ΝΑ ΠΡΟΛΑΒΟΥΝ ΝΑ «ΔΕΘΟΥΝ»…

Καλές χρυσές οι πωλήσεις αλλά σε βάθος χρόνου δεν κάνουν και τόσο καλό…

Να προλάβουν να «δεθούν»…

Το σύγχρονο ποδόσφαιρο είναι αρκετά… ψυχρό. Επειδή είναι επαγγελματικό. Κατά συνέπεια για λίγα περισσότερα χρήματα ένας παίκτης θα προτιμήσει να φύγει. Για λίγα χρήματα, μια ομάδα θα προτιμήσει να πουλήσει έναν ποδοσφαιριστή που ίσως να θεωρείται και «σημαία» της. Αυτά είναι νόμος πλέον, οπότε όσο κι αν μας ξενίζουν κάποιες φορές, επιβάλλεται να τα αποδεχτούμε. Στον Παναθηναϊκό που βρίσκεται και σε αυτή την οικονομική κατάσταση, οι πάντες αντιλαμβάνονται πως τα πάντα γίνονται ακόμη πιο ψυχρά. Ευκολότερα θα παρθεί η απόφαση να φύγει κάποιος, ευκολότερα κάποιο παιδί θα σκεφτεί να αναζητήσει αλλού την τύχη του για να φτάσει πιο γρήγορα στη φάση της διεκδίκησης πραγμάτων που με το «τριφύλλι» δεν μπορεί και δεν ξέρει πότε θα μπορεί να διεκδικήσει.

Μετά το τέλος της σεζόν, ο Παναθηναϊκός περιμένει να δει τι προτάσεις θα προκύψουν για παίκτες του. Κι αν κάποια απ’ αυτές είναι στα επίπεδα που θέλουν οι «πράσινοι», τότε σίγουρα θα υπάρξει πώληση. Έτσι ώστε με τα χρήματα αυτά να ενισχυθεί το ρόστερ της ομάδας με μεταγραφές. Είναι κάπως όλο αυτό βέβαια, καθώς δεν έχει λογική το να πουλήσεις για παράδειγμα τον Κουρμπέλη και να πάρεις δύο παίκτες με τα λεφτά που θα σου φέρει. Επειδή θα έχεις χάσει ίσως τον ποιοτικότερο ποδοσφαιριστή σου, τον αρχηγό σου, τον παίκτη που έχει προοπτική για να είναι ηγέτης σου για χρόνια, τον μοναδικό σταθερό διεθνή σου και πάει λέγοντας. Θα μπορέσεις να τον αντικαταστήσεις; Πιο λογικό φαίνεται το να υπάρξει πώληση για οικονομικούς λόγους λοιπόν. Όχι σωστό, αλλά θα είχε περισσότερη λογική ξαναλέμε. Γιατί το να πουλήσεις για να ενισχυθείς, ακούγεται σαν ανέκδοτο εδώ που τα λέμε. Ειδικά σε μια ομάδα που δεν της περισσεύει ούτε η ποιότητα ούτε η ποσότητα.

Συν τοις άλλοις δεν πρέπει να ξεχνάμε και κάτι ακόμη. Τα τελευταία χρόνια έχουμε ξεχάσει τι σημαίνει να κρατάς παίκτες που αξίζουν για καιρό. Χάσαμε τον Ζέκα, χάσαμε τον Μπεργκ, χάσαμε τον Μολέδο, χάσαμε τον Βλαχοδήμο, χάσαμε τον Βιγιαφάνιες, καλά καλά δεν προλάβαμε να δούμε τον Εμποκού, ή ακόμη και παιδιά όπως ο Χίλιεμαρκ. Σε θεωρητικό επίπεδο τώρα είσαι σε μια φάση μνημονίων, σε μια φάση… φτώχειας μπάτζετ, αλλά με την προοπτική να «φτιάξεις» μια ομάδα μέσω των νέων που έχεις και να προχωρήσεις στο μέλλον με αυτούς. Ε, αν τους πουλάς κάθε τόσο για να αγοράσεις άλλους, τότε είναι σα να θες να φτιάξεις ένα σπίτι, να ξεκινάς απ’ τα θεμέλια και πριν βάλεις το πρώτο τούβλο να λες «α δε μ’ αρέσουν τα θεμέλια ας τα αλλάξουμε».

Και βέβαια υπάρχει και το θέμα του «δεσίματος». Με την ομάδα, με την εξέδρα με όλους. Αυτή τη στιγμή ο Κουρμπέλης που τον αναφέραμε ως παράδειγμα, είναι ο αρχηγός σου. Είναι Έλληνας. Έχει πολλά χρόνια καριέρας μπροστά του. Τον γουστάρει ο κόσμος ειδικά μετά τον Γενάρη του 2018 όταν αρνήθηκε να πάει στον ΠΑΟΚ. Αν αυτό το παιδί το πουλήσεις με την πρώτη ευκαιρία, τότε χάνεις και το «δέσιμο» με την εξέδρα, χάνεις και το «δέσιμο» του ίδιου με την ομάδα. Το ίδιο θα ισχύσει αν πουλήσεις τον Μπουζούκη (τον αναφέρουμε επειδή επίσης συζητιέται σε επίπεδο φημών πάντα), καθώς ο παίκτης με την μεγαλύτερη προοπτική απ’ την ακαδημία σου, θα έχει φύγει πριν καλά καλά προλάβεις να τον δεις.

Σαφώς και το ενδεχόμενο πωλήσεων που είναι ορθάνοιχτο, δεν είναι επιλογή του προπονητή και του τεχνικού διευθυντή. Δεν είπε κανείς στον Γιώργο Δώνη και στο Νίκο Νταμπίζα πως έχουν αυξημένο μπάτζετ σε σχέση με την τρέχουσα σεζόν και αυτοί είπαν «μπα, άσε μωρέ καλύτερα να πουλήσουμε». Ειδικά παιδιά όπως ο Κουρμπέλης, ο Μπουζούκης, παιδιά δηλαδή που είναι όχι απλά στο βασικό κορμό αλλά μπροστάρηδες για την ομάδα αυτή. Αυτονόητα είναι αυτά, όμως πρέπει να αναφέρονται επειδή ξαφνικά παρατηρείται το φαινόμενο να θεωρούν κάποιοι πως είναι… επιλογή του προπονητή να πουληθούν παίκτες. Η επιλογή του Δώνη και του Νταμπίζα και όσων ασχολούνται με το σχεδιασμό τέλος πάντων, είναι το πώς θα ενισχυθεί, πώς θα βελτιωθεί η ομάδα. Με το μπάτζετ να αυξάνεται ελάχιστα (στην καλή περίπτωση) πώς θα γίνουν αναπροσαρμογές συμβολαίων για να μη χάσεις πολλούς παίκτες; Πώς θα πάρεις ποδοσφαιριστές ποιότητας και εμπειρίας που χρειάζεσαι; Αν κάποιος έχει την απάντηση να μας την πει επειδή εμείς δεν έχουμε..

Σε κάθε περίπτωση το φαινόμενο αυτό όσο φυσιολογικό κι αν είναι για την εποχή που ζούμε, γίνεται δυσκολότερο και μεγαλύτερο για τον τωρινό Παναθηναϊκό. Μην κρυβόμαστε πίσω απ’ το δάχτυλό μας. Όταν δεν έχεις να φας και στο ψυγείο σου έχεις ένα γάλα, μια μπουκιά τυρί και δύο αυγά, δεν γίνεται να σκεφτείς πως θα χορτάσεις με το να δίνεις τα αυγά και ελπίζοντας πως θα κατορθώσεις να βρεις κάτι άλλο.

Ακόμη και σε επίπεδο πιτσιρικάδων που γίνονται Παναθηναϊκοί. Που βλέπουν παιδιά όπως ο Μπουζούκης και γουστάρουν και «δένονται». Πώς αυτά τα παιδιά θα αντιληφθούν στην πράξη το πόσο μεγάλη ομάδα είναι ο Παναθηναϊκός, όταν με την πρώτη ευκαιρία τους λέει ο μπαμπάς «αγόρι μου έφυγε επειδή τον πούλησε η ομάδα»; Άμεσα σου δίνει κάποια βοήθεια η πώληση, αν και εφόσον είναι με υπεραξία. Ο Παναθηναϊκός βέβαια εδώ και χρόνια πουλά με… υποαξία και δεν ξέρουμε αν στην τωρινή του κατάσταση την οποία γνωρίζει όλη η ποδοσφαιρική πιάτσα μπορεί να το αλλάξει αυτό. Μελλοντικά όμως, η ζημιά είναι μεγαλύτερη. Απλά στην φάση που είσαι και χωρίς να υπάρχει διάθεση απ’ τη διοίκηση για αύξηση μπάτζετ έστω σε ένα κάποιο επίπεδο, τι μπορεί να γίνει; Στο κάτω κάτω έχουμε και πρόσφατα τα παραδείγματα. Τότε που έφυγε ο Μπεργκ και υπήρχαν υποσχέσεις πως τα περισσότερα χρήματα θα πάνε σε μεταγραφές και μετά… έκραζαν που ήρθαν παίκτες. Το ίδιο έγινε και με τον Ζέκα. Σαν ξαναζεσταμένο φαγητό μας φαίνεται όλο αυτό κι αν είναι οι συνθήκες σαφώς καλύτερες σε σχέση με την τότε εποχή.

Τα βλέπουμε όλα πράσινα και στο Instagram. Ακολούθησέ μας!
ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ
ΕΚΤΥΠΩΣΗ

ΕΞΕΔΡΑ