ΤΣΟΥΒΑΛΙΑΣΤΕ, ΞΕΡΕΤΕ ΕΣΕΙΣ…

Ένα συγγνώμη στην κοινωνία του… Λίβερπουλ που θα αναφερθούμε σε πράγματα που δεν την ενδιαφέρουν.

Τσουβαλιάστε, ξέρετε εσείς…

Τα όσα συμβαίνουν στον αθλητισμό, προκαλούν εμετό. Δεν μπορεί να ειπωθεί διαφορετικά αυτό που αισθάνεται ο κάθε νορμάλ φίλαθλος. Δεν μπορεί να λεχθεί αλλιώς το σίχαμα που σου φέρνουν οι καταστάσεις που βιώνουν οι πάντες με απάθεια που έχει εξελιχθεί σε αποδοχή και επιβράβευση ουσιαστικά. Απειλών, τραμπουκισμών και πάει λέγοντας. Ένα σόου που το έχουμε ξαναδεί, το βαρεθήκαμε και διαρκώς προέρχεται από την ίδια πλευρά. Ε και; Μιλάει κανείς; Ενοχλείται κανείς; Έγινε κάτι; Άρα είναι σα να μην έχει συμβεί και η ζωή συνεχίζεται.

Κάποτε μετά από έναν ποδοσφαιρικό αγώνα στο Φάληρο ανάμεσα σε ΟΣΦΠ και ΑΕΚ, ο Άκης Ζήκος είχε δηλώσει «δεν μπορώ να καταλάβω γιατί οι διαιτητές είναι χεσμένοι στο συγκεκριμένο γήπεδο». Δεν ήξερε ο Άκης. Τώρα λογικά θα έμαθε. Τώρα που είδε τις τελευταίες μέρες όλο το… ρεπερτόριο ξεδιπλωμένο. Για έναν αγώνα μπάσκετ ανάμεσα σε ΟΣΦΠ και Προμηθέα…

Όλη αυτή η ιστορία δεν έχει να κάνει με τα κατά φαντασία παράπονα της ομάδας που ποτέ δεν παραδέχτηκε πως έχασε δίκαια. Όχι μόνο απ’ τον Παναθηναϊκό αλλά από κανέναν. Έχει να κάνει με το να μην περαστεί πως έκαναν… κωλοτούμπα. Θα έπαιζαν το ματς έτσι κι αλλιώς. Άρα αυτόματα θα ρεζιλεύονταν. Κατά συνέπεια η δημιουργία ενός τόσο επικίνδυνου κλίματος υπό την ανοχή όλων των αρμοδίων, οδήγησε εδώ που οδήγησε. Στην… επίσκεψη «αγνώστων» στο σπίτι ενός διαιτητή. 100-150 «άγνωστοι». Συγγνώμη που τους λέμε έτσι, αλλά έτσι τους διαβάσαμε δεξιά κι αριστερά. Αυτοί που αναπαρήγαγαν τις απειλές λες και ήταν εφημερεύοντα νοσοκομεία, δεν ξέρουν από ποια πλευρά είναι αυτοί που πήγαν… επίσκεψη.

Για την πολιτεία δε χρειάζεται να ειπωθεί το παραμικρό. Από την πρώτη μέρα το «είδε» όλο αυτό ως πρώτης τάξεως ευκαιρία. Ως πεδίο άσκησης πολιτικής που θα τους κάνει αρεστούς σε κομμάτι του κόσμου του ΟΣΦΠ. Το οποίο έχει χαθεί ολοκληρωτικά στο ποδόσφαιρο όπως όλοι γνωρίζουμε. Άρα; Να κερδίσουν καμιά ψήφο, μπας και κανείς σκεφτεί πως «ενώ τα κάναμε όλα μπ……ο, έκαναν τα στραβά μάτια». Και η ζωή συνεχίζεται.

Εν μέσω όλων αυτών, εν μέσω ρεσιτάλ απειλών και τραμπουκισμών, εν μέσω καταστάσεων που ρεζιλεύουν κάθε ανθρώπινη λογική, κάθε αξία, κάθε ίχνος ήθους και πάει λέγοντας, εμείς πρέπει να ασχολούμαστε… με τη Λίβερπουλ. Ε βέβαια. Τα γκολ του Βαϊνάλντουμ ρε παιδιά. Μιλάμε για προκρισάρα τώρα όχι αστεία. Ποιος να μιλήσει για τα υπόλοιπα; Με… άγνωστους που πάνε σε σπίτια θα ασχολούμαστε μωρέ;

Κι όταν ασχολήθηκαν, έγινε με τη γνωστή μέθοδο του τσουβαλιάσματος. ΚΑΝΕΙΣ δεν μπήκε στον κόπο να «δει» τις απειλές εδώ και τόσες μέρες. ΚΑΝΕΙΣ δεν μπήκε στον κόπο να αναλύσει το γιατί εδώ και μήνες δεν ορίζονται συγκεκριμένοι διαιτητές και γίνεται το χατίρι στον ΟΣΦΠ που δημιούργησε το μπάχαλο αυτό, όλοι όμως ήξεραν να αναφέρουν την ΚΕΔ ως πρόβλημα κατά της συγκεκριμένης ομάδας, ήξεραν να ειρωνεύονται τον Βασιλακόπουλο και πάει λέγοντας. Κι όταν ήρθαν τα ακόμη πιο άσχημα, με ένα «ναι αλλά αυτά έχουν ξαναγίνει στο παρελθόν» ξεμπέρδευαν. Ή με το ακόμη καλύτερο «μαύρες μέρες για τον αθλητισμό μετά τον τελικό Κυπέλλου που θα γίνει μόνο με λίγες προσκλήσεις, ήρθε και αυτό στο μπάσκετ». Από ποιον ήρθε ρε ατσίδες; Γιατί ήρθε; Ποιος δημιούργησε το πρόβλημα;

Δε συζητάμε καν το τι θα γινόταν αν ήταν διαφορετικά τα πράγματα. Αν οι ρόλοι ήταν αντίστροφοι. Αλλά όταν το βουλώνει το σύμπαν στα… απλά (ροχάλες σε ιδιοκτήτη αντίπαλης ομάδας, μολότοφ και κάψιμο βαν τηλεοπτικής μετάδοσης πριν από τελικό, επεισόδια επειδή σε ρεζιλεύει ο αιώνιος αγωνιστικά πριν δύο χρόνια και πάει λέγοντας), κανείς δεν περιμένει να μιλήσει στα τόσο σοβαρά. Εδώ κι όσοι μιλούν, το κάνουν για να ειρωνευτούν ή για να πουν… πόσο δίκιο έχει ο ΟΣΦΠ. Τι συζητάμε τώρα;

Κατά τα άλλα, άνοιξε για τα καλά ο ασκός του Αιόλου. Διότι το αίσθημα της ανομίας και της ατιμωρησίας για τον Ολυμπιακό, ο καθένας το εκλαμβάνεται με διαφορετικό τρόπο. Ο καθένας έχει ένα μυαλό που μπορεί και να… γυρίσει. Μακάρι να μη γίνει το παραμικρό, αλλά τις ευχές τις βαρεθήκαμε. Εδώ οι αρμόδιο βλέπουν και μόνο που δεν χειροκροτούν. Ε, προφανώς και δεν τους ενδιαφέρει τι θα ακολουθήσει. Μακάρι να μην ακολουθήσει το παραμικρό, αλλά τον αθλητισμό επέτρεψαν να τον ρημάξει συγκεκριμένη πλευρά για τα καπρίτσια της και για να μην έχει τη… λέζα του κωλοτούμπα και του αναξιόπιστου.

Τέλος, οφείλουμε να αναγνωρίσουμε πως έμεινε κι ένα κακό στην όλη ιστορία. Πλέον δεν υπάρχει κανείς «εγώ ενδιαφέρομαι για το καλό του αθλήματος». Ούτε ένας. Πλέον οι πάντες αναγκάστηκαν να βγάλουν τη μάσκα τους. Αναγκάστηκαν να δείξουν το ποιοι είναι. Κι ο τελευταίος που είχε μια δικαιολογία πως δε γνώριζε, πλέον ξέρει. Κυρίως, όμως, μην τολμά κανείς να πει ξανά τη φράση «είμαι κατά της βίας». Γιατί αυτοί που το λένε, είναι οι πρώτοι που αναπαρήγαγαν με χαρά απειλές που οδήγησαν εκεί που οδήγησαν. Πλέον όλοι ξέρουν…

Τα βλέπουμε όλα πράσινα και στο Instagram. Ακολούθησέ μας!
ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ
ΕΚΤΥΠΩΣΗ

ΕΞΕΔΡΑ