ΑΠΟ ΠΙΤΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΤΡΩΣ, ΤΙ ΣΕ ΝΟΙΑΖΕΙ ΚΙ ΑΝ ΚΑΕΙ…

Το που θα πάει ο κάθε παίκτης που ο Παναθηναϊκός δεν κατάφερε να κρατήσει, δεν έχει την παραμικρή σημασία!

Από πίτα που δεν τρως, τι σε νοιάζει κι αν καεί…

Θα πάει ο Μπεργκ στον Ολυμπιακό; Θα πάει ο Μπεργκ στον ΠΑΟΚ (πριν κάποιους μήνες); Θα πάει ο Μολέδο στον Ολυμπιακό; Θα πάει ο Βιγιαφάνιες στην ΑΕΚ; Θα πάει ο Ζέκα… όπου πάει τέλος πάντων; Ερωτήματα που έχει βαρεθεί η ψυχούλα μας είναι η αλήθεια και σίγουρα το ίδιο ισχύει και με εσάς, που «πονάτε» για τον Παναθηναϊκό. Η απάντηση σε όλα αυτά τα ερωτήματα, βέβαια, είναι μία και απλή. Είτε πάνε είτε δεν πάνε, στο «τριφύλλι» δεν ανήκουν πλέον. Άρα, από… πίτα που δεν τρώμε, τι μας νοιάζει κι αν «καεί»;

Το «καεί» το αναφέρουμε ως Παναθηναϊκοί και με τη δική μας λογική. Επειδή εδώ που τα λέμε ο Μπεργκ για παράδειγμα αν «τσιμπήσει» 5.000.000 για τριετές συμβόλαιο όπως λένε, στα 33 του χρόνια μάλιστα, ε θα είναι και μ……..ας να μην πάει. Ποτέ δε θα πούμε καλά θα κάνει να πάει, επειδή αυτό δε θα το πιστέψουμε ποτέ και για κανέναν. Όμως εμείς δεν είμαστε επαγγελματίες ποδοσφαιριστές. Εμείς δεν είμαστε Σουηδοί. Εμείς δεν γεννηθήκαμε υποστηρίζοντας την Γκέτενμποργκ ή την Ιντερνασιονάλ ή την Σπόρτινγκ Λισαβόνας και πάει λέγοντας.

Το πρόβλημα για τον Παναθηναϊκό δεν είναι το που θα πάει ο καθένας τώρα. Ξεκάθαρα. Συναισθηματικά ίσως να μας ενοχλεί να δούμε κάποιον στον αιώνιο, αλλά στην ουσία δεν αλλάζει κάτι. Άλλωστε ακόμη κι αγωνιστικά να το δει κανείς, δεν ενισχύεται κάποια ομάδα με την οποία είσαι στο ίδιο επίπεδο. Αν τον έπαιρνε ο… Άρης ή ο Ατρόμητος, αγωνιστικά θα ήταν μεγαλύτερη η ζημιά. Το συναισθηματικό λοιπόν πρέπει να μάθουμε να το «πνίγουμε». Για καλό δικό μας, για τη δική μας υγεία να το πούμε απλά. Διότι δεν υπάρχουν ενδείξεις για αλλαγή αυτής της κατάστασης. Άρα ο κάθε παίκτης που αυτή τη στιγμή έχουμε στην ομάδα, σε 1-2 χρόνια ίσως να έχει την ίδια πορεία. Επειδή ο Παναθηναϊκός δε θα μπορεί να τον κρατήσει, επειδή το «τριφύλλι» δεν είναι πλέον έστω κοντά στα επίπεδα που του αρμόζουν (όλα αυτά αν δεν υπάρξει αλλαγή δεδομένων την οποία όλοι ευχόμαστε).

Για να επανέλθουμε σε αυτούς που ήδη έχουν φύγει λοιπόν, η ζημιά ήρθε τη στιγμή που έφυγαν. Ο Μπεργκ για παράδειγμα έφυγε απ’ το «τριφύλλι» στα 30 του, όντας βασικός και εκ των ηγετών της Εθνικής Σουηδίας, μετά από εκπληκτικές σεζόν, όντας ένας εκ των αρχηγών σου. Θυμηθείτε πώς έφυγε, για πόσα χρήματα έφυγε και θα καταλάβετε γιατί τότε έγινε η ζημιά. Αλλά πώς θα γινόταν διαφορετικά όταν υπήρχαν οφειλές προς αυτόν; Τα ίδια ακριβώς έγιναν και με τον Μολέδο, τα ίδια και με τον Ζέκα, τα ίδια με τον Βιγιαφάνιες, τα ίδια και τα ίδια διαρκώς σε μια κατάσταση που τα τελευταία χρόνια έχει γίνει πλέον κουραστική. Με αποτέλεσμα να «αδειάσει» από ποιότητα το ρόστερ, με αποτέλεσμα να μην έχεις σε καμία περίπτωση το οικονομικό όφελος που έπρεπε να έχεις αν τους πουλούσες όλους αυτούς υπό νορμάλ συνθήκες. Βέβαια αν είχες νορμάλ συνθήκες, κανείς απ’ όλους αυτούς δε θα ήθελαν να φύγουν είναι η αλήθεια. Τα πάντα θα ήταν εντελώς διαφορετικά.

Αν τα βάλετε κάτω λοιπόν, ο Παναθηναϊκός έχει… σκορπίσει παικταράδες τα τελευταία χρόνια. Ποδοσφαιριστές που του χάρισαν τον τελευταίο του τίτλο. Ποδοσφαιριστές που του χάρισαν σημαντικές νίκες. Ποδοσφαιριστές που θα μπορούσαν να κάνουν την είσοδο των παιδιών απ’ την ακαδημία, όχι απλά πιο ομαλή και εύκολη, αλλά ευχάριστη υπόθεση! Κυρίως όμως, αν τους είχες κρατήσει υπό νορμάλ συνθήκες, το κάθε παιδάκι που πήγε και ζήτησε απ’ τον μπαμπά του φανέλα με το «9» στην πλάτη και το όνομα του Μπεργκ, δε θα έμενε… να κοιτάζει το άπειρο όταν ξαφνικά έφυγε ο Σουηδός. Πώς να εξηγήσεις στο κάθε παιδί που «δένεται» με τον ποδοσφαιριστή, το γεγονός πως αυτός πρέπει να φύγει επειδή το άνοιγμα της ΠΑΕ είναι μεγάλο, τα χρέη την «πνίγουν» και πρέπει να ελαφρύνει το μπάτζετ;

Στο τέλος της ημέρας το ποδόσφαιρο είναι στιγμές. Στιγμές που σου χαρίζει ο Μπεργκ κι ο κάθε Μπεργκ. Στιγμές που σου χαρίζουν οι ποδοσφαιριστές-σημεία αναφοράς. Εμείς αυτά τα «σημεία αναφοράς» που είχαμε, τα χάσαμε σχεδόν για το τίποτα. Το αν θα καταλήξουν στον αιώνιο, ή στο MLS, ή στην Κίνα, ή στο… φεγγάρι για να συνεχίσουν την καριέρα τους, μικρή σημασία έχει πραγματικά. Όσο αυτές τις στιγμές δεν μπορείς να τις εκμεταλλευτείς για να μεγαλώσεις, για να «φτιάξεις» νέες γενιές οπαδών, για να προχωρήσεις και να δυναμώσεις, τότε τσάμπα συζητάμε. Άλλωστε όλοι γίναμε Παναθηναϊκοί για κάποιο λόγο.

Ειδικά στην παιδική ηλικία εδώ που τα λέμε, τα πρόσωπα πάντα κεντρίζουν το ενδιαφέρον. Η δική μας η γενιά μεγαλωμένη με τον Σαραβάκο, λίγο μικρότεροι με τον Βαζέχα, τον Καραγκούνη και πάει λέγοντας, οι μεγαλύτεροι με τον Δομάζο και πάει λέγοντας. Αν όλους αυτούς τους… αφαιρέσουμε απ’ την εξίσωση, τι θα μείνει στον Παναθηναϊκό; Ε, την τωρινή εποχή αναγκαστικά και… βίαια τους αφαιρέσαμε. Το τι έμεινε στον Παναθηναϊκό και το επίπεδο της ζημιάς που έχει γίνει, θα το μάθουμε τα επόμενα χρόνια. Βλέπετε είναι ένα κακό σαν την ραδιενέργεια. Δεν το βλέπεις εκείνη τη στιγμή, αλλά η ζημιά γίνεται μέσα απ’ το πέρασμα του χρόνου…

Τα βλέπουμε όλα πράσινα και στο Instagram. Ακολούθησέ μας!
ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ
ΕΚΤΥΠΩΣΗ

ΕΞΕΔΡΑ