ΦΘΕΙΡΟΝΤΑΙ ΜΟΝΟ ΟΣΟΙ ΒΟΗΘΟΥΝ

Είναι αδιανόητο στο τέλος της ημέρας για αυτόν τον Παναθηναϊκό να υπάρχουν άνθρωποι που κατηγορούν τον Ουζουνίδη και τον Δώνη! 

 

Φθείρονται μόνο όσοι βοηθούν

Χριστός Ανέστη, χρόνια πολλά σε όλους. Να χαίρεστε τις οικογένειές σας και πάντα να βρίσκετε δύναμη για να προχωράτε και να πετυχαίνετε αυτά που τραβάει η ψυχή σας! 

Στα του Παναθηναϊκού, οι ευχές δυστυχώς έχουν πάψει να έχουν νόημα. Εκεί ευελπιστούμε πως θα έρθει η… Ανάσταση. Επειδή έχουμε συνηθίσει πλέον τα έτη των παθών! Βαρεθήκαμε είναι η αλήθεια, δεν το σηκώνει άλλο ο σύλλογος όλο αυτό. Τέλος πάντων, το μέλλον θα δείξει, ελπίζουμε τέτοιο καιρό του χρόνου να είμαστε αισιόδοξοι, χαρούμενοι και για το ποδόσφαιρο. 

 

Ένα απ’ τα πράγματα που τις τελευταίες μέρες έχει κάνει άσχημη εντύπωση (μέσα στις Άγιες μέρες μάλιστα), είναι το που στρέφεται η κριτική όλο και περισσότερο, όλο και εντονότερα, όλο και χυδαιότερα. Όχι ετσιθελικά, όχι επειδή κάποιοι του… ωθούν εκεί το θέμα, αλλά κυρίως γιατί οι ίδιοι οι Παναθηναϊκοί είναι μπερδεμένοι. Μέσα σε αυτό το μπέρδεμα, δυστυχώς ρίχνουν ευθύνες που δεν αναλογούν σε άτομα που είναι τύχη που υπήρχαν ή υπάρχουν στην ομάδα. Άτομα που ξέρουμε τουλάχιστον πως αγαπούν τον Παναθηναϊκό. Γιατί πραγματικά αν το αναλύσει κανείς, είναι ένα στοιχείο που ακόμη κι αυτό αμφισβητείται για πολλούς. Για κάποιους όμως, είναι δεδομένο. Όπως δεδομένη είναι και η τεράστια βοήθειά τους στη δυσκολότερη εποχή των «πράσινων». Είναι αδιανόητο λόγω της βοήθειας αυτής, να φθείρονται αυτοί ακριβώς που δεν πρέπει. 

 

Αναφερόμαστε στους δύο τελευταίους προπονητές του Παναθηναϊκού. Τον Μαρίνο Ουζουνίδη και τον Γιώργο Δώνη. Τους ανθρώπους που… τράβηξαν και τραβούν κουπί (στις μέρες του ο καθένας) στις πιο μαύρες μέρες του Παναθηναϊκού. Με ευθύνη και… υπογραφή που όλοι ξέρουμε πως δεν ανήκουν στους προπονητές ή στους παίκτες. 

 

Παρατηρείται λοιπόν το φαινόμενο της κριτικής που γίνεται εμπάθεια και αδικία. Θα σας φέρουμε ορισμένα παραδείγματα και θα καταλάβετε. Στο ξεκίνημα της σεζόν, ακούστηκαν και γράφτηκαν διάφορες αηδίες για τον Ουζουνίδη. Αυτόν που έμεινε στην ομάδα απλήρωτος, δε δέχτηκε να φύγουν οι παίκτες που αν έφευγαν κανείς δεν ξέρει τι θα γινόταν, κράτησε όσο μπορούσε την ομάδα και πάει λέγοντας. Σε εποχές που ζήσαμε μέχρι και απεργία ποδοσφαιριστών! Κι όμως κάποιοι έσπευσαν να κριτικάρουν και να ειρωνευτούν τον συγκεκριμένο τεχνικό, επειδή λέει δεν έδινε ευκαιρίες στον Μπουζούκη. Αυτό ήταν το πρόβλημα του Παναθηναϊκού την περασμένη σεζόν. Ακριβώς αυτό! Όλα τα άλλα τα ξεχνάμε. Όπως φυσικά και η χυδαιότητα του «γιατί ζήτησε να πάρει παίκτες όπως ο Γιόχανσον και ο Ινσούα; Τι τους ήθελε;». Επειδή όλοι ξέρουμε από πού ξεκινά αυτή η ιστορία και κυρίως το επίπεδο της βρωμιάς που αντιπροσωπεύει. Ίσως ο Ουζουνίδης να ήταν καλός αν δεχόταν να πάνε παίκτες στον Ολυμπιακό για παράδειγμα. Ε, τότε ίσως να μην τον κράζαμε. 

 

Αυτά στο ξεκίνημα της σεζόν που η ομάδα πήγαινε καλά. Στην πορεία, όταν άρχισαν να άσχημα αποτελέσματα, αφήσαμε τον Ουζουνίδη και περάσαμε στον Γιώργο Δώνη. Οκ, αν θέλει να μιλήσει κάποιος για τακτικές δικαίωμά του. Αλλά το πράγμα κι εδώ έχει αρχίσει να ξεφεύγει και μάλιστα άσχημα. Ξαφνικά ο Δώνης θεωρείται… συνυπεύθυνος απλά και μόνο επειδή λέει αλήθεια. Για παράδειγμα τονίζει πως έτσι όπως είναι η κατάσταση στον Παναθηναϊκό, πρέπει να προσπαθήσει να γίνει καλύτερος απ’ τον Ατρόμητο και τον Άρη. Επειδή λέει αλήθεια με λίγα λόγια, θεωρούμε πως αυτός φταίει. Κανείς άλλος! Μόνο αυτός! Την ίδια ώρα, έχουμε αναγάγει σε μεγαλύτερο πρόβλημα του Παναθηναϊκού, το γεγονός πως αγωνίζεται ο Χρήστος Δώνης. Με την κριτική να φτάνει στα όρια της τρέλας. Επειδή κάποιοι πιστεύουν (!) πως ο Γιώργος Δώνης ήρθε στο «τριφύλλι» σε αυτή την εποχή, απλά και μόνο για να βάζει τον γιο του να παίζει. Απλά να θυμίσουμε πως στο δεύτερο μισό της περασμένης σεζόν, πιο σίγουρη είχε τη θέση στην ενδεκάδα ο Χρήστος Δώνης. Τότε που έπαιζε φορ αναγκαστικά και όλοι λέγαμε (σωστά) πόσο φιλότιμος είναι. Επειδή έγινε ο πατέρας του προπονητής στην ομάδα, είναι… δακτυλοδεικτούμενος κι αυτός. Πάνω απ’ όλα, όμως, «κράζουν» το «τρένο». Λες και έχει στον πάγκο τον Καντέ, τον Ματουιντί, τον Κασεμίρο και τους αφήνει εκτός για να παίζει ο Χρήστος. Λίγο μυαλό ρε παιδιά. Λίγο… 

 

Αναφέραμε κάποια παραδείγματα και μόνο. Υπάρχουν δεκάδες ακόμη, αλλά δε θέλουμε κι εμείς να αναπαράγουμε χυδαιότητες και βλακείες. Ειδικά για ανθρώπους οι οποίοι έχουν συμβάλει να δημιουργηθούν Παναθηναϊκοί. Ειδικά για ανθρώπους που πάντα θα είναι στην ιστορία του συλλόγου για θετικούς λόγους, αρέσει δεν αρέσει σε κάποιους. Επιβάλλεται να αντιλαμβανόμαστε όλοι μας το τι συμβαίνει. Επιβάλλεται να μη ρίχνουμε το φταίξιμο σε αυτούς που προσπαθούν, «ματώνουν» και σίγουρα θα κάνουν και λάθη, αλλά λόγω της δουλειάς τους και των δυσκολιών που αντιμετωπίζουν. Ποιος ευθύνεται για τις δυσκολίες ρε παιδιά; Ο Ουζουνίδης και ο Δώνης; Λίγο ντροπή ρε παιδιά… 

 

Και μέσα σε όλη αυτή την κατάσταση, υπάρχουν και διάφοροι που έχουν υπογράψει (κυριολεκτικά) τις πιο… μαύρες μέρες του Παναθηναϊκού, έχουν πρωταγωνιστήσει σε καταστάσεις που σε κάνουν να ανατριχιάζεις από ντροπή, έχουν «σφραγίσει» στιγμές που πάντα θα είναι «πληγή» για την ιστορία του συλλόγου, ακόμη κι όταν όλοι εμείς φύγουμε απ’ τον κόσμο αυτό. Κι όμως βρίσκουν το χώρο, το χρόνο και το σθένος κιόλας, να κριτικάρουν όλους τους άλλους! Εδώ δεν ελπίζουμε, ξέρουμε πως οι Παναθηναϊκοί γνωρίζουν άριστα τι γίνεται. Απλά ακόμη κι αυτό είναι μια απόδειξη του πώς έφτασε αυτό το μεγαλείο με το πράσινο και το λευκό χρώμα, να είναι… γονατισμένο και «λερωμένο». Θα περάσει όμως. Αλλά η ιστορία έχει γράψει κάποια ονόματα με κατάμαυρα γράμματα. 

 

Ας θυμόμαστε πάντα λοιπόν, το ποιοι βοηθούν και σε ποια εποχή του συλλόγου. Ποιοι μένουν στα δύσκολα. Ποιοι βγαίνουν ακόμη και μπροστά ενώ δε θα έπρεπε και κάλλιστα θα μπορούσαν να ρίξουν τις ευθύνες εκεί που αναλογούν και μετά… ας γίνει ροντέο το πράγμα. Για εμάς αυτό δείχνει αγάπη προς τον Παναθηναϊκό. Και σε αυτές τις εποχές του «τριφυλλιού», την εκτιμούμε υπερβολικά αυτή την αγάπη που μετατρέπεται σε βοήθεια. Ένα τεράστιο ευχαριστώ στον Μαρίνο Ουζουνίδη, ένα τεράστιο ευχαριστώ στον Γιώργο Δώνη. Δεν ξέρουμε πότε θα ορθοποδήσει το «τριφύλλι», πότε θα κάνει ξανά Πρωταθλητισμό. Ξέρουμε όμως πως τα δικά τους ονόματα θα τα θυμόμαστε μόνο ευχάριστα και όχι μόνο επειδή δόξασαν τη φανέλα. Κυρίως επειδή σεβάστηκαν αυτό που αγάπησαν όταν ήταν στα χειρότερά σου. Και προσπάθησαν γι’ αυτό. Είτε πέτυχαν/πετύχουν πολλά είτε λίγα, μικρή σημασία έχει. 

 

Υ.Γ. Για να αποφευχθούν συμπεράσματα που δεν έχουν σχέση με την πραγματικότητα, σε κανένα σημείο του κειμένου δεν υπονοείται έστω το παραμικρό για το μέλλον του Γιώργου Δώνη. Το τονίζουμε επειδή σιγά σιγά έχει αρχίσει να συζητιέται το θέμα. Αυτός είναι και ο λόγος που αναφέρουμε όσα διαβάσατε, επειδή καταντήσαμε να θεωρούμε υπεύθυνους για το σημείο που έχει φτάσει ο Παναθηναϊκός, αυτούς που προσπαθούν και «παλεύουν». 

 

Τα βλέπουμε όλα πράσινα και στο Instagram. Ακολούθησέ μας!
ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ
ΕΚΤΥΠΩΣΗ

ΕΞΕΔΡΑ