ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΑΞΙΑ ΤΑ ΛΟΓΙΑ ΠΛΕΟΝ…

Εντελώς ανήμπορος για να κάνει τα απαραίτητα μοιάζει ο Παναθηναϊκός και δε φαίνεται τρόπος να «γυρίσει» το πράγμα…

Δεν έχουν αξία τα λόγια πλέον…

Το να χρειάζεται κάποιος να ασχοληθεί με τον Παναθηναϊκό αυτή την εποχή, είναι πραγματικά στενάχωρο. Επειδή πουθενά δεν μπορεί να βρεθεί έστω κι ένα σημάδι ελπίδας. Ο Ιούλιος μπήκε, η περίοδος διακοπών τελείωσε και για να προχωρήσει η ομάδα θα έπρεπε να έχουν γίνει έστω οι απαραίτητες κινήσεις. Δε συζητάμε καν για μεταγραφές. Αυτό είναι σοβαρότατο ζήτημα αλλά το αφήνουμε σε δεύτερη μοίρα. Το «τριφύλλι» μοιάζει ανήμπορο να καταφέρει να «σπάσει» έστω ένα συμβόλαιο. Δε συζητάμε για τα… μεγάλα όπως αυτό του Μουνιέ, αλλά εδώ και μήνες υπάρχει στην ομάδα ο Σιφναίος για παράδειγμα. Ένα παιδί που δεν υπολογίζεται πριν τη χειμερινή μεταγραφική περίοδο που μας πέρασε.

Δεν πρέπει να ξεχνάμε και το πιο σοβαρό ζήτημα του σχεδιασμού, που έχει να κάνει με τις επεκτάσεις συμβολαίων. Μην κρυβόμαστε πίσω απ’ το δάχτυλό μας, το όνομα του Μπουζούκη είναι αυτό που έχει συγκεντρώσει πάνω του όλο το ενδιαφέρον. Το τι γίνεται στις επαφές με την πλευρά του παίκτη, το αν η διαφορά είναι 20.000-30.000 ευρώ ή όχι, το αν υπάρχει κόντρα ανάμεσα στον Νταμπίζα και τον εκπρόσωπό του, είναι θέματα που δεν έχουν ιδιαίτερη σημασία. Όλη η ουσία είναι στο τι θα συμβεί τελικά. Στην κατάσταση που είναι ο Παναθηναϊκός, το να χάσει ένα ταλέντο όπως αυτό, που το έχει βγάλει απ’ την ακαδημία του (γιατί τον Γενάρη θα μπορεί να υπογράψει όπου θέλει) θα είναι αυτόματα τεράστια ήττα. Ηθική, οικονομική, αγωνιστική, σε όλα τα επίπεδα. Θα έχεις ξεκινήσει ένα πλάνο που θα βασίζεται στις ακαδημίες, χάνοντας την μεγαλύτερη προοπτική σου σε αυτό το επίπεδο. Χάνοντας ίσως τον πιο εμπορικό σου παίκτη αυτή τη στιγμή, όσο περίεργο κι αν ακούγεται. Το να είμαστε στον Ιούλιο και να μην έχει τελειώσει αυτή η υπόθεση, όχι απλά προβληματίζει αλλά στεναχωρεί.

Στις μεταγραφές, τι να πεις; Χωρίς να έχει γίνει καμία κίνηση, ενώ έχεις χάσει τους Κάτσε και Κουλιμπαλί που ήταν βασικοί κι ενώ έχεις στους «κομμένους» παίκτες όπως Μουνιέ, Άλτμαν, Τζανδάρη, Στάικο κτλ. Με λίγα λόγια θα είναι δύσκολο μέχρι και το δίτερμα στις προπονήσεις της προετοιμασίας. Πέρα απ’ το γεγονός πως στο ρόστερ σου έχεις πλέον έναν εξτρέμ (Χατζηγιοβάνη) και δύο κεντρικά χαφ (Κουρμπέλης, Χ. Δώνης). Συγγνώμη αλλά καμία ομάδα στον πλανήτη δεν μπορεί να δουλέψει σωστά υπό αυτές τις συνθήκες και στον Παναθηναϊκό αν ένα πράγμα του έμενε ήταν η ελπίδα πως θα «δέσει» λόγω του χρόνου που έχει μπροστά του στην προετοιμασία. Αλλά κι αυτό το στοιχείο το… χαιρετήσαμε.

Κατά τα άλλα, ο αναπληρωματικός της Ομόνοιας, Κατελάρης, ανανέωσε με την ομάδα του και λογικά μένει εκεί. Τον ήθελε. Ο Μπλατί Τουρέ πήγε κάπου στην Πορτογαλία, πάει κι αυτός. Ο Κάλουμ Ρόμπερτς δοκιμάζεται στην Γ’ κατηγορία της Αγγλίας. Προσοχή, δοκιμάζεται δεν υπέγραψε! Τα… χαστούκια από ποδοσφαιριστές που σε πιάνει κόμπος στο λαιμό στη σκέψη πως τους θέλει ο Παναθηναϊκός, απανωτά. Φυσικά δεν το λέμε λόγω μεγαλοσύνης όλο αυτό. Ο Άρης την περασμένη σεζόν που είχε μπάτζετ μικρότερο απ’ τον Παναθηναϊκό ή έστω ίδιο, είχε πάρει τον Μπρούνο Γκάμα για παράδειγμα. Είχε πάρει τον Ματέο Γκαρσία. Ε, λίγο καλύτεροι απ’ τους Κατελάρηδες δεν είναι;

Μην γινόμαστε κακοί όμως, άλλωστε περισσότερο «μιλά» η στεναχώρια. Για να κριθούν οι μεταγραφές πρέπει πρώτα να γίνουν. Χωρίς να ξεχνά κανείς μας τα δεδομένα που υπάρχουν. Αλλά να γίνουν… Ο Παναθηναϊκός «καίγεται» για στόπερ, για δύο χαφ, για δύο εξτρέμ-μεσοεπιθετικούς και για φορ. Η δυσκολία στο να γίνει το οτιδήποτε, είναι ξεκάθαρη πλέον. Όσο κι αν συζητάμε για πλάνα και φιλοσοφίες και ισορροπίες που δεν πρέπει να διαταραχθούν, οι ανάγκες του Παναθηναϊκού είναι απίστευτα πολλές. Κάθε μέρα που περνά λοιπόν, αποτελεί ακόμη μια… πληγή που γεμίζει με επιπλέον στεναχώρια τους πάντες. Που έτσι κι αλλιώς είναι ξενερωμένοι.

Τα ίδια και τα ίδια με λίγα λόγια. Πριν ολοκληρωθεί η προηγούμενη σεζόν, τα ίδια λέγαμε. Όλοι τα ίδια έλεγαν βασικά. Ξεκίνησε η προετοιμασία και τα ίδια λέμε απλά με μεγαλύτερη στεναχώρια επειδή όσο προχωρά το πράγμα, αντιλαμβάνεται ο καθένας πως απλά δεν γίνεται. Απλά δεν υπάρχει ελπίδα. Το να σκεφτόμαστε από τώρα το επόμενο καλοκαίρι για να γίνουν όλα όπως πρέπει και να αλλάξει σελίδα η ΠΑΕ, σημαίνει πως θα έχουμε… πετάξει άλλη μία σεζόν. Συγγνώμη αλλά δεν τον «παίρνει» τον Παναθηναϊκό να ξοδεύει έτσι σεζόν. Θα μας πείτε αν είχαν γίνει οι μεταγραφές που μπορούν να γίνουν, θα έπαιρνε η ομάδα κάνα Πρωτάθλημα; Όχι, ξεκάθαρα όχι, όμως ίσως μπορούσε να «χτιστεί» κάτι που θα ήταν ωραίο στο μάτι. Όσο αυτό γίνεται. Και τώρα μπορεί να γίνει, αλλά με τόσες εκκρεμότητες, με λιγότερο από δύο μήνες για την έναρξη του Πρωταθλήματος, δεν είναι και τόσο πιθανό…

Μην το κουράζουμε περισσότερο. Μακάρι την επόμενη φορά να υπάρχει αιτία για ανάλυση καθαρά ποδοσφαιρική, για ικανότητες ή αδυναμίες παικτών που είναι κοντά ή αποκτήθηκαν. Αλλά μην κάνουμε… άλματα στη σκέψη μας. Για αρχή την επόμενη φορά ας έχει εξοφληθεί η δόση Μαϊου…

Τα βλέπουμε όλα πράσινα και στο Instagram. Ακολούθησέ μας!
ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ
ΕΚΤΥΠΩΣΗ

ΕΞΕΔΡΑ