Ο ΚΙΝΔΥΝΟΣ ΤΗΣ ΦΙΛΟΔΟΞΙΑΣ

Ο καθένας αποφασίζει για τον εαυτό του, αλλά οι επιλογές κρίνουν πολλά!

Ο κίνδυνος της φιλοδοξίας

Πέρα απ’ τις μεταγραφές που μας εξιτάρουν όλους, υπάρχουν και τα θέματα των παικτών που διαθέτει η ομάδα. Ειδικά σε αυτή την εποχή με τα αρκετά νέα παιδιά, που όπως εύκολα έχετε διαπιστώσει, με το που κάνουν κάποιους μήνες καλών εμφανίσεων, αμέσως αρχίζουν οι φημολογίες για το εξωτερικό και όχι μόνο. Είναι τέτοια η εποχή που η μεταγραφή ή η επιλογή για να ξενιτευτεί ο καθένας, έρχεται αρκετά εύκολα. Το ζήτημα είναι τι θα επιλέξει το κάθε παιδί. Πόσο ώριμο είναι να διαλέξει το καλύτερο για τον εαυτό του και για την καριέρα του. Βλέπετε από τις συνεχείς μεταγραφές για παράδειγμα, πολλοί μπορεί να έχουν συμφέρον. Πολλοί γύρω απ’ τον κάθε παίκτη. Το θέμα είναι ο ίδιος ο παίκτης τι συμφέρον έχει… Γιατί στις μικρές ηλικίες, η γραμμή που χωρίζει την επιτυχία απ’ την αποτυχία, είναι λεπτή.

Όλα αυτά τα λέμε με αφορμή τα όσα έχουν γίνει μέχρι τώρα και όσα θα γίνουν. Ο Μπουζούκης για παράδειγμα διάλεξε να μείνει στον Παναθηναϊκό. Ο Εμμανουηλίδης το ίδιο. Κι άλλα παιδιά (Μαυρομμάτης, Θεοχάρης) έπραξαν κάτι ανάλογο. Απ’ την άλλη, ο Χατζηγιοβάνης δεν έχει επεκτείνει το συμβόλαιό του και διαρκώς διαβάζουμε για ομάδες που τον θέλουν, που τον παρακολουθούν και πάει λέγοντας. Για οικονομικά θέματα δεν μπορούμε να μιλήσουμε. Επειδή το τι θέλει ο καθένας, είναι δικό του θέμα. Είτε μας φαίνονται πολλά, είτε λίγα, στο ποδόσφαιρο ο καθένας βάζει… ετικέτα με τιμή στον εαυτό του. Απλά πέρα απ’ τα χρήματα, υπάρχει η ίδια η φιλοδοξία. Η οποία πολλές φορές αν είναι υπερβολικά αυξημένη, οδηγεί σε λάθος αποφάσεις.

Σύμφωνα με τη δική μας λογική, όταν ένα παιδί αυτών των ηλικιών είναι στον Παναθηναϊκό με τα δεδομένα που υπήρχαν την περασμένη σεζόν, τότε πρόκειται για τεράστια ευκαιρία. Μια ευκαιρία την οποία ποδοσφαιριστές με περισσότερο ταλέντο ίσως, να μην την είχαν ποτέ. Άρα σε αυτές τις ηλικίες και με αυτή την μέχρι τώρα πορεία, το «τριφύλλι» ήταν και είναι ευτύχημα για αυτά τα παιδιά. Διότι είναι σε ένα σωματείο τέτοιου βεληνεκούς, αλλά ταυτόχρονα που τους δίνει τις ευκαιρίες που θα έβρισκαν υπό νορμάλ συνθήκες σε συλλόγους αρκετά μικρότερης δυναμικής, ιστορίας, πρεστίζ κτλ. Αυτή η διαδικασία, όμως, ίσως να δημιουργεί μια ψευδαίσθηση. Ίσως να πείθει τον καθένα πως στην πράξη είναι καλύτερος απ’ όσο νομίζει. Ίσως να τους βάζει στο μυαλό πως με μισή καλή σεζόν για παράδειγμα, είναι έτοιμοι για το… άλμα. Έλα όμως που αυτό το άλμα πολλές φορές οδηγεί σε… γκρεμοτσάκισμα. Κάτι που σαφώς δε θέλουμε για κανένα παιδί.

Δείτε και τα παραδείγματα που είναι πολλά τα τελευταία χρόνια. Πόσοι και πόσοι ποδοσφαιριστές δεν πήραν τη λάθος απόφαση μέσα στην ευτυχία ενός καλού αλλά σύντομου διαστήματος ανοδικής πορείας; Που είναι απόλυτα φυσιολογικό καθώς ο κάθε παίκτης απ’ τα 19 στα 20 και από τα 20 στα 21, πρέπει να είναι καλύτερος. Βελτιώνεται, είναι η φυσική εξέλιξη του ποδοσφαίρου. Διαφορετικά θα σημαίνει ή πως δε δουλεύει ή πως δεν αξίζει. Είναι πολλές οι περιπτώσεις λοιπόν, που πάρθηκαν λάθος αποφάσεις. Με παίκτες να καταλήγουν σε Ολλανδικούς συλλόγους χαμηλής δυναμικότητας, σε Βέλγικες ομάδες και πάει λέγοντας. Αλήθεια, πόσα απ’ αυτά τα παιδιά εξελίχθηκαν στην πράξη; Πόσοι έφτασαν την καριέρα τους στα επίπεδα που θα περιμέναμε όταν τους βλέπαμε να ξεκινούν; Και για να μην εστιάζουμε σε όσους πάνε στο εξωτερικό, ακόμη και εντός συνόρων με τους συλλόγους που έκαναν… παιδομάζωμα ενώ στην ουσία γνώριζαν πως δε θα υπολογίζουν τους νεαρούς αυτούς παίκτες, ποιο ήταν το επίπεδο της εξέλιξης των ποδοσφαιριστών; Στην καλύτερη έμειναν στάσιμοι.

Είναι ξεκάθαρο λοιπόν, πως η αυξημένη φιλοδοξία πολλές φορές κρύβει κινδύνους. Όλα έχουν μια σειρά που πρέπει να ακολουθηθεί. Εκτός αν είναι κάποιος ο Μέσι και στα 16 του μπορεί να μπει και να κάνει τη διαφορά. Ακόμη κι ο Μέσι, όμως, δεν σκέφτηκε μετά από 1-2 καλά χρόνια στην Μπαρτσελόνα να σηκωθεί να φύγει για να πάρει περισσότερα χρήματα ή για να μην είναι στη.. σκιά του Ροναλντίνιο ή για να παίρνει περισσότερο χρόνο συμμετοχής. Στο επίπεδο των… δικών μας παιδιών που μας ενδιαφέρουν κιόλας, αν κάποιος πιστεύει πως είναι ώρα να πάει στο εξωτερικό, ας πάει. Απλά ας σκεφτούν καλά και όσο το δυνατόν περισσότερο ώριμα, το που θα οδηγήσει όλο αυτό.

Για να το πούμε ακόμη πιο απλά και χωρίς να αναφέρουμε παραδείγματα παιδιών που «παίζονται» ακόμη αναφορικά με το τι θα κάνουν. Ο Μπουζούκης έπαιξε μπάλα ένα χρόνο στον Παναθηναϊκό. Αν αυτό το καλοκαίρι, επέλεγε να φέρει μια πρόταση απ’ το εξωτερικό, από ένα σύλλογο μικρομεσαίο του Βελγίου, τι θα είχε καταφέρει; Θα έβαζε τον εαυτό του στη λογική της νέας αρχής, ενώ καλά καλά δεν έχει κάνει την αρχή του εδώ! Με τη διαφορά πως εδώ έχει ξεχωριστή αντιμετώπιση. Ίσως να έβρισκε 10.000-20.000 ευρώ ετησίως περισσότερα; Ναι σαφώς. Ίσως να έβρισκε και 50.000 (μέχρι εκεί μην έχουμε διαρκώς την εντύπωση πως στο εξωτερικό μοιράζουν λεφτά). Όμως στο κοντινό μέλλον της καριέρας του, ίσως να μην κατάφερνε ποτέ να βάλει τον εαυτό του στη διαδικασία να κερδίζει εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ παραπάνω απ’ αυτά που τώρα ονειρεύεται! Κάτι που στην Ελλάδα και σε μια ομάδα που ξέρει και τον ξέρουν, που τον αγαπούν οι πάντες, θα είναι σαφώς πιο απλή και ομαλή η διαδικασία. 

Στο τέλος της ημέρας, βέβαια, ο καθένας παίρνει την απόφασή του. Απλά αυτή η απόφαση δεδομένα μπορεί να επηρεάσει αρνητικά την ίδια την καριέρα του κάθε παιδιού και όχι τόσο τον Παναθηναϊκό.

Τα βλέπουμε όλα πράσινα και στο Instagram. Ακολούθησέ μας!
ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ
ΕΚΤΥΠΩΣΗ

ΕΞΕΔΡΑ