ΤΟ DNA ΔΕΝ… ΔΙΔΑΣΚΕΤΑΙ!

Ο τίτλος ίσως και να είναι το μικρότερο κέρδος του Παναθηναϊκού αυτή τη σεζόν!

Το dna δεν… διδάσκεται!

Είναι τεράστια ιστορία το Πρωτάθλημα που πήρε ξανά ο Παναθηναϊκός. Το 38ο στο μπάσκετ, οι τίτλοι συνεχίζονται ασταμάτητα, αλλά ειδικά αυτή την εποχή έχουν ξεχωριστή σημασία. Το έχει ανάγκη ο σύλλογος! Επειδή οι πίκρες και η αβεβαιότητα ειδικά στο ποδόσφαιρο, δυστυχώς έχουν αρχίσει να «ποτίζουν» με μια μιζέρια που δεν ταιριάζει. Όμως μη μιζεριάζουμε κι εμείς τέτοιες στιγμές. Είναι τεράστια η επιτυχία, τεράστιο το επίτευγμα κι ας φαίνεται απλό επειδή ήταν ο αντίπαλος βατός, επειδή ήρθε με χαρακτηριστική άνεση το Πρωτάθλημα. Αλλά εδώ που τα λέμε, δε νομίζουμε πως κάποιος άλλος αντίπαλος θα είχε μεγαλύτερη αντίσταση… Περισσότερο φασαρία θα δημιουργούσε σαφώς, αλλά να απειλήσει για τον τίτλο δε θα γινόταν.

Όσο σημαντικό κι αν είναι (και) αυτό το Πρωτάθλημα για το σύλλογο του Παναθηναϊκού, για το μπάσκετ του «τριφυλλιού» ίσως να είναι και το λιγότερο σπουδαίο απ’ όσα έγιναν στον τελευταίο τελικό και γενικά στην εξέλιξη της σεζόν. Μια σεζόν που θέλησαν να τη διακωμωδήσουν αυτοί που τώρα παρακαλούν να μη τηρηθούν οι νόμοι και κανόνες. Από μόνο του αυτό το γεγονός, είναι ένα απ’ τα κέρδη. Αλλά όσο ασχολούμαστε με αυτούς τις συγκεκριμένες στιγμές, απλά χαλάμε τη ζαχαρένια μας.

Η ουσία βρίσκεται στο dna του Παναθηναϊκού. Στο… κύτταρο που έχει αποκτήσει αυτή η ομάδα. Κάτι που δε διδάσκεται. Δε γίνεται δηλαδή να το δει κάποιος απ’ έξω και να πει «α ωραία θα το αντιγράψω και θα πετύχω». Είναι μια ιστορία βγαλμένη και «χτισμένη» μέσα απ’ την ίδια την ιστορία. Είναι η ίδια η κληρονομιά του «τριφυλλιού» που προέκυψε από τους ανθρώπους του. Αυτό έχει μετατρέψει τους «πράσινους» στην απόλυτη οικογένεια. Δεν μπαίνουν εισαγωγικά στη λέξη, γιατί είναι οικογένεια! Έστω όχι εξ αίματος στο σύνολο του Παναθηναϊκού ΟΠΑΠ, αλλά καμιά φορά αυτό είναι και το σημαντικότερο.  

Ο τρόπος με τον οποίο ο κόσμος χειροκρότησε τον αντίπαλο. Ο τρόπος με τον οποίο αποθέωσε έναν προπονητή που το είχε ανάγκη ο άνθρωπος επειδή τόσα έχει ακούσει. Ο τρόπος με τον οποίο τιμήθηκε ένας αντίπαλος παράγοντας. Θα πει κανείς «έλα μωρέ, ο Προμηθέας ήταν». Σαφώς και ήταν ο Προμηθέας. Αλήθεια όμως, μπορεί κάποιος να θυμηθεί ανάλογα παραδείγματα; Έστω ένα ρε παιδί μου. Γιατί βλέπετε η ουσία δεν είναι στο ποιος ήταν ο αντίπαλος και ποιος ο προπονητής του ποιος ο μεγαλομέτοχός του. Η ουσία είναι σε αυτό που… κυλά στις φλέβες του Παναθηναϊκού.

Είναι αυτό ακριβώς που εντόπισε ο Ρικ Πιτίνο. Αυτό ακριβώς που επισήμανε και συγκίνησε. Όχι όμως, δε χρειάζεται συγκίνηση για την αλήθεια. Πρέπει να την ξέρουμε την αλήθεια. Και όταν στην λέει ίσως ο κορυφαίος προπονητής (σε επίπεδο ονόματος και ιστορίας στην… πλάτη του) που βρέθηκε ποτέ στην Ευρώπη, όταν στην λέει αυτή την αλήθεια ένας τύπος που δεν έχει την παραμικρή ανάγκη να το κάνει και το έχει αποδείξει μάλιστα, τότε απλά ανατριχιάζεις. Πέρα απ’ την ανατριχίλα, τρέχει και δάκρυ συγκίνησης τη στιγμή που αντιλαμβάνεσαι το πόσο εσύ επηρεάζεις έναν τέτοιο άνθρωπο του μπάσκετ! Όταν εσύ τον κάνεις να αισθανθεί, να βιώσει, να αγαπήσει, να λατρέψει, να πει όσα είπε μέσα απ’ την καρδιά του. Να φανταστείτε κιόλας πως όλα αυτά τα κατάλαβε, τα αισθάνθηκε στο μέγιστο βαθμό, στη σεζόν που η γνωστή πλευρά προσπάθησε να ρημάξει το άθλημα. Σκεφτείτε δηλαδή να ήταν απόλυτα φυσιολογική η αγωνιστική περίοδος, πόσο περισσότερο θα εκτοξεύονταν τα συναισθήματα. Όμως στην ηλικία και στο επίπεδο εμπειρίας του Πιτίνο, αρκούν αυτά που εμείς έχουμε συνηθίσει και ίσως δεν αντιλαμβανόμαστε στον απόλυτο βαθμό.

Ίσως έρθει η αποτυχία. Ίσως έρθει η απώλεια κάποιου τίτλου. Ίσως υπάρξουν κακές στιγμές. Όλα στον αθλητισμό είναι. Όμως τίποτα απ’ όλα αυτά δεν μπορεί να αλλάξει και να διαφοροποιήσει το… dna σου. Αυτό που πάντα οι απ’ έξω θα το ζηλεύουν, αλλά δε θα μπορούν να αντιγράψουν. Αυτό είναι ο Παναθηναϊκός. Αυτό θα είναι ο Παναθηναϊκός.

Για να κλείσουμε με λίγη… γκρίνια, το παράπονό μας πάντα θα είναι ένα: Στο ποδόσφαιρο το «τριφύλλι» ποτέ δεν έφτασε σε τέτοια επίπεδα. Δε μιλάμε για επίπεδα επιτυχιών, αλλά επίπεδα… dna. Επίπεδα «δεσίματος», επίπεδο ατμόσφαιρας, αίσθησης! Κάτι που δεν το βλέπεις, αλλά το αισθάνεσαι. Ξέρεις πως είναι εκεί και σε κάνει να ξεχωρίζεις. Δυστυχώς στο ποδόσφαιρο ακόμη και στις εποχές των επιτυχιών, πάντα υπήρχε μια κατάσταση απόμακρη. Για την τωρινή εποχή δεν το συζητάμε καν… Ευχή είναι να πλησιάσει έστω σε αυτή την κατάσταση και το ποδόσφαιρο. Δεν μας αρέσει ο διαχωρισμός στον Παναθηναϊκό, οπότε δεν μας αρέσει και αυτό που λέμε στο τέλος. Αλλά είναι η μόνη ελπίδα για να ορθοποδήσει ο σύλλογος, για να ξαναζήσουμε όλοι την ανατριχίλα και στο ποδόσφαιρο.

Πολλά συγχαρητήρια και ακόμη περισσότερα ευχαριστώ στο τμήμα μπάσκετ και για τη φετινή σεζόν. Είναι απίστευτα και τρομερά δύσκολο όλο αυτό, όταν ο κορυφαίος σύλλογος της χώρας… κρέμεται από σένα ουσιαστικά. Πολλά μπράβο σε όλους!

Τα βλέπουμε όλα πράσινα και στο Instagram. Ακολούθησέ μας!
ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ
ΕΚΤΥΠΩΣΗ

ΕΞΕΔΡΑ