήσει το Πρωτάθλημα. Που σιγά σιγά δε γίνεται να μιλάμε απλά για ξεκίνημα, καθώς έχει συμπληρωθεί σχεδόν το ¼ της περιόδου (πριν τα πλέι οφ ή πλέι άουτ).

Σε αυτή τη σεζόν που μπήκες χωρίς περιορισμούς μεταγραφών, χωρίς -6, με σιγουριά πως θα είσαι καλύτερος, έχεις δεχτεί… σφαλιάρες ιστορικές. Τρία απ’ τον ΟΦΗ στην έδρα σου, τέσσερα στην έδρα του Άρη, δε νίκησες τη Λαμία, έχασες απ’ την Ξάνθη (λόγω διαιτησίας αλλά κι αυτό είναι ένα κεφάλαιο που είσαι ακόμη χειρότερος) και επικράτησες μόνο στην έδρα του Πανιώνιου που είναι μακράν η χειρότερη ομάδα. Για την ακρίβεια ομάδα μικρότερης κατηγορίας κακά τα ψέματα.

Μια και η λέξη είναι… λατρεμένη στον Παναθηναϊκό, είναι μια καλή στιγμή να αξιολογηθούμε λοιπόν. Γιατί η αξιολόγηση και οι απαιτήσεις, δεν αφορούν μόνο τους παίκτες. Δεν αφορούν μόνο τους προπονητές. Άλλωστε αυτοί είναι αυτονόητο πως μέχρι τώρα έχουν αποτύχει, καθώς η ομάδα έχει 5 βαθμούς μετά από έξι ματς. Μπορεί να γίνει διαφορετική συζήτηση; Όχι φυσικά!

Ξέρετε πως από την αρχή του καλοκαιριού, οι πάντες φώναζαν για τις ανάγκες του Παναθηναϊκού. Οι πάντες! Ακόμη κι εμείς κι εσείς που δεν είμαστε ειδικοί, δεν είμαστε παλιοί ποδοσφαιριστές, ας πούμε πως είμαστε μυρωδιάδες τέλος πάντων. Αλλά η ομάδα ήταν ξεκάθαρο το που χρειάζεται πρώτα απ’ όλα ενίσχυση. Που χρειαζόταν να «γεμίσει» λύσεις, όχι απλά εναλλακτικές αλλά βασικές στο ροτέισον.

Τι έγινε τελικά; Ο Παναθηναϊκός πήρε ακραίους όπως έπρεπε. Πήρε τον Μολό και τώρα ασχολούμαστε με το πειθαρχικό του παράπτωμα. Καμία έκπληξη. Συγγνώμη αλλά αν επιλέχτηκε χωρίς να γνωρίζουν πως ο τύπος έχει θέματα συμπεριφοράς, τότε ας παραιτηθούν ομαδικά. Ήρθε ο Μπεκ που είχε ξεχάσει κι ο ίδιος πότε δεν ταλαιπωρήθηκε από τραυματισμού. Πώς διάολο περιμέναμε πως δε θα έχει προβλήματα λοιπόν; Λόγω του κλίματος στην Ελλάδα θα… έστρωνε ο οργανισμός του; Άρα ούτε εκεί… έπεσε κανείς απ’ τα σύννεφα. Η τρίτη επιλογή για τα άκρα και πίσω απ’ τον επιθετικό ήταν ο Κολοβός. Για αυτή τη μεταγραφή δεν μπορεί να γίνει ιδιαίτερη κριτική, ακόμη κι αν δεν έχει «βγει» σε καμία περίπτωση. Όμως ακόμη και τώρα αν γυρίζαμε το χρόνο πίσω, όλοι θα λέγαμε «να τον πάρουμε».

Πάμε παρακάτω… Χαφ. Αποκτήθηκε ο Ζαχίντ. Ένα παιδί που ξεκάθαρα δεν μπορεί να παίξει κεντρικό χαφ. Τον είδαμε σε αυτή τη θέση στα πρώτα ματς με αποκορύφωμα απέναντι στον Άρη και… δακρύσαμε με μαύρο δάκρυ! Ένας δημιουργικός παίκτης, «φτιαγμένος» για πίσω απ’ τον επιθετικό σε ελεύθερο ρόλο και τέλος. Ο Κολοβός που επίσης ακούγαμε πως είναι 8άρι, καλύτερα ας το αφήσουμε δεν χρειάζεται καν ανάλυση. Τι μένει; Ο Κουρμπέλης και ο Δώνης. Α, ήρθε κι ο Φάουστο. Μετά το πρώτο δεκαήμερο του Σεπτέμβρη. Μια ομάδα που είχε δύο χαφ, πήρε ανασταλτικό μέσο πριν ένα μήνα! Κι ακόμη αυτός δεν έχει μπει ούτε στην αποστολή φυσικά.

Μέσα σε όλα αυτά, είχαμε ακούσει κι απ’ τον τεχνικό διευθυντή να λέει για το νεαρό Αλεξανδρόπουλο και για την ικανότητα του Νούνες να παίξει κόφτης. Ο Νούνες που ήρθε με μεταγραφή κι αυτός, ακόμη δεν ξέρουμε τι θέση παίζει και μετά την τραγική του εμφάνιση με τον ΟΦΗ, δεν τον έχουμε δει ξανά… Όσο για τον πιτσιρικά, ευτυχώς δεν τον φόρτωσαν με συμμετοχή σε κάποιο απ’ τα πρώτα ματς (βασικά στη Θεσσαλονίκη με τον Άρη που δεν είχες τον Κουρμπέλη) για να «καεί» κι αυτός.

Μην ξεχάσουμε και την άμυνα. Εκεί φαίνεται πως έκανες την καλύτερη μεταγραφή σου. Τον Σένκεφελντ. Εκεί που ήξερες πως θες παίκτη «βράχο», παίκτη που θα πάρει τη φανέλα σπίτι του. Τελικά την έκανες αυτή τη μεταγραφή υπερβολικά αργά, ενώ αν σου είχε πει «ναι» ο Ρόντγουελ δε θα έπαιρνες τον Ολλανδό αλλά θα είχες «κλείσει» πακέτο για στόπερ και αμυντικό χαφ. Εντέλει ο Σένκεφελντ αγωνίστηκε πρώτη φορά την 4η αγωνιστική (μετά από δύο ήττες και μία ισοπαλία, τη στιγμή που ήσουν… σκορποχώρι στα μετόπισθεν) χωρίς να είναι 100% έτοιμος! Και φυσικά ήρθε κι ο Νούνες νωρίς που είναι λίγο στόπερ, λίγο μπακ, τον κάναμε μετά αμυντικό χαφ και τώρα με το ζόρι μπαίνει αποστολή.

Για την επίθεση το αφήνουμε το θέμα. Πήραμε τον Κόναν που πήγε δανεικός στον Λεβαδειακό, πήραμε τον Περέα που ξεκάθαρα δεν μπορεί να αντικαταστήσει τον Μακέντα και θα συνεχίσουμε τις προσευχές για να είναι καλά ο Ιταλός μέχρι τον Γενάρη. Αν και τότε κάνεις κίνηση, αν υπάρχει νόημα να κάνεις κίνηση και πάει λέγοντας.

Φυσικά δεν πρέπει να ξεχνάμε και τις αποχωρήσεις. Μουνιέ, Τζανδάρης, Οικονόμου, Αρμενάκας είναι ακόμη στον Παναθηναϊκό. Πληρώνονται, προπονούνται, αλλά δεν υπολογίζονται. Δε θα αναλύσουμε γιατί, πώς κτλ. Οι αποφάσεις ήρθαν απ’ αυτούς που έχουν τα… ηνία στα χέρια τους. Οι επαφές μαζί τους το ίδιο. Όπως το ίδιο γίνεται και με τον Χατζηγιοβάνη που είναι… στον αέρα.

Τεράστιες οι ευθύνες του προπονητή, τεράστιες οι ευθύνες των παικτών, αλλά για όσα αναφέραμε η βασική ευθύνη πάει στον τεχνικό διευθυντή. Αν… αξιολογηθεί ο Νίκος Νταμπίζας λοιπόν, είναι ξεκάθαρα αποτυχημένος μέχρι τώρα. Τόσο σε επίπεδο επιλογών, όσο σε επίπεδο ρίσκων που πήρε. Όπως η καθυστέρηση σε κάποιες κινήσεις που «φώναζαν» πως τις χρειάζεσαι. Αλλά ο ίδιος μέχρι τελευταία στιγμή υπερασπιζόταν το πλάνο του. Μακάρι να δικαιωθεί στο τέλος γιατί αυτό θα σημαίνει πως ο Παναθηναϊκός βελτιώθηκε.

Βάζοντας σε ένα… μίξερ το σχεδιασμό, το γεγονός πως εσωτερικά δε δείχνεις να είσαι στα καλύτερά σου, ενώ ταυτόχρονα είσαι κοντά στο να φύγει ο Χατζηγιοβάνης ενώ υπάρχουν κι άλλες «ανοιχτές» πληγές (π.χ. Βαγιαννίδης), το αποτέλεσμα δεδομένα δεν είναι… γευστικό. Και σίγουρα δεν είναι επιτυχημένο. Το αντίθετο ισχύει. Ο Νίκος Νταμπίζας δεν ξέρουμε πώς κι αν θα μπορέσει να το… γυρίσει όλο αυτό, όμως ο ίδιος επέλεξε να μην αναζητήσει δικαιολογίες σε θέματα διοίκησης, σε θέματα οικονομικά κτλ. Ίσα ίσα που υπερασπιζόταν διαρκώς τις καταστάσεις αυτές και καλά έκανε αφού το πίστευε. Όμως η ουσία είναι αυτή που «δείχνει» η βαθμολογία, αυτή που «δείχνει» το εσωτερικό της ομάδας και φυσικά ο απολογισμός των επιλογών. Μέχρι τώρα επίπεδο… δαπέδου και βγάλε. Η αξιολόγηση συνεχίζεται βέβαια… Γιατί στο τέλος της ημέρας ο Παναθηναϊκός ακόμη και του μνημονίου, ακόμη και στη χειρότερη εποχή της ιστορίας του, ποτέ μα ποτέ δε θα γίνει κάτι που θα έχει πρώτο στόχο των στελεχών του το να μην ξοδευτούν χρήματα και ας ρισκάρουμε το αγωνιστικό ρεζιλίκι. Δε λέμε να γίνουν σπατάλες, για να καταλαβαινόμαστε κιόλας. Αλλά με τρεις το λάδι τρεις το ξύδι, Παναθηναϊκός σε οποιαδήποτε μορφή του δε γίνεται να υπάρξει. Κι όποιος μετρά… το λάδι και το ξύδι, τότε τον έχει πάρει λάθος το δρόμο. Ίσως όχι για τη διοίκηση που μπορεί να τον επιβραβεύσει κιόλας, αλλά για την ίδια την Παναθηναϊκή πραγματικότητα που έτσι κι αλλιώς έχει κουρελιαστεί…

Τα βλέπουμε όλα πράσινα και στο Instagram. Ακολούθησέ μας!
ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ
ΕΚΤΥΠΩΣΗ

ΕΞΕΔΡΑ