ΜΗΝ ΞΕΦΕΥΓΟΥΜΕ, ΡΕΑΛΙΣΜΟ ΘΕΛΕΙ…

Να βρει «Μολέδο» στην άμυνα, «Μπεργκ» στην επίθεση, αλλά πώς να τους πάρει ρε παιδιά;

Μην ξεφεύγουμε, ρεαλισμό θέλει…

Η σεζόν έχει ακόμη περίπου 10 μέρες για τους παίκτες του Παναθηναϊκού. Αλλά μην κρυβόμαστε πίσω απ’ το δάχτυλό μας, έχει τελειώσει. Εδώ και μέρες το «τριφύλλι» είναι σε… mood σχεδιασμού της επόμενης περιόδου. Σε mood γιατί στην πράξη δεν έχουν φανεί πολλά πράγματα. Βέβαια το γεγονός πως δε φαίνονται, δε σημαίνει πως δε γίνονται κιόλας. Απλά σε επίπεδο αποτελεσμάτων χρειάζεται χρόνος. Είτε πρόκειται για ανανεώσεις-επεκτάσεις συμβολαίων, είτε πρόκειται για αποχωρήσεις όσων δεν υπολογίζονται, είτε πρόκειται για αποκτήσεις παικτών. Ειδικά αυτή η τελευταία καθοριστική κατηγορία κρίνεται τα πάντα, όμως μιλάμε για… αλυσίδα. Κρίκος-κρίκος θα δημιουργηθεί κάτι ισχυρό. Αν δημιουργηθεί φυσικά.

Όπως είναι λογικό, τα δημοσιεύματα, οι συζητήσεις, όλα αφορούν τις πιθανές μεταγραφές. Σε ποια θέση θέλει ο Παναθηναϊκός ενίσχυση σύμφωνα με τον καθένα, τι επιπέδου παίκτη πρέπει να πάρει, πόσους θα πάρει και πάει λέγοντας. Θεμιτά όλα αυτά, μεταγραφές είναι πάντα… φτιάχνουν τον κόσμο. Κι επειδή μας έχουν λείψει και έχουμε στερηθεί πολλά πράγματα, το μυαλό όλων πηγαίνει και «σκαλώνει» διαρκώς σε ονόματα του παρελθόντος. Σε ονόματα που λόγω της κατάστασης του Παναθηναϊκού, αναγκαστικά έφυγαν. Παίκτες που ακόμη και τώρα θα έπρεπε να ηγούνται αγωνιστικά, αλλά για οικονομικούς λόγους τους άφησες να φύγουν για το… τίποτα!

Τι εννοούμε λοιπόν. Ο Παναθηναϊκός θέλει φορ. Αυτόματα λέμε να βρει έναν Μπεργκ. Πώς θα βρει έναν Μπεργκ ρε παιδιά; Πώς θα τον πείσει να έρθει; Ακόμη και οικονομικά, η τεράστια κίνηση το 2013 είχε γίνει πριν «χαλάσει» το όνομα των «πράσινων» στην ποδοσφαιρική πιάτσα και με συμβόλαιο για τον Σουηδό που ήταν 400.000 ευρώ. Αυτή την εποχή δεν μπορεί να δώσει τόσα ο Παναθηναϊκός. Λεφτά που δε θα δεχόταν κανείς επιπέδου Μπεργκ πλέον… Απ’ αυτό το «τριφύλλι» που όλοι γνωρίζουν πως για δύο σεζόν (επόμενη και μεθεπόμενη) τουλάχιστον, δεν υπάρχει Ευρώπη.

Θέλουμε στόπερ, σκεφτόμαστε αμέσως «να βρούμε Μολέδο». Μια κουβέντα είναι. Αλλά ακόμη κι έτσι αν θέλουμε να σκεφτούμε πώς βρήκε ο Παναθηναϊκός τον Μολέδο, τότε είναι σα να λέμε «βρείτε κάποιον που δε θα έχει παίξει μπάλα για ένα χρόνο λόγω τραυματισμών που τον ταλαιπώρησαν, να τον πάρουμε με 300.000 ευρώ (τεράστιο συμβόλαιο για το σήμερα της ομάδας) κι αν μας… βγει, μας βγήκε». Πώς μπορείς να πάρεις τέτοιο ρίσκο; Ποιος μπορεί να πάρει τέτοιο ρίσκο με αυτά τα δεδομένα που υπάρχουν στο «τριφύλλι»; Καταλαβαίνει εύκολα κανείς, πως με τα οικονομικά της ομάδας δε γίνεται να μη σου βγει έστω και μία μεταγραφή. Άρα πώς θα ποντάρεις σε κάτι που εκ των πραγμάτων δε θα έχει τις πιθανότητες υπέρ του; Ο Μολέδο βγήκε, αλλά ξεκάθαρα ήταν υπόθεση που πήγε κόντρα στις πιθανότητες! Με ανάλογο τρόπο κάποιους μήνες μετά, πήρες τον Σαμπά και τον Ιβανόφ για όσους το ξέχασαν… Θυμάστε την κατάληξή τους;

Υπάρχει γενικότερα για… αγάπη για το παρελθόν. Το πρόσφατο παρελθόν, όπου υπήρχαν τουλάχιστον κάποιοι παίκτες που ήταν σημεία αναφοράς. Γι’ αυτό και «πουλάει» το να λέμε πως ο Βιγιαφάνιες ίσως να απασχολήσει τους «πράσινους». Πώς θα τους απασχολήσει όμως; Άντε να πεις πως θα ρίξει κατά 60% τις οικονομικές απαιτήσεις του (!) απλά και μόνο επειδή ίσως να θέλει να γυρίσει στην Ελλάδα. Αν γυρίσει στην Ελλάδα, σε ποια ομάδα δε θα χωρούσε το συγκεκριμένο παιδί; Έστω σε επίπεδο ρόστερ, για να μην πούμε σε επίπεδο ενδεκάδας (π.χ. στην ΑΕΚ έτσι όπως είναι έπαιρνε τη φανέλα σπίτι του). Ας είμαστε ρεαλιστές λοιπόν. Όπως ρεαλιστές ας είμαστε και με τον Αμπέντ. Έπαιξε στο Σαμπιονά, έκανε καλή σεζόν ανεξάρτητα απ’ την κατάληξη της ομάδας του. Προφανώς θα θέλει ένα καλύτερο συμβόλαιο και μάλλον θα το βρει κάπου στο εξωτερικό. Επίσης είναι ένα παιδί με δύο θητείες στο «τριφύλλι». Η δεύτερη ήταν κακή. Άρα γιατί με το ζόρι να προσπαθήσεις και για μια τρίτη που θα σου κοστίσει και ακριβά για τα δεδομένα σου;

Απ’ τη στιγμή που θα πάρεις άδεια (όπως φαίνεται) σου ανοίγεται μια τεράστια αγορά για να βρεις περιπτώσεις που θα είναι οικονομικές και θα σε ανεβάσουν επίπεδο. Δε θα σε φτάσουν στο επίπεδο που σου αρμόζει μεν, αλλά τουλάχιστον θα σε ανεβάσουν. Ας εστιάσουμε λίγο στους φιλόδοξους, στους διψασμένους είτε για Ευρωπαϊκή καριέρα είτε για να «χτίσουν» ξανά την καριέρα τους. «Λαβράκια» δεδομένα υπάρχουν, αρκεί να ξέρεις να τα… ψαρέψεις. Οι άνθρωποι που «τρέχουν» το σχεδιασμό έχουν την ικανότητα αυτή, ακόμη κι αν το μπάτζετ είναι… στο δάπεδο. Μη «σκαλώνει» το μυαλό μας τα παλιά λοιπόν. Κι εμείς μπορούμε να πούμε να πάρουμε πίσω και τον Ζέκα και τον Βλαχοδήμο και τον Εμποκού και τον Καρέλη και όλους. Απλά και μόνο για να γουστάρει ο κόσμος. Δεν είναι έτσι όμως, επειδή δεν είναι ρεαλιστικό. Συν τοις άλλοις να αντιλαμβανόμαστε πως Μπεργκ, Μολέδο και τέτοιου επιπέδου παίκτες, δε βρίσκεις με… ταβάνι τις 300.000 ευρώ κι αυτά τα λεφτά για ελάχιστα συμβόλαια. Ας περιμένουμε να βρει ο Παναθηναϊκός καλύτερους, πιο έμπειρους και πιο ποιοτικούς παίκτες απ’ αυτούς που είχε. Αυτό…

Τα βλέπουμε όλα πράσινα και στο Instagram. Ακολούθησέ μας!
ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ
ΕΚΤΥΠΩΣΗ

ΕΞΕΔΡΑ