ΑΣ ΑΦΗΣΟΥΜΕ ΤΟ «ΣΑΝ» ΚΙ ΑΣ ΚΡΑΤΗΣΟΥΜΕ ΤΟ «ΣΗΜΕΡΑ»!

Η ιστορία έχει «γράψει», το θέμα είναι να συνεχίσει ο Παναθηναϊκός να «γράφει» ιστορία!

Ας αφήσουμε το «σαν» κι ας κρατήσουμε το «σήμερα»!

Όταν μιλάμε για τον Παναθηναϊκό, αυτόματα μιλάμε για την ομάδα με τις σπανιότερες και σπουδαιότερες στιγμές δόξας. Όσο κι αν κάποιοι μετρούν Πρωταθλήματα από τότε που έδιναν… ντέρμπι με τον Εθνικό, όσο κι αν μετρούν αυτά στα χαρτιά, αυτά που είχαν αντιπρόεδρο τον άνθρωπο που τώρα δημόσια «κράζουν», αυτά που… δίδαξαν ήθος και πάει λέγοντας. Το ποιος είσαι το δείχνεις στην… πόλη και όχι στο χωριό, ειδικά όταν οι περισσότεροι χωριανοί είναι «συγγενείς» σου. Ο Παναθηναϊκός λοιπόν, έχει κάνει την Ευρώπη πολλές φορές να παραμιλά. Έχει μεγαλουργήσει, έχει πετύχει πράγματα που κανείς δε θα πλησιάσει έστω. Από ατυχία και μόνο δεν έχει έστω έναν Ευρωπαϊκό τίτλο. Αλλά σε κάθε περίπτωση, αυτή η ομάδα πρεσβεύει το τι θα πει επιτυχία εκτός των συνόρων. Αρέσει δεν αρέσει σε κάποιους, που πανηγυρίζουν τις προκρίσεις στους «32» του Europa λες και πήραν το Champions League.

Μην ξεφεύγουμε όμως με όλους τους… απ’ έξω. Ας μείνουμε στα δικά μας. Ειδικά αυτή την περίοδο, μέσα προς τέλη άνοιξης δηλαδή, σχεδόν κάθε ημερομηνία κρύβει και μια επέτειο για το «τριφύλλι». Προ ημερών ήταν η επέτειος του αγώνα με τον Ερυθρό Αστέρα που έστειλε τους «πράσινους» στον τελικό του Γουέμπλεϊ. Πριν κάποιο καιρό ήταν η κοινή επέτειος του 0-1 στο Άμστερνταμ επί του Άγιαξ, το 1-0 επί της Μπαρτσελόνα στη Λεωφόρο, μετά από κάποιες μέρες ήταν η επέτειος της ήττας με 3-1 στο «Καμπ Νου», εκεί που οι Καταλανοί σφύριζαν για να λήξει το ματς. Σκεφτείτε το λίγο, οπαδοί της Μπαρτσελόνα σφύριζαν με αγωνία για να λήξει το ματς κι έβλεπαν τον Παναθηναϊκό να χάνει τη μία ευκαιρία μετά την άλλη.

Επέτειοι και κόντρα επέτειοι, στιγμών δόξας, αγώνων που έχουν χαραχθεί στο μυαλό και στις καρδιές όλων μας. Στιγμών που «πλάθουν» το ποιος είσαι, δημιουργούν το dna και σε διατηρούν για πάντα στην ιστορία. Μια ιστορία, όμως, η οποία πρέπει να προχωρά. Πρέπει να εξελίσσεται. Πρέπει να ανανεώνεται. Όσο ξεμακραίνουν οι επιτυχίες σου, όσο περνούν τα χρόνια και απομακρύνεσαι από τις περιόδους που σημείωσες την επιτυχία, τόσο περισσότερο περνά η όλη διαδικασία στην κατηγορία του μύθου.

Είναι ωραία τα αφιερώματα και τα περιβόητα «σαν σήμερα» που διαβάζουμε για τον Παναθηναϊκό. Για να θυμόμαστε τι πέτυχε, που έφτασε, πως αισθανόμασταν τότε, την συγκίνηση, τη χαρά και πάει λέγοντας. Όμως σιγά σιγά με τα σαν σήμερα, ξεχνάμε το σήμερα. Γιατί για να δημιουργήσεις νέες στιγμές, για να φτιάξεις νέους οπαδούς, για να καταλάβουν οι νεότεροι τι τους έλεγε ο πατέρας τους για εκείνες τις ένδοξες περιόδους (πρόσφατες ή πιο παλιές). Τι πραγματικά σημαίνει να είσαι Παναθηναϊκός. Τι πραγματικά πρεσβεύει αυτή η φανέλα, αυτό το έμβλημα, αυτό το μεγαλείο. Που έβγαινε εκτός συνόρων και δεν μας ενδιέφερε ποιος είναι απέναντι. Περιμέναμε το καλύτερο. Χάναμε απ’ τη Ρεάλ και αισθανόμασταν όπως όλοι οι άλλοι όταν χάνουν απ’ την Ξάνθη. Για τέτοιο επίπεδο μιλάμε, όσο υπερβολικό κι αν ακούγεται σε κάποιους. Τώρα όμως, που πάμε; Κυρίως, πότε και πώς θα επιστρέψουμε έστω κοντά στα στάνταρ μας;

Την ιστορία την γνωρίζουμε καλά. Ζήσαμε μεγάλο μέρος της. Άλλοι έζησαν περισσότερο, άλλοι λιγότερο. Σε κάθε περίπτωση ο κάθε Παναθηναϊκός είναι υποχρεωμένος να γνωρίζει την ιστορία της ομάδας του. Αλλά μην… σκαλώνουμε τόσο σε αυτή, γιατί δημιουργείται ο κίνδυνος να γίνουμε σαν τους παππούδες που κάθονται και δείχνουν στα εγγόνια τους παλιές ασπρόμαυρες φωτογραφίες από τότε που ήταν φαντάροι με το μουστάκι τους, για να δείξουν πόσο δυνατοί και παλικάρια υπήρξαν. Τώρα όμως; Τι μπορούν να κάνουν; Τίποτα. Ας μη γίνει ο Παναθηναϊκός ο… παππούς που θα διηγείται ιστορίες λοιπόν. Ας είναι πάντα το μεγαλείο που θα θυμάται, θα σέβεται, θα τιμά, θα δοξάζει την ιστορία του, μέσω της συνέχειάς της. Θα σέβεται στην πράξη και όχι στην ανάμνηση με λίγα λόγια.

Και να σας πούμε και κάτι άλλο; Ίσως να είναι κι άδικο, ίσως να είναι μίζερο αυτό που θα αναφέρουμε, αλλά είμαστε σίγουροι πως πολλοί Παναθηναϊκοί το αισθάνονται. Το να καθόμαστε και να αναφέρουμε διαρκώς «α εμείς τότε κάναμε αυτό», ενώ τη δεδομένη χρονική στιγμή είναι άγνωστο πότε θα ξαναπαίξουμε στην Ευρώπη, καλά να είμαστε πρώτα απ’ όλα καθώς μιλάμε στην καλύτερη για δύο χρόνια και κάτι μήνες από σήμερα! Δουλέψτε το λίγο στο μυαλό σας. Ο Παναθηναϊκός έπαιξε τελευταία φορά Ευρωπαϊκό αγώνα το καλοκαίρι του 2017 (στο Μπιλμπάο). Η επόμενη Ευρωπαϊκή του αναμέτρηση για τα προκριματικά κάποιας διοργάνωσης, θα είναι καλοκαίρι του 2021. Μια τετραετία χωρίς Ευρωπαϊκό αγώνα. Όσο για Ευρωπαϊκή επιτυχία; Σαφώς και η τελευταία ήταν η επική πρόκριση επί της Ρόμα στην Ιταλία, το χειμώνα του 2010. Στην καλύτερη των περιπτώσεων (στην καλύτερη ξαναλέμε) θα έχουν περάσει 11 έτη στην επόμενη Ευρωπαϊκή επιτυχία μας!

Ακριβώς επειδή σεβόμαστε την ιστορία του Παναθηναϊκού και επειδή μεγαλώσαμε όλοι μας με το μεγαλείο του… Panathinaikos, ας εστιάσουμε στο σήμερα και στο πώς θα δημιουργηθεί ξανά έστω μια μικρογραφία των στιγμών συγκίνησης, έκστασης, λατρείας, περηφάνιας, που μας έχει χαρίσει αυτός ο κολοσσιαίος σύλλογος. Για να μη φτάσουμε στο σημείο να βάζουμε στα σαν σήμερα και τις περιόδους που ο Παναθηναϊκός ήταν μεγάλος έστω και χωρίς να έχει κάποια επιτυχία… 

Τα βλέπουμε όλα πράσινα και στο Instagram. Ακολούθησέ μας!
ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ
ΕΚΤΥΠΩΣΗ

ΕΞΕΔΡΑ